Bloggen. Dat deden we vroeger – het was de manier om je gedachten een stem te geven. Zeker toen Social Media nog niet bestond, was dit een goede manier om wat te vertellen.

Ik begon ermee in 1999 en het was een kleine thuis-industrie in de jaren daarna: allemaal enthousiastelingen en experts deden hun best om het eerst, het best, het mooist dingen te beschrijven die we zagen, wisten en meemaakten: welke tools/ideeën/foefjes werkten voor conversie, hoe je een YouTube video slim kon embedden in je site – dat soort werkt.

Later ontstonden grote blogs, die meerdere artikelen per dag uitspuugden van diverse schrijvers : Marketingfacts, Frankwatching, nu.nl.
Nu had je als schrijver meer platforms om je idee te verspreiden: op je eigen blog en op marketing-blogs. Grote voordeel van die platforms: de hoeveelheid kennis en de discussies die mede in de comments werden gevoerd: het was vaak de enige manier om aan gedegen kennis te komen.

Weer een paar jaar later kwamen grote social media sites als Twitter, Hyves, Linkedin en Facebook. Die een nóg groter platform boden. En waardoor je boodschap nog verder kon verspreiden. Beter nog: waarom zou je als doe-het-zelver nog een eigen site de lucht inhouden? – je kon beter alles meteen op Facebook zetten: leverde immens veel meer views op.

En discussies op sites waren ook niet meer nodig: dat deed je wel op Twitter: 10, 20 staccato reacties, gevolgd door ultrakorte discussie – kwam natuurlijk ook omdat de meeste mensen niet meer verankerd waren aan een desktop, maar het nu reageerden op hun mobieltjes.

Het einde van het bloggen kwam in zicht: lange stukken werden niet meer gelezen, grote groepen mensen schreven in een noodtempo korte stukjes. Elk seminar, congres werd door 10 mensen beschreven en discussie was niet meer nodig: delen op social media was nu het Mantra. Een nieuwe industrie was geboren, met een eigen naam: “Content Marketing”.

Bloggen was niet meer nodig: de social media gaven je mening genoeg aandacht, zolang je maar veel volgers had. En misschien maar goed ook: we verzopen in onze mailboxen, RSS feeds en vooral notificaties. Who needs another opinion on a blog?

Intussen waren we wel erg afhankelijk geworden van de grote Aandachtsgevers en Deelfabrieken. En het werd duidelijk dat je moest betalen voor meer kijkers en volgers – want Social Media bleek te zijn ontwikkeld tot een advertentie imperium.

Bloggen zelf was ook niet meer zo simpel: het was een Vak, bleek: SEO was nodig, met het Belangrijkste Woord aan het Begin van je blogpost, teksten niet te lang en niet te kort, kopjes, tagmanagement, een verplichte foto, automatische doorvertaling naar de diverse social-platforms.

Bloggen werd een strijd om de efficiency, waarbij de juiste delivery belangrijker werd dan de kwaliteit van de mening.

En nu komen we er achter dat we afhankelijk zijn geraakt van instrumenten die manipuleren, privacy schaden en Fake News verspreiden. De beste direct marketing machine ooit gebouwd, minutieus gevuld door onszelf, over onszelf.

En dat vraagt om een ander model van het internet. Originele gedachtevorming en vooral veel discussie. Dat blijkt ondanks de veelheid aan tools ineens lastiger dan gedacht: want de disscussie is allang verdwenen online.

Dus kijken we naar Marleen Stikker van de Waag bij Zomergasten, moet je lid zijn van Bits of Freedom – of je organiseert een Keukentafel, PublicSpaces, een Mediavilla-Meetup of een Digital Wednesday.

En dan spreek je elkaar weer – zonder trolls, zonder haast en komt er discussie op gang. En we vragen elkaar: waar heb je dit beschreven, waar kan ik dat vinden? Waarom maak je er geen blog van? “Ehm..”, is de eerlijke reactie, “ja, dat zou ik misschien wel moeten doen.”

Daarom deze post . En misschien wel nog meer blogs. Over hoe we onze privacy weer beschermen, welke tools en sites we wel en niet moeten gebruiken (Signal, Firefox met Startpage.com) en hoe we als burgers weer meer controle krijgen over ons leven, onze data en onze publieke ruimte.

