Dat gold voor de iPod, de iPhone en verdikke, met de iPad krijgt hij alweer gelijk – van mij.

De iPad is nu een onhandig ding. Het mist overduidelijk een aantal zaken (de mogelijkheid om te printen, bijvoorbeeld) en dat irriteert. En geeft onbegrip. Desondanks hebben 1 miljoen iPads de winkel al verlaten. Volgens sommigen omdat de iPad de eerste is van een nieuwe generatie computers. Die niet open te maken zijn, waar het niet de bedoeling van is dat geeks er een nucleaire raket mee kunnen lanceren, nee : het zou een electronisch gebruikmiddel zijn. Handig voor computer gebruikers, maar ideaal voor mensen die liever niet met een computer werken. Die meer zien in de user interface van een boek. Van een schrift of schetsboek, fotoalbum of video speler.

De bijgaande video laat volgens mij goed zien, wat de kracht is van de iPad en waar het naar toe gaat met een deel van de computermarkt.

User Interface ontwikkeling

Zaten we nog niet lang geleden volkomen op ons gemak achter een grote glanzende bak te typen en te bewegen met een muis, al snel kwamen we er dankzij Apple achter dat dit niet slim was. De iPod liet zien dat je met je vingers erg gemakkelijk een redelijk complexe machine kon bedienen. Daarna kwam er multitouch gebruiksvoorwerpen, waarbij het toetsenbord en muis vervangen werden door -alweer – de vingers. De iPhone en binnenkort de iPad maken steeds complexer gebruik van onze natuurlijke user interfaces, onze vingers. Naar ik hoop gaat hier binnenkort serieus de stem ook bijkomen als manier om een computer aan te sturen.

Maar het blijft een hoop gedoe: je hebt een computer en je moet hem bedienen met een deel van je lichaam. Dat moet simpeler kunnen! Dus waarom niet je lichaam gebruiken als interface tussen je vingers en je computer? Je lichaam heb je namelijk altijd bij je.

Skinput

Dat moet ongeveer de gedachte zijn geweest voor het ontwikkelen van “Skinput” – een idee, waarbij je delen van je lichaam of zelfs je vingers gebruikt om commando’s te geven aan een computer.
Dat is even wennen, maar het voelt denk ik al snel vrij natuurlijk. Bovendien voel je behoorlijk accuraat waar delen van je lichaam zitten (probeer maar eens met je ogen dicht je pols aan te raken), waardoor de kans op fouten gering zal zijn. Straaljager piloten bedienen computers deels met hun ogen – door te knipperen zetten ze functies aan of uit, die op de binnenkant van hun viziers geprojecteerd zijn.

Uiteraard zal dit maar voor een deel van alle functies van een computer ooit interessant zijn. Voor als je twijfelt: bedenk hoe je arm zal voelen als je er een businessplan op hebt zitten typen. Bij die pijn vergeleken zal RSI een lachertje zijn.

Waar het op neerkomt? Data en digitale objecten manipuleren op een scherm. Op een indrukwekkende manier. Zie eerdere videos van dit soort touch-gedreven user interface. Het blijft indrukwekkend, hoewel het nog steeds wat onpraktisch oogt. Gooi het in een Nintendo Wii en je krijgt misschien massaal practisch gebruik. Blijft over een indrukwekkende video (toch weer)

g-speak overview 1828121108 from john underkoffler on Vimeo.

Dat is niet alleen de mening meer van hardcore gamers, die graag marketeers aan de in-game advertising willen. Het is nu ook duidelijk zichtbaar dat er in gaming veel boeiende innovatie bezig is. De verschillende innovaties zoals blue-ray, de Wii, het maximale halen uit graphics, de combinatie van video, multiplayer samenwerking en graphics – het werd het eerst uitgeprobeerd in games.

Dus het kan niet verbazen dat een congres over Gaming, E3, veel belangstelling krijgt.

XBox360 verrast met Natal

Dit jaar waren er weer veel innovaties op gebied van de user interface – wat in dit geval veelal de controller van een game is.

