Sociale netwerken voor het Echte Leven

Zonder dat ik het eerst merkte, had Eric Jan Achten (@EJ888) mij via Twitter een briljante slideshare gestuurd. Hij is al eerder in het jaar uitgekomen en dan neem ik zoiets meestal niet meer op in mijn blog.

Maar ik was zo blij met deze presentatie, dat ik hem hier wel moet plaatsen. Ook omdat hij uitkwam in de zomer – wanneer niet iedereen aan het lezen en bloggen is.

Wat maakt deze presentatie zo bijzonder ?

Zo’n drie jaar geleden ongeveer kwam het sociale netwerk in zwang. En hoe meer er gesproken werd over relaties, vrienden, identiteit en “conversation”, des te meer had ik behoefte aan om eens van een goede ouwe socioloog te horen hoe dit soort zaken in elkaar zitten in de offline wereld. Want: veel van al het zogenaamde nieuwe gedrag is voor een socioloog direct herkenbaar.

De onderstaande presentatie is niet van een socioloog, maar wel van iemand die de offline en online wereld bij elkaar brengt en direct met elkaar vergelijkt. Plus: hij wijst er in sheet 24 er mooi op: als je de fundamentele verandering van het web wilt begrijpen – krijg inzicht in Sociologie, niet in technologie.

Daarin is hij overigens niet de enige: Mark Zuckerberg vertelde al eerder aan Jeff Jarvis van Buzzmachine dat Facebook minder over technologie moest gaan, maar meer over sociologie. En als iemand dit zegt, die het grootste sociale netwerk aller tijden onderhoudt – dan is het de moeite waard hiernaar te luisteren.

Zes punten van deze presentatie

Kortom, dit was een presentatie waar ik al een tijd op zat te wachten. De presentatie is van Paul Adams, Senior User Experience Researcher bij Google. Hij vertelt : hoe menselijke sociale netwerken werken. Hoe dit nu online zit en waarom we op dit moment nog geen geschikte instrumenten online hebben om optimaal om te gaan met onze relaties.

Zijn verhaal draait om 6 punten:

  • Hoe het web fundamenteel aan het veranderen is:
    We brengen steeds meer tijd door met andere mensen online. Hun meningen, links en commentaar zijn voor ons belangrijker aan het worden dan machines, stilstaande website en techologie.
  • Het sociale netwerk in het normale leven:  Hoe mensen met elkaar verbonden zijn offline en wat dit betekent voor hun gedrag online.
    In de offline wereld, net als de online wereld, hebben we niet een grote groep “Vrienden”. Het zijn eerder onafhankelijke groepjes mensen, die we op een verschillende manier kennen. Het leidt tot verwarring en onbegrip, als we verschillende mensen op een en dezelfde manier aanspreken.
  • Relaties: we hebben allemaal verschillende verhoudingen met de mensen in ons leven en iets voor hen ontwikkelen of bouwen is zeer verschillend.
    Dit betekent dat wat voor de ene groep geschikte informatie is (de buren in het nudistenkamp), voor een ander volkomen verkeerd is. (je andere vrienden).
    In het normale leven hebben de meeste mensen gemiddeld maximaal 150 mensen die ze redelijk kennen – ons DNA lijkt ons niet in staat te stellen om meer mensen echt te kennen.
    Met mensen, die niet behoren tot onze “inner circle”, hebben we een zwakkere connectie. Sociale netwerken versterken ons vermogen om juist deze zwakkere connecties te onderhouden – waardoor we met meer mensen in contact staan en ook met deze mensen informatie kunnen delen.
  • Invloed – hoe mensen elkaar beïnvloeden en hoe dat beïnvloed wordt door de structuur van ons sociale netwerk.
    Zelfs binnen een klein groepje vrienden geef je de ene keer meer gewicht aan de mening van de ene vriend (bijv: juridisch advies van een advocaat/vriend) en de andere keer meer gewicht bij die van een andere vriend (advies waar je de beste bonbons koopt).
  • Identiteit : waarom identiteit de hoeksteen is van het sociale web.
    Vertrouwen in iemand is sterk verbonden met diens identiteit. Mensen denken daarom goed na over hoe ze op het internet overkomen. Om zaken ingewikkelder te maken: mensen hebben verschillende identiteiten.
    Ik ook, bijvoorbeeld: vader, echtgenoot, vriend, ondernemer, opdrachtnemer, presentator, blogger, twitteraar. Ik denk daarom goed na over wat ik zeg als vader (mijn dochters volgen mij op Twitter) en over mijn opdrachtgevers meld ik online zeer weinig. Tegelijkertijd is het als blogger juist erg spannend om dingen te vertellen, die je bij bedrijven bent tegengekomen.
  • Privacy: waarom het cruciaal is om mensen controle te geven over hun eigen data.
    Mensen vinden hun privacy zeer belangrijk. Marketeers en bedrijven die zaken met consumenten willen doen, moeten deze daarom ook respecteren en mogelijkheden geven om deze te beschermen. Als een bedrijf mij helpt om de relatie-jungle die hierboven beschreven is, goed te managen, dan vertrouw ik dit bedrijf meer en meer met mijn persoonlijke gegevens. Dit was bijvoorbeeld voor mij een reden om Facebook te verlaten – te vaak had deze service ineens gegevens die voor de ene groep mensen bedoeld was, leesbaar gemaakt voor een andere groep. Of iedereen.