Puur, ruig, Inhoud boven Efficiency – en Lang. Héél Lang ;-).

Ik ga nu een speciale plugin (Isso) neerzetten, zodat iedereen hier commentaar kan geven, of discussiëren dat het een lieve lust is.

We zijn weer begonnen met iets nieuws, de volgende evolutie van het Web is begonnen. Doe je mee?

Kitchentable for a different Internet

Two weeks ago a group of people gathered at my kitchen table to talk about a different Internet. The reason for this were the various scandals in which sites and apps misused the privacy of people.

The group consisted of doers and thinkers: a software developer, a marketer, bloggers, a composer, open data consultant, Indieweb advocate, hacker / security professional, blockchain developer. Because of this diversity, we exchanged interesting knowledge and insights.

This is a short summary of this conversation:

How did we get here?

We talked about history of the Internet: much of the abuse we are talking about already existed before the arrival of sites like Facebook. And not Trump, but Obama found out that you could use Facebook to get detailed user and voting data.

The internet used to be special, partly because it was organized in a decentralized manner – and that has now become a hyper central organization. Before Facebook and others were popular, there were many different voices, via sites, forums and blogs – but most of them have now fallen silent. The central model of sites like Facebook seems to have won.

Is there an alternative to the central data collection model?

The majority of people enjoy the central clubhouse (Facebook, Instagram, Twitter, Pinterest, Whatsapp, Tumblr) – and rightly so: thanks to smooth design, good usability, great free functionality and psychological insights, it is a pleasant environment. Everything is safe and well cared for. And all your friends and acquaintances are there. It will be difficult to get people out.

How did this happen? By the tendency of capitalism, the business model, by the vision and personality of Zuckerberg?

We do not believe in “killer-alternatives” for Facebook and others. We see many alternatives that are good and probably can serve a special niche. For “nerds” it is not that difficult to make Indieweb / decentral / federated sites. But for normal people making a simple WordPress site is still too difficult.

We now tend online to a “winner-takes-all”-situation – so there is almost no competition. Or does this only seem to be and is the “central model” diluting? Facebook had to buy Whatsapp and Instagram because people were moving elsewhere. At the same time, the old competitors still exist and new have sprung up: Twitter, Pinterest, LinkedIn, Weibo, Wechat.

We found out that Facebook is now in the spotlight, but there are many more places where big data are collected that we do not like: Google, Twitter, LinkedIn, AirBnB, Uber, Amazon, Snapchat, but also train companies, municipalities and banks (who follows?). Giving control of the data to government is almost more dangerous than giving it to Facebook and Google – you give an already existing central service enormous power.

Objection to sites and apps as data silos

These sites have created silos, an alternative internet. Inside and outside this space they capture and manipulate our big data. This goes far beyond “just” the use of data that we have issued ourselves: it is also metadata, data about our behaviour, data that we are not aware of. Let alone that we have given permission for its use. We do not like that.

There is a big difference between data that you leave behind and data of your behavior that these sites build up. Online advertising shows what is being tracked: you can select people on the basis of their political preferences, sexual preference, etc. There are 56,000 characteristics. You get access to (very) sensitive information. Info you won’t get to see as a user.

Now we find out: that data is a wonderful tool, but that it can also be a dangerous weapon. Combine a number of innocent data types and the result can be explosive. And until recently we have left that in the hands of other people. And we are not aware of it. The mere fact that 2 billion people have given this weapon in the hands of a small group of parties is dangerous.

Striking: these tools used by these organizations to use (big) data are readily available, but it seems that few organizations have them – let alone use them well. But it is only a matter of time before this becomes available for many more organizations.

How we take back control of our Internet

Determine (parts of you) Identity / Privacy yourself

We want to determine ourselves which information can be used. To whom, when and in what situation. You can do that via other infrastructure, changed awareness of citizens and legislation. Marleen Stikker of the Waag Society mentioned in an interview the App Irma. This app allows you to give only a specific part of your information – instead of uploading your entire computer in one go. Another Waag project is the European Decode Project .

Regulation

The GDPR aims to give control of private data to citizens in the EU. Now, after the 25th of May, it will be possible for every citizen to request what private data a company has, to change or destroy it. If this is properly controlled and sanctioned, there’s hope.

