Maar als Jeremiah Owyang zijn mond open doet, dan wordt het boeiend. Ik volg hem al een tijdje via Twitter en af en toe komen er spannende ideeën uit zijn toetsenbord. Hij begrijpt wat sociale netwerken zijn, maar wil dan ook graag vanuit meer strategisch perspectief kijken wat de drivers zijn voor deze vorm van menselijke samenwerking.

De toekomst en sociale samenwerking

De onderstaande presentatie kijkt terug en verder op het fenomeen sociaal samenwerken. Hij durft het aan om verschillende toekomstige fasen te definieren en een beeld te schetsen hoe dat er uit gaat zien en wat dat betekent voor bedrijven en merken. Dat is spannend.

Begin bij slide 5. De structuur is als volgt :

• User adoption of social networks ( 9 – 20)
• Methodology : a look at the future (21 – 23)
• The Five Areas (24 – 71)
  • Era of Relationships (26 – 36)
  • Era of Social Functionality (37 -46)
  • Era of Social Colonisation (47 -58)
  • Era of Social Context (59 -65)
  • Era of Social Commerce (66 -71)
• Impacts and Risks  (72 – 73)
• Recommendations  (74-75)

De vijf sociale tijdperken

Het meest boeiende zijn natuurlijk de tijdperken :

Era of Relationships ( 1995 – 2007 )
De begintijd van het sociale web : mensen vinden online een manier om met elkaar samen te werken en informatie te delen.

Era of Social Functionality  ( 2007 – 2012 )
Sociale netwerken gaan meer lijken op  “operating systems”. Mm…de voorbeelden die hij hier geeft (bijv. de tools die op Linkedin staan, tools op Facebook) geven aan dat er een mengeling plaatsvindt tussen sociale netwerken en applicaties. Ze staan dus niet meer los van elkaar, maar worden een combinatie. E-commerce gaat volgens Owyang combineren met sociale netwerken.

Era of Social Colonisation (2009 – 2011 )
Hier beschrijft hij een tijd, waarin je je persoonlijke informatie, je online vrienden & kennissen met je meesurfen over het internet, ongeacht waar je bent – op welke site of op welke locatie.

Voorbeelden waardoor dit kan zijn bijvoorbeeld OpenID en zelfs Facebook Connect wordt genoemd – middelen waardoor je je een keer identificeert en waarmee je vanaf dat moment overal kan aanmelden zonder je nog eens te moeten identiceren. Dat geldt hetzelfde voor je vrienden – die trek je gewoon met je mee naar een andere site of ander sociaal netwerk. Of je nu op een computer thuis zit of je mobiel internet gebruikt.
Negatief gezegd : je zit in een sociaal netwerk en dat laat je niet meer los – het gaat overal met je heen. Voorbeelden zijn bijvoorbeeld de roemruchte Diggbar en een nieuw social netwerk “GetGlue”, dat als payoff heeft : “The Network That Sticks With You”.

Volgens Owyang zijn een aantal impacts van deze tijd :

• Nieuwe technologie stelt elke website in staat om “social” te zijn, of die site daar nu aan mee werkt of niet.
• Sociale netwerken concentreren alle activiteit op het open web, waardoor bijvoorbeeld email minder gebruikt gaat worden (iets wat je nu al merkt bij Twitter en FriendFeed).
• Traditionele merk marketing wordt minder belangrijk, sociale recommendaties worden belangrijker.
• Corporate websites fragmenteren en gaan op in communities waar ze echt bestaan.

Okay, die laatste twee zijn behoorlijk vaag. Waar over traditioneel marketing gesproken wordt, kan ik mij iets voorstellen als je kijkt naar de aandacht die marketing van een bedrijf krijgt. Ja, als je volop in een sociaal netwerk zit, ben je inderdaad meer geneigd om aan je vrienden te vragen – wat vind je van dit merk of dat product ? Meer dan dat je afgaat op wat push-marketing van een fabrikant. Recommendaties zijn inderdaad groeiende – voor mij in ieder geval.

Het tweede – daar bedoelt hij mee dat corporate websites geen aandacht krijgen voor hun informatie, tenzij ze deze succesvol weten te verspreiden via sociale netwerken. Die informatie is dan in een sociaal netwerk werkelijk relevant en de website zelf wordt dan minder relevant – meer de plaats waar de informatie bewaard wordt.

Era of Social Context (2010 – 2012)
Samengevat : verregaande personalisatie van informatie van allerlei bronnen : website, feeds, applicaties tot en met de “social TV”.

Era of Social Commerce  (2011 – 2013)
Volgens Owyang zullen consumenten hun mening laten afhangen van wat de community aanbeveelt. Bedrijven gaan hun aanbod aanpassen aan de mening van de community. Er komen intermediairs, die namens communities gaan optreden, in plaats van voor bedrijven.