Tenslotte

De presentatie is voor mij een mooie beschrijving dat online en offline sociale netwerken veel op elkaar lijken. Dat deze sociale netwerken steeds belangrijker worden voor het internet. Maar dat we op dit moment nog veel te weinig genuanceerd en gedifferentieerd omgaan met onze online relaties en wat daarmee samenhangt. Dit zal moeten veranderen.
Dit was een zeer korte samenvatting van de onderstaande presentatie. Hij duurt lang – wel 179 sheets lang, maar ik hoop dat je er net zoveel inzicht en plezier uit krijgt als ik.

The Real Life Social Network v2
View more documents from Paul Adams.

Volg Alleen Echte Vrienden

Op een goede zondagmorgen begin September was ik er klaar mee. Met mijn Twittergedrag.

Altijd gevaarlijk: je herinneren hoe heerlijk de zomer was, hoe leuk het is om te praten met je vrouw en kinderen. Om brieven te schrijven. En om je voor te nemen om weer echt contact te hebben met je vrienden. Zo’n bui.

En dan moet je oppassen, natuurlijk. En dus begon ik mensen te “ontvrienden” op Twitter. Daarvoor had een aantal Twitter-vrienden wakker had gemaakt, door mijn actie toe te lichten:

Ik heb de zomer gebruikt om mijn mediagedrag te evalueren. Twitter werkt voor mij niet meer in zijn huidige vorm.
Ik volgde erg leuke en interessante mensen. Maar mijn aandacht (werkelijke aandacht!) Kan zoveel mensen niet aan.
Ik wil mij niet verstoppen achter lijsten, die ik vervolgens toch niet bekijk. Dat voelt uiteindelijk hypocriet voor mij.
Ik erken dat ‘followen’ toch een compliment is. Zo voelt het voor mij. Maar het wordt ‘n leeg compliment als dit resulteert in desinteresse.
Daarom wil ik teruggaan naar 300 mensen om te volgen. En misschien is dat nog teveel.

In de korte discussie die volgde, bleken meer mensen mijn tweets te lezen dan ik dacht. Ik kreeg suggesties om lists aan te maken. Gewoon de mensen die je volgt, laten staan. Dat er verschillende opvattingen en belevingen zijn over Twitter.

