– Hey hallo Ewout, hoe gaat het! – Hallo, goed, dank je wel. Mag ik vragen wie je bent? – O, ja, natuurlijk. Ik ben Bill en ik werk voor interim bureau Spiffy. – Hallo Bill. – Ja, je zal wel denken: waarvoor belt hij? Nou, ik denk dat ik een héél interessante interim job voor je heb. Het is voor 4 maanden, maar de kans dat je daarna verlenging krijgt, is erg groot. We hebben een andere interim manager zitten bij dezelfde klant – en die zit er al 2 jaar! Mooi hè? (hahaha) – Dat is mooi hoor. Okay, wat is de functie precies Bill? – Ja, dat…
-
-
De vleeskeuring van LinkedIn
Als je open staat voor een nieuwe interimopdracht zoals ik nu, dan is de “wie-heeft-je-bekeken”-functie van LinkedIn erg spannend: mensen hebben mij bekeken – beter nog: 30% meer mensen hebben mij bekeken dan vorige week! Mijn gedachten gaan op de loop: “Wie is dat? Waarom bekijkt iemand mij? Zijn ze op zoek naar mij, heeft iemand mijn naam genoemd?”. Mijn verbazing stijgt als je de spiegel omdraait en bekijkt , wie je bekeken heeft: – een interim-bureau? – ja, dat begrijp ik. – waarom bekijkt een Indiase webdeveloper mij? Komt dit meer omdat ik (nu nog!) digital manager ben van een bekend Nederlandsch A-merk? – nee, maar dat verklaart weer wel al…
-
Het afronden van je interim opdracht
Het afronden van van je interim opdracht nadert…. Je opvolger is er, de einddatum komt nu echt in zicht. Het begint met het maken van lijstjes, het opschonen van je inbox en -taken. De laatste projectvergaderingen, je planned wanneer de Hema-vlaaien gaan komen, welke collega’s je alvast gedag moet zeggen en waar ook alweer alle onderdelen waren van de laptop en je mobiele telefoon die je terug gaat geven. Oude gewoontes komen terug: updates sturen aan je netwerk, interim bureaus – je gaat weer over andere dingen lezen dan de industrie waar je al die tijd bij betrokken was. Je bezoekt weer eens borrels (“Jij hier!”), gaat eindelijk in op die afspraak…
-
Marketing – om te verleiden, vermijden en: te bevrijden?
Ik kan mij nog zo goed herinneren hoe blij ik was dat een van de eerste McDonalds in nederland kwam. Op de Coolsingel in Rotterdam. Het was het ideale kinderparadijs en: het kwam uit de USA! – wat de hemel op aarde was voor mij, tienjarige. Nu, bijna 30 jaar later zijn mijn associaties anders: over het eten wat er geserveerd wordt, is al veel gezegd. De mensen die er in de rij staan en die niet zo blij kijken. De verrassende constatering dat sommigen nu net zoveel fastfood eten als Amerikanen ooit.