Privacy by design

Society must get a different view of privacy. This is just the beginning of a development: we are talking about a change of identity, privacy in infrastructure, algorithms used, legal, social, etc. And who for instance manages this infrastructure? Trust is good; control is better! Building control will take a lot of time.

Troll the system

You can frustrate data-gathering: by paying in cash, using different phones, buying paper tickets. Use tools and plugins that encrypt your information, making you “invisible” on the web. Or plugins that click on all ads of a site indiscriminately. Or even going completely “data-nude” to some countries: you leave your standard devices at home, buy others and travel elsewhere. In this way you do not show anything of the data that you have built up at home.

Opening up of FaceBook and others

It would be nice if FB and other sites would become more open to third parties – making it easier for you to use information in other places and get it from sites. (but this is probably a utopia)

Project VRM

Another option is the Project VRM from Doc Searls in Harvard: which strives for ownership of your own data. That you decide where and how and what is done with it.

Alternatives to the well-known sites and social networks

Another option is to use alternative apps: there are enough good ones in the market that work well for particular niches. And there are good examples of apps that work well, but are not centrally organized. Think of email – as decentralized as they get.
Disadvantage of decentralisation: who makes a search engine, so that you can easily find people across all those different apps? (e.g. email addresses).

If you choose such an alternative, you will have to accept a period of less comfort: not everyone will be there immediately, but oh well: at the beginning of the internet we were also alone on sites, which are now mega. We can survive this a second time around. (And let’s be honest: sometimes it’s nice not to show all your conversations to your whole family) 😉

Pay for what you really value

If a site / app is paid, you prevent a company from using your data for its business model: it will continue to exist and make a profit, because you pay for it. When they still end up selling your data, you can hold them liable.
An example of a paid option is Signal , which has a fremium model: partly free, but who wants more can pay for it – making the business model continue to work.

Raise awareness

It is good to change people’s perspective on privacy: that it is not okay to follow people’s data “because it is possible”. Exceptions to this rule must be made clear. And the people that have this authority must be clearly defined. And in turn well controlled.

We need an awareness campaign to achieve this. (Or a major accident) and good alternatives if people want to leave the data silos.

Conclusion

It was a special evening with very special people. We have covered a large area in the discussion and made good use of each other’s knowledge and experience.

Soon we will get together again – because this conversation will continue – at this Table and hopefully more and more other Kitchen Tables.

Het is dan toch gebeurd: de ballon is geknapt, de lijn verbroken, de dijk gebarsten.

Ja natuurlijk heb ik het over Cambridge Analytica en Facebook, wat dacht je dan?

Misschien is het omdat ik ooit jurist was. Misschien omdat ik als geboren Rotterdammer de verhalen ken van wat vervelende mensen doen met bevolkingsdata. En omdat ik genoeg levenservaring heb om te weten dat ongecontroleerde Macht vroeger of later misbruikt wordt.

Er is al meer dan genoeg geschreven over de macht van data, dat Google en Facebook zoveel aandacht en geld verzamelen. Dat we moeten nadenken, niet alles op het web donderen, dat privacy niet verkeerd is. Dat er donkere kanten kleven aan het web en de verbonden technologie.

Maar er gebeurde iedere keer niets.

We waren als online nerds misschien blij dat na 10 jaar trekken éindelijk de maatschappij inzag dat we gelijk hadden: dat internet, dat was pas gaaf. We werden van nerds en losers ineens helden. Alles waar we maar naar wezen werd een hit. Dus ging iedereen als een malloot los op social media. Wilde iedereen een startup. En ging iedereen net zo vreemd als wij met zijn nek naar zijn mobiel kijken.

Nooit was het verkeerd. De schaduw-profeten werden weggejouwd, de twijfelaars verwezen naar het Kamp der Unbelievers. Kritiek hebben was Niet-Geloven.

En nu zitten we dus met de gebakken peren: een inherent onveilig internet, verslaafde smartphone gebruikers, een omgeving die gebruikers zo checkt dat het geheime diensten doet verbleken. Cialdini, Influencers en Analytica worden zonder problemen ingezet om de conversie op te drijven, ook al weten we dat er kinderen aan de andere kant zitten of mensen die minder weerstand kunnen bieden.