Herken ik dit in de praktijk ?

Era of relationships : Ja, dat heeft iedereen kunnen ervaren : je krijgt makkelijker contact met mensen.
Era of social functionality : Ja, sinds de komst van widgets merk ik dat websites steeds meer functionaliteit krijgen. En dus is het makkelijker om een boek te bestellen als je hem besproken ziet worden in Facebook. Presentaties, fotos, videos – je kan ze makkelijker onderdeel laten worden van je site, in plaats dat je naar een aparte site daarvoor hoeft te gaan. WordPress en Firefox zijn de ultieme voorbeelden van stapels van plugins. Hierdoor heeft bijvoorbeeld mijn website enorm veel meer capaciteiten gekregen dan ooit tevoren.
Era of social colonisation : Ja, je kan bij elke site je adresboek opladen en je kennissen/vrienden vinden die er al zijn. Je kan daardoor het gevoel krijgen dat zij met je mee reizen. Ik herken dit wel, ja : Als ik actief ben op Marketingfacts of op Higherlevel, dan zie ik vrijwel onmiddelijk in mijn stats dat mensen mijn site hebben bezocht. De laatste tijd is dit nog leuker en sterker te zien doordat dit verkeer wordt gevisualiseerd, zoals bij Twittercounter (hier in de rechterkantlijn te zien) en met Yahoo’s MyBlogLog. – je ziet bijna letterlijk mensen van Twitter je berichten volgen naar je website.

Maar of mijn site nu wordt geintegreerd met een sociaal netwerk? (laat staan : welk sociaal netwerk) – nee, daar ben ik het niet mee eens – het is natuurlijk handig voor een bedrijf om aanwezig te zijn op de plaats waar veel aandacht is en om deze aandacht terug te halen naar een website. Maar dat is wat anders dan dat het bedrijf een echte combinatie aangaat met een sociaal netwerk.

Era of social context : ja, herkenbaar: je krijgt steeds meer opties om te personaliseren. Alweer is Twitter een bijzonder voorbeeld, omdat het een verzamelaar is van micro-draadjes informatie. Afhankelijk van welke draad je oppakt, is je beleving van de dienst anders dan van een andere gebruiker. Hetzelfde geldt voor RSS-Readers.

Era of social commerce : Deze fase is verrweg het meest interessante voor bedrijven – immers : “commerce”.
Het beeld van een community die aanbevelingen doet en inkoopt voor haar leden is een oude, inclusief de intermediairs die hierbij passen : het gaat direct terug naar de denkbeelden van Hagel en Armstrong in hun boek “Net Gain: Expanding Markets Through Virtual Communities“. En eerlijk is eerlijk : dit boek heeft mij en een hele generatie webmarketeers geïnspireerd tot de dag van vandaag. Maar de timing was een beetje anders. Zou dan 14 jaar na het boek het idee alsnog kloppen?

De tools zijn er en zijn laagdrempelig, zoals o.a. blijkt uit mijn recente artikel over iChoosr. (iChoosr zou je met een beetje goede wil kunnen beschouwen als een intermediair voor de community). Maar is het vertrouwen al groot genoeg voor de leden van los aan elkaar hangende netwerken? Ik weet het nog niet.

Wat ik weet van de theorie waarom mensen zich goed gedragen ten opzichte van elkaar, is dat ze de perceptie moeten hebben dat verkeerd gedrag repercussies zal hebben.

Laten we een voorbeeld nemen : Ik zit op Higherlevel en organiseer daar een collectieve inkoop van de iPhone. Dertig mensen geven zich op en verklaren dat ze mee willen doen. De iPhones worden ingekocht, maar nu blijkt dat 20 mensen zijn afgehaakt. Worden ze daarvoor gestraft?
Ik denk dat dat antwoord sterk afhangt van de kwaliteit van profielen van een lid van een netwerk. Kan ik ongestraft een onzin naam opgeven, dan zal ik makkelijk weg kunnen lopen van een transactie – niemand kent mij toch en de kans dat iemand mij weet te achterhalen is laag. Dat is bijvoorbeeld anders, als ik overduidelijk het echt ben. Denk bijvoorbeeld aan een profiel op Linkedin, of mijn profiel op deze site : mijn telefoonnummer, adres en foto maken de pakkans groter. Zou je dit combineren met mijn financiële gegevens, dan vergroot je de kans dat ik keurig zal doen wat ik beloofd heb.

Een klein voorbeeld : er zijn al incassobureaus, die berichten om te betalen achterlaten op Hyves-pagina’s. Door de sociale druk die hierdoor onstaat, zullen mensen eerder betalen. Ook kan ik mij van een site als Linkedin voorstellen dat ze binnenkort met een inkoop-/Ecommerce-idee komen : het is een serieuze site, waar alles op alles wordt gezet om de profielen zo goed mogelijk te laten zijn. Daarbij hebben veel eenpitters zich erg afhankelijk gemaakt van de site, waardoor ze wel zullen uitkijken om hun vermelding daar in gevaar te brengen.
Voor een deel van de leden van Higherlevel geldt hetzelfde. Maar omdat we tot nu toe de focus hadden op laagdrempeligheid heeft HL een minder sterke E-commerce mogelijkheid dan Linkedin.

Conclusie

Door zo in deze presentatie te duiken kom ik tot de conclusie dat de presentatie niet wereldschokkend is : het is een combinatie van ontwikkelingen die je kan constateren en bestaande ideeën over sociale netwerken en hun potentie. Een echt ander concept van het sociale netwerk onstaat niet.
Ook vind ik dat er wel heel gemakkelijk gestapt wordt over het feit dat de meeste online sociale netwerken op zichzelf een heel zwakke band veroorzaken tussen de leden. Meestal hangen de netwerken aan elkaar door al eerder bestaande vriendschappen – dat is wat anders dan dat een online site daar een hand in had.

Wat deze presentatie voor mij boeiend maakt, is de helicopterview en de terug- en vooruitblik. Hierdoor krijg ik wel het gevoel dat er nog maar weinig voor nodig is om de oude wens van E-commerce via een community werkelijkheid te maken. En dat is, na 14 jaar, echt leuk.

Het meest bekaaid komen bedrijven er vanaf : ze kunnen maar weinig anders dan meelopen met het sociale netwerk, zo lijkt het. De Community lijkt almachtig en het bedrijfsleven mag er achteraan hobbelen. Dat de werkelijkheid een meer diffuus beeld oplevert en zal opleveren, daarvan ben ik overtuigd: zeker als je beseft dat de sociale netwerken nog niet of nauwelijks door hun leden gefinancierd worden, maar des te meer door de partnerships en advertenties van bedrijven.

Maar genoeg geschreven : hierbij de presentatie van Jeremiah Owyang van Forrester.

Woensdag zijn namelijk nog meer Google Search Options bekend gemaakt : een verdieping/verfijning van de normale opties die we al hadden om informatie te zoeken.

Kern van de verniewing is :

• bezoekers zoekresultaten kunnen beperken tot specifieke vormen van informatie bronnen, zoals forums, review sites en videos natuurlijk.
• Verder kan je de resultaten beperken op tijd – dus van 3 weken geleden tot eergisteren.
• Ook kan je meer informatie over een resultaat opvragen, waardoor je per site kan bekijken welke foto’s er op staan en
• Je kan nog meer tekst zien die op de site staat.
• Bijzondere manieren om naar de resultaten te kijken – in de tijd, gerelateerde searches en het “Wonderwheel” – een soort van mindmap-tool.

En er zijn nog andere vernieuwingen op komst.

Wat betekent dit voor internet marketeers

Voeg zoveel mogelijk foto’s, video’s, commentaar, reviews of forums aan je website toe. Denk nog meer dan je al doet aan de tekst die je op je site zet. En produceer zo vaak mogelijk content om maar mee te blijven doen in de ratrace die Search Engine Marketing heet.

Of gok erop dat mensen zich niet zo snel gek laten maken en gewoon door blijven gaan met de klassieke manier van zoeken.

Een kleine zijstap: een van mijn favoriete boeken of all time is : How Buildings Learn, van mijn held Stewart Brand. Het boek gaat over het verstrijken van tijd en wat de veranderingen zijn, die wij mensen aanbrengen op onze gebouwen. Gaaf boek als je van historie houdt, Briljant als je interesse hebt in architectuur en bouw en simpelweg mindblowing als je je interesseert voor de lange termijn en veranderingen.

Mocht je er interesse in hebben: ik denk dat Brand zelf de 6-delige BBC-documentaire over het boek volledig online heeft gezet. Deze is te downloaden.

Deze korte video laat Brand zien, die een gaaf verhaal vertelt over de monumentale houten balken van de grote eetzaal van een College in Oxford. Zou mooi zijn als mensen op dezelfde manier zouden plannen voor de verandering van hun website of CMS, maar ja…

Waar ik geen rekening mee had gehouden, is dat dit niet alleen geldt voor informatie uit sociale netwerken, Tweets en dergelijke. Het geldt namelijk ook voor informatie uit het verleden.

En toen kwam ik toevallig dit tegen in YouTube. Het is een interview uit 1969 met een eenvoudige man uit Liverpool , die het geluk of ongeluk had om beroemd te worden met een paar vrienden uit zijn buurt. Een jongen van