Mijn Twitter gebruik – een korte historie

De reden voor mijn “Unfriending” had meer te maken met mij, dan met de mensen die ik volgde. In het begin van Twitter was het een klein clubje. Iedereen die erbij kwam, werd virtueel juichend binnengehaald. We hadden geen idee waar het heen ging, maar het was leuk en klein.
Ik leerde mensen via Twitter kennen, omdat ik iedere dag hun tweets las. Het was verbazendwekkend, hoe mijn brein alle kleine snippers aan informatie bij elkaar wist te vegen tot een beeld van een persoon. Een beeld dat behoorlijk overeind bleef, als ik die bijzondere mensen IRL ontmoette. Het bleek mogelijk om mij in te leven in mensen die minder dan 140 karakters per keer overseinden.

Twitter werd groter. We leerden wat werkte op Twitter en wat niet. Voor mij was het lastig om relevant te blijven in mijn tweets. Daarom was ik des te meer vereerd dat 1000 mensen mij wilden volgen. Maar al hun tweets zorgden voor een onmogelijke ervaring: ik kon met de beste wil van de wereld niet meer zeggen dat ik wist waar mensen mee bezig waren. Veel volgers kende ik niet eens.

Data Overload Revisited

En toen begon het voor mij te wringen: ik ben erg geïnteresseerd in het sociale aspect van nieuwe media. Zo volg ik al zo’n 15 jaar online communities en wat daar allemaal voor prachtig sociaal vuurwerk afspeelt. Door de komst van sociale netwerken was ik gefascineerd door de eenvoud, waarmee menselijk contact mogelijk was. Het idee om via deze netwerken werkelijk een “conversation” te hebben, sprak mij aan. Je zou ook kunnen zeggen: ik nam social media wellicht iets te serieus: ik wilde relevant zijn en blijven op de plaatsen waar ik online actief was.
En deze houding schept verplichtingen en geeft sociale druk; om te posten; om te reageren en – om te volgen. En dat deed bij mij waarschijnlijk de knop omdraaien.

Het fenomeen is voor mij niet nieuw: begin 2008 schreef ik over mijn sociale netwerk burnout, die toen nog als een grap bedoeld was. Ook daar waren de symptomen hetzelfde: plezier hebben in het gezamenlijk ontdekken van een nieuw fenomeen, ontstaan van sociale druk om vooral maar mee te doen en dan het afknappen hierop. Ik denk dat miljoenen mensen dit nu ook ervaren als ze hun inbox openen.

Een kentering is op komst

Ik denk dat ik niet alleen ben met dit gevoel: ik heb het idee dat er een kentering op komst is, die we waarschijnlijk het komende jaar duidelijk wordt. Bij TWIG werd hier op gezinspeeld: Google, Facebook, Twitter – ze zijn allen bezig om de massa aan data voor ons in te dammen of te filteren; Google doet dit bijvoorbeeld met zijn “Priority Inbox” in Gmail, die als eerste emails laat zien van mensen die jij als belangrijk hebt aangegeven. Ook Google Instant probeert data overflow in te dammen, door mij een gepersonaliseerde ervaring aan te bieden. Google experimenteert ook met resultaten, die mensen uit mijn sociale online netwerk zitten, interessant vonden.

Facebook probeert dit natuurlijk al een tijdje te pushen: “jouw vrienden vinden dit leuk, dit hebben ze net gelezen, dit hebben ze net gekocht”. Het sociale netwerk an sich is al een model waarbij je eerder geneigd bent je vrienden te vragen als je iets wilt weten, dan dat je dit in een zoekmachine zoekt. Ook Twitter doet nu mee door trends te tonen in mijn locatie. Ook hier zal het niet lang duren voor ik resultaten zie, die gefilterd zijn door mijn netwerk. En Twitter Search zal binnenkort resultaten laten zien, alleen afkomstig van mijn followers.

Er is dus hoop voor de toekomst. Filters en Megabedrijven zijn op weg om ons allen voor een data burnout te behoeden. Door onze relaties met anderen te gebruiken. Maar ik ga er niet op wachten.

