De toekomst van interactie: aanraking

Een interessante ontwikkelingen vind ik de manier waarop we met computerkracht om gaan: eerst leken we voor eeuwig gedoemd om boven in zolderkamertjes te zitten met een loodzware kast en een oude TV, die het geluid maakten van een Nilfisk stofzuiger.

Van de PalmPilot en Lanier
Toen kreeg ik een ding, dat de PalmPilot heette. Je kon het beeld aanraken, wat een reactie gaf : tekeningetjes waren mogelijk, net als handschrift herkenning, die echt goed werkte. Nadien wilde ik het liefst fysiek contact met een computer. Dit werd ook nog eens geholpen door een geheel toevallige ontmoeting met Jaron Lanier, de bedenker van het concept Virtual Reality. In een krakkemikkerig zaaltje in de Jordaan vertelde hij wat 12 jaar later ging gebeuren.

Misschien is het ooit tijd om een aanrakings-overzicht te maken, maar dat is voor later.

..naar Han en CNN
Nu wil ik je een video laten zien, die bij presentaties de zaal minutenlang stil laat zijn. Het is Jeff Han, die je al eerder kon zien in een video van de TED-Conference. Hij heeft computerschermen uitgevonden, die je met je handen kan bedienen.
Hij heeft intussen zijn eigen bedrijf opgericht, Perceptive Pixel en de ontwikkeling staat duidelijk niet stil: de volgende video vind ik adembenemend mooi.

Deze versie is scherper, maar het kan zijn dat je computer het niet kan opstarten. De YouTube versie staat daarom hieronder embedded.

O, als je dacht dat je dit niet binnen 1 jaar zal zien: deze schermen zijn gemaakt door het nieuwe bedrijf. Dus ben ik benieuwd waar we ze het eerst gaan zien in Nederland. Ik hou mij aanbevolen voor dit soort touchscreen-spotters.

Hoe meer virtueel, hoe meer fysiek

De geschiedenis van dataverkeer en dus van internet levert leuke inzichten op.

Zo zijn veel ontwikkelingen van de afgelopen honderd jaar behoorlijk goed verklaarbaar, als je alleen maar kijkt naar de bandbreedte die de gemiddelde gebruiker tot haar beschikking heeft: eerst komen de piepjes data van de Morse-code, daarna audio via platen, telefoonverbindingen en radio.
Film kostte al wat meer moeite om te verspreiden, maar werd ook weer gevolgd door televisie.

En deze riedel werd eigenlijk weer opnieuw gedaan met de komst van het internet: data-audio-video. En natuurlijk steeds complexer : Podcasts (audio met RSS), Vodcasts, groter, mooier, meer HD, etc.

En dat levert het volgende plaatje op : van data-naar tekst-naar audio-naar beeld- naar meer.

Waar houdt het op ? Second Life, hoe je er ook over denkt, is volgens mij een toekomstbeeld, waar we over een jaar of 5 aan gewend zullen zijn. Ja, je hoorde het hier voor het eerst: Ewout gelooft dat we in Virtuele omgevingen gaan zitten – formeel en informeel.

Simpelweg omdat we een universeel User Interface hebben dat ons lichaam heet. En dat een paar miljoen jaar de tijd heeft gehad om te evolueren, dus verwacht niet dat daar binnenkort een “Body 2.0”-versie van komt.

Verwacht tegen die tijd dat ik jullie allen persoonlijk een hand zal geven via deze site ;-D