Dit is wat je krijgt als je je eigen mooie droom te hard blijft najagen, te weinig twijfelt en kritiek in de wind slaat. Dit is wat je krijgt als je leiderschap bij anderen neerlegt en jezelf ronkend in slaap wiegt.

Wakker worden dus. Zelf weer nadenken. Kritisch zijn. Naar anderen luisteren. Twijfelen en onzeker durven zijn. Omdat het beter moet.

In de zekerheid dat mensen die écht van het internet houden, weten dat het Net niet perfect is, maar het wel kan worden. Tijd om de handen uit de mouwen te steken.

Voor een beter internet. En een mooiere wereld.

Beste Tijger, je hebt gekozen om interim manager of freelancer te worden, mooi. Ik wens je veel en mooi werk toe. Een paar tips voor als je niet bij een opdrachtgever zit te werken: want er is een schaduwzijde aan dit bestaan.

De dierentuin die we gewend zijn

Een werknemer kan je een beetje vergelijken met een exotisch dier in een dierentuin: er is duidelijk afgekaderd wat je wel en niet mag doen, er zijn oppassers die je in het gareel houden. Er hangen autobanden om jezelf te vermaken als je niet aan het werk bent en je hebt nooit tekort aan mensen die je bekijken en andere tijgers om je in je kooi te vermaken.
Voeg daarbij een gratis waterbak en om de zoveel tijd goedkoop eten. Om vijf uur gaat de dierentuin dicht en kan je je ontspannen. Bijvoorbeeld door te borrelen of te luisteren naar interessante brulapen vanuit de andere kant van de Zoo.

Als interim manager of freelancer zit je niet opgesloten: je bezoekt alleen af en toe een dierentuin. Vandaar het woord “free” in freelancer. Wat minder wordt verteld, is dat je dezelfde behoeften blijft houden als de dieren in de dierentuin – daar moet je dus vanaf nu zelf voor zorgen:

Een eigen kooi, een plek onder de zon..

Allereerst: een kooi. Ja, het is heel gaaf om op een mooie dag met je laptop op je schoot te zitten in het park. Maar afgezien van de drollen en je hooikoorts is het niet de ideale plek voor serieus werk. Dat doe je toch het makkelijkst op een plek waar je je op je gemak voelt en je je kan inspannen.

interim manager kooi - bron: Per Gosche, https://www.flickr.com/photos/peronimo/15673451663/in/photolist-pT1x8e-eauQmZ-6UJ58b-a2nLuc-6jnTUX-r8yDiF-pnwQDW-ac44CV-4ouoQu-e7UQg1-nREQUu-7AWKUX-9VBSAB-kU3rdF-ac76ey-qXnhJ4-gd7qGr-bq78jB-df6WAm-dP9hWi-iJbM3b-dNhjfp-bupT6D-oTuFK3-bN2GCa-oLyLxW-fqVg4P-nCGWFX-hF7QJ-fGZGDF-ot42Y3-5iyLtb-d3fSEG-6FKSsr-5jNq2q-nV4gPA-7W23GM-bV4zEN-jCiNXr-5HZq5K-rYh8RH-ca4Kso-6k47uF-gknasN-6V5qzw-qY9EXq-hAYkyQ-ayY7mt-dSzDUy-6k47Az
De gekooide interim manager. Bron: Per Gosche op Flickr.

Bingo! Je slaapkamer thuis.
Nou – nee, niet echt. Kamers hebben een bepaalde functie en tenzij je ergens een lege loft hebt, zal je jouw werk moeten combineren met de functie van die kamer. En huisgenoten die die functie willen gebruiken.
Dus slaap- en badkamer: nope. Keuken of Woonkamer dan? Mogelijk, als je huisgenoten het huis uit zijn, zodra jij wilt en rekening met je houden als ze thuiskomen – dan kan het.
Vergeet dit met jonge kids – die willen ook op jouw laptop en beter nog: ze willen jou. Ook je partner heeft geen zin om op haar tenen door de kamer te lopen.

Goede afspraken in huis zijn dan nodig, óf je gaat op zoek naar een kooi buitenshuis.

Als interim manager werken – zónder mensen?