Maar ik zet door op de korte termijn

Om terug te keren naar mijn Unfollow-actie: ik begrijp goed dat dit een aantal mensen een ongelijk gevoel geeft: ik volg jou wel en jij mij niet. In een normale relatie zou je zeggen: einde oefening dan – vroeger of later. Ik kan mij goed voorstellen dat mijn aantal followers zal dalen door mijn actie.

Een andere optie in de toekomst is dat ik weer iedereen volg en ophoud met het idee dat Twitter ook maar iets weg heeft van een “conversatie”. Dan zal ik Twitter gewoon gaan gebruiken om mijn bedrijfsactiviteiten de ether in te gooien. Het oude Push-model is dan aantrekkelijker dan het conversatie model.

Dat wil ik mijn echte online vrienden en mijn hoop voor een socialer internet nog even niet aandoen: ik ga het proberen met 400 mensen, die nu op mijn lijst staan.

Wish me luck.

Natuurlijke computer bediening

In 2020 zou het misschien komen, dacht ik in 2008.  NUI
En vorig jaar begon ik al te hopen, toen ik hoorde dat Google iets met Voice Recognition (VR) ging doen. Google Voice kon al in 2009 voicemails in tekst omzetten. YouTube begon vorig jaar ook al spontaan onderschriften af te geven bij videos, die volgens mij niet alleen maar door gebruikers zelf waren gemaakt. En toen Conan O’ Brian bij Google langskwam begin dit jaar, was hij verrast hoe snel en goed zijn woorden in tekst op een scherm verschenen. Het was niet altijd duidelijk of mensen of machines bezig waren.

Microsoft en Natural User Interfaces (NUI)
Maar het was duidelijk: Google was druk bezig met voice recognition. Maar ik dacht niet voor niets dat voice recognition nog lang op zich zou laten wachten: Microsoft was er al jaren mee bezig, met gruwelijke demos als gevolg.
Maar het is te makkelijk om Microsoft uit te lachen – het bedrijf werkt al jaren aan de meest geweldige ontwikkelingen, o.a. op gebied van voice recognition. In de deze video vertelt researcher Bill Buxton dat Microsoft nu al 26 jaar investeert in “Natural user interfaces“, zoals bijv multitouch. Geef Microsoft dus ook wat credit.

Android’s Voice Search Update
Sinds een kleine maand bezit ik een Android telefoon en het lukte mij behoorlijk goed duidelijk te maken wat ik wilde. Wel zo prettig als je met 2 handen aan een autostuur zit.
En vandaag is er een nieuwe update van Android’s Voice Search aangekondigd, (zie video hieronder) waardoor het nog makkelijker gaat om standaard commando’s te geven voor allerlei dagelijkse taken, zoals bellen, routes opvragen, notities laten opschrijven en SMS-en sturen.

De toekomst voor Voice Recognition
Als we aannemen dat het lukt om met VR computers te bedienen – dan ben ik ervan overtuigd dat dit massaal gebruikt gaat worden: wat is gemakkelijker dan onze natuurlijk middelen van besturing te gebruiken ? En we hebben allemaal kunnen zien hoe Captain Kirk (en zijn opvolgers) een computer wist te bedienen, dus dat kunnen wijn ook.

Voice & Touch = Natural User Interface
Mocht dit inderdaad lukken, dan is het Apple en Google gelukt om in 3 jaar de User Interface van computers drastisch te veranderen: in 2007 bleek de iPhone fantastisch te werken dankzij Touch – onze vingers konden gewoon het werk doen. Zelfs oma’s kunnen nu de iPad gebruiken.  Combineer dit met de besturing van je stem en je hebt een goed idee wat de “natural user interface” kan gaan worden.

De volgende halte ? dat computers gebaren herkennen. Hoe lang moeten we daar nog op wachten ? Niet zo lang: Natal van Microsoft komt er aan en Android is ook bezig op dit vlak. De komende jaren blijft het UI-gebied dus boeiend.

Kijk nog even naar dat witte ding aan de rechterkant van je toetsenbord – nog heel even en ook hij gaat voor altijd een plaatsje krijgen in het computermuseum.