De meeste aandacht is gegaan naar een bijzonder product van Microsoft – (of moeten we misschien maar beter de XBox360 zeggen?). Het product heeft de vreselijke naam “Natal” meegekregen, maar vergeet dat maar weer snel. Ook de onderstaande reclame is nou niet bepaald ongelofelijk cool en scherp. Maar let op : Natal is een spelplatform met full body motion detection.

Dit houdt in, dat het spel de bewegingen van mensen (en dingen) in de gaten houdt en daarop interacteert. Zoals je in het begin van de video kan zien : het is dus mogelijk dat je door het spel wordt uitgedaagd als je gewoon de kamer binnen komt lopen. De bewegingen van je hele lichaam worden gezien en daarmee kan je dus het spel aansturen. Geen controller meer, maar gewoon : je handen, voeten en je lichaam.

Body detection en meer innovaties

Maar er is meer : Microsoft werkt al jaren aan voice recognition. Iets wat erg lastig blijkt om helemaal goed te krijgen (zie een fameuze demo hiervan voor aandelen-analisten in 2006). Maar blijkbaar heeft Redmond er nu wel zoveel vertrouwen in, dat het in Natal is ingebouwd. Dus ook met je stem kan je sturing geven. En om het maar helemaal compleet te maken, hebben ze er ook face recognition bijgedaan – waardoor het mogelijk is om een spel sterk te personaliseren.

Het zal wel tot 2013 duren voor dit op de markt is, hoor ik je denken. Maar de verwachting is dat het volgend jaar al op de markt komt.

En ja, Microsoft heeft erg veel vertrouwen in dit product – het speculeert nu al om deze technieken in andere produkten van het concern te stoppen :”These are not just the kind of experiences that you’re going to see with the 360,” said Phil Spencer, general manager of Microsoft Game Studios. “It’s a foundational event for the company, to think about how we will evolve our platforms.”

Milo, een opzienbarende interactie

Waar dit op uit kan draaien is een spel zoals Milo (zie hieronder). Het is een jongetje, dat in de computer leeft, maar een ongewoon echte interactie heeft met mensen. Hij kan tegen je spreken, je herkennen, begrijpen wat je zegt en het is mogelijk om objecten van jouw wereld in zijn wereld te krijgen.

Ik kan niet eens bedenken wat hiervan de consequentie zou kunnen zijn. (O toch : zou Milo niet de ideale virtuele Helpdesk medewerker zijn ?). Zelfs al zou de techniek van Natal en Milo niet goed genoeg werken – het geeft een visie op de toekomst die erg interessant is. De scheiding tussen online en offline lijkt alweer een stuk kleiner geworden.

Waarom is dit belangrijk voor marketeers ?

We zitten in een tijdperk dat onze computers niet meer vastzitten aan een zware doos op een vliering ergens : we gebruiken steeds vaker controllers (Xbox), mobiele telefoons, draadloze controllers (Wii), touchscreens (iPhone) en speciale handgebaren (iPhone again) om onze computers aan te sturen. Iedere stap die we hiermee verder gaan, geeft consumenten de mogelijkheid om eenvoudiger te werken met een computer – iets wat nieuwe mogelijkheden opent voor bijvoorbeeld het makkelijk uitleggen van een informatierijke dienst of een ingewikkeld product. En gebruik kunnen maken van je handgebaren en je lichaam als besturing van een computer maakt het gebruik daarvan ook veel laagdrempeliger en eenvoudiger (is de hoop !).

Milo geeft een ontwikkeling aan, waardoor het ook mogelijk lijkt te gaan worden om “echt” te interacteren met virtuele mensen. Ik noemde al de Helpdeskmedewerker, maar denk aan heleboel ondersteunende taken die je hiermee zou kunnen invullen – van een bewaker, tot een informatie gever, een virtuele gids, een bediende, een verkoper in een winkel, etc, etc.

Daarnaast is het mijn hoop en wens voor marketeers dat ze zullen stoppen om zoveel “PC-marketeers” te zijn en dat we/ze zullen loskomen van het zitten achter een scherm, de hele dag. Nu kan ik niet onmiddelijk bedenken wat we kunnen doen met full body motion detection op ons werk, maar : als het goed is, schuilt er nog wat creativiteit in onze beroepsgroep – ik verloot dan ook graag een verse taart aan de lezer met het meest creatieve idee om dit toe te passen voor marketeers.

Tot die tijd : veel plezier met Microsoft Natal

En met de korte demo over Milo

Patty Maes is een van oorsprong Belgische professor, die al 10 jaar verbonden is met het Media Lab. Tijd om haar een keer uit te nodigen bij de TED-conference, dachten de organisatoren.

Ze hebben het geweten. Bracht Jeff Han de deelnemers 2 jaar geleden uit de stoelen met zijn touchscreen-computer, Patty gaat in de bijgaande demonstratie net even een stuk verder – zij doet wat Han doet, maar dan zonder de hulp van een touchscreen of welk screen dan ook te kunnen. Geniet ervan.

Het gebruikt magneten, die een blok of balletje laten zweven. Als je dit blok vasthoudt en beweegt dan geeft dit gebruikers een zeer realistische ervaring.

Tien prototypen zijn gebouwd. Dankzij deze interface kan je stoffen voelen en kan je contact voelen. Maar verwacht niet dat het mainstream wordt binnen een paar jaar.

Waarom is dit interessant?
De reden waarom ik deze ontwikkeling interessant vind: Omdat ik ten eerste geloof dat we steeds verder zullen gaan om fysieke eigenschappen van mensen op het web te bouwen.

Ten tweede is dit de laatste in een stroom van ontwikkelingen, die proberen om ons contact en communicatie met informatie te veranderen (zie ook: “Het alomvattende web is hier”).

Maar er is een groot verschil tussen een tennisbal “voelen” in een Nintendo Wii-spel en voorwerpen voelen, oppakken en verplaatsen over grote afstanden.
Bedenk wat het zou betekenen als we elkaar een hand kunnen geven via het web? Als we een geliefde kunnen troosten, als we een operatie online kunnen doen, als een nieuw product online vastgepakt kan worden?

Simpel gezegd zal dan nog meer menselijk gedrag online plaats gaan vinden.

Toekomstige ontwikkelingen
Militairen zijn al een tijd hard bezig met andere interfaces. Algemeen is bekend dat piloten bijvoorbeeld informatie over hun doelen krijgen via displays in/op hun helmen. De volgende ontwikkeling is bijvoorbeeld een hele kamer die gedompeld is in de VR. Denk verder wat een soldaat kan doen met een geweer op afstand, die de trekker voelt.

Gaming is al tijden druk bezig met VR – maar verwacht niet snel dat we met zijn allen gaan rondlopen in een VR-omgeving. Daarnaast heeft de porno-industrie uiteraard belangstelling voor tast via het web. (ahum)

Mocht je meer willen weten over virtual reality en aanverwante gebieden, check dan de Science Daily.

Zo zijn veel ontwikkelingen van de afgelopen honderd jaar behoorlijk goed verklaarbaar, als je alleen maar kijkt naar de bandbreedte die de gemiddelde gebruiker tot haar beschikking heeft: eerst komen de piepjes data van de Morse-code, daarna audio via platen, telefoonverbindingen en radio.
Film kostte al wat meer moeite om te verspreiden, maar werd ook weer gevolgd door televisie.

En deze riedel werd eigenlijk weer opnieuw gedaan met de komst van het internet: data-audio-video. En natuurlijk steeds complexer : Podcasts (audio met RSS), Vodcasts, groter, mooier, meer HD, etc.

En dat levert het volgende plaatje op : van data-naar tekst-naar audio-naar beeld- naar meer.

Waar houdt het op ? Second Life, hoe je er ook over denkt, is volgens mij een toekomstbeeld, waar we over een jaar of 5 aan gewend zullen zijn. Ja, je hoorde het hier voor het eerst: Ewout gelooft dat we in Virtuele omgevingen gaan zitten – formeel en informeel.

Simpelweg omdat we een universeel User Interface hebben dat ons lichaam heet. En dat een paar miljoen jaar de tijd heeft gehad om te evolueren, dus verwacht niet dat daar binnenkort een “Body 2.0″-versie van komt.

Verwacht tegen die tijd dat ik jullie allen persoonlijk een hand zal geven via deze site ;-D