En dan de mensen.
Ook ik heb momenten waarop ik het heerlijk vind: alleen zijn, zonder iemand om mij heen. Maar eerlijk is eerlijk: het gaat vervelen. Zelfs die doodsaaie gesprekken over voetbal bij het koffie apparaat worden na een dagje isoleercel enorm gaaf. We zijn nu eenmaal sociale wezens. Dus moet je zorgen voor contact met anderen.

Dat kan je deels online doen: de gesprekken en posts daar lijken behoorlijk veel op het oeverloze gezwam à la Debiteuren/Crediteuren en dat is blijkbaar voldoende voor de meeste mensen om zich sociaal te voeden. Maak ook een lijst met mensen met wie je regelmatig telefonisch contact kan hebben.

Als je echt menselijk contact wilt – bezoek een koffie- of andere hangplek in de ochtend of borrelplek in de avond. Ga naar andere plekken waar mensen het leuk vinden om gezamenlijk te werken: volg het gratis Wifi spoor en je kan ze vinden: Seats2Meet, LaPlace, zelfs de McDonalds heeft de Wifi-ruif nu vol staan, in de hoop dat jij en ik daar langer dan 1 uur gebruind sponsbrood komen eten.

Nog een goede optie: kijk of je een vast clubje mensen kan vinden, met wie je goed kan praten en die je werk prettiger maken. Ja, freelance netwerken vallen hieronder, maar ook mensen die jou inspireren of met wie je naar een borrel kan gaan. Mooiste is als je mensen hebt, die jou ook nog kunnen coachen (en vice versa). In de dierentuin hangen spiegels, maar als je alleen bent zijn er weinig mensen die bereid zijn om deze voor jou omhoog te houden.

Eten en drinken: you’re on your own. Eet niet teveel achter je laptop, is mijn advies. Ik zie teveel opgetrokken schouders die voorovergebukt hun toetsenbord bevlekken. Is niet goed en de dierenarts zal je hernia iets te makkelijk kunnen verklaren.

Een interim manager zorgt voor zijn eigen speelgoed

Wanneer je lang genoeg werknemer bent geweest, dan ben je waarschijnlijk cynisch geworden over het speeltuig dat overal hangt: dezelfde dartborden of pingpong-tafels. Nu je alleen bent, kom je er achter dat ze een goede functie hebben: je beweegt en je roest niet volkomen vast. Nu kan je in je eentje darten, maar het is toch niet hetzelfde.

Daarom: volg vanaf nu trouw al je voetbaltrainingen (bonus: hier zijn ook weer mensen!). Andere optie: jog, fiets, wandel met de hond. Stop beweging in de agenda voor elke dag. Gebruik Moves of andere digitale marteltuigjes om je te helpen van je kont af te komen. Meet je gewicht. Neem selfies van je kin van onderaf. Kortom: ren eens lekker door je kooi.

Luisteren naar andere brulapen

Borrelen kan je nog steeds, daarvoor hoef je niet naar een dierentuin. Meetup en Eventbrite staan vol met inspirerende avonden, waar je je hart aan kan ophalen. (Congressen al helemaal, maar die zijn zonder kortingscode of gratis uitnodiging te duur voor freelancers.).
Zeker als je met andere mensen gaat, zijn dit soort events goed om je hoofd te verfrissen. Wees niet verbaasd dat de meest actieve mensen in discussies freelancers zijn: die hebben door hoe gaaf het is dat je op een avond kennis en ervaring kan delen. Gekooide mensen zijn iets meer laid-back, in mijn ervaring.

Toch een gekooide tijger? Er is troost

Dat is het zo wel een beetje. Ik hoop niet dat ik je teveel afschrik – de meeste mensen beleven het ook niet zo direct: een interim manager is meestal hard aan het werk. Dan zitten ze in andere dierentuinen, waardoor het alleen-zijn minder hard aankomt.

Als het je alsnog overvalt: bedenk dat er 1 miljoen anderen op dat moment zich ook zitten te verbijten tot ze weer uit de zelf gekozen kooi naar buiten mogen. Dat schept een band. Als dat niet helpt: ga iets leuks doen voor jezelf. Pak een film of theatervoorstelling. Of een bezoekje aan de dierentuin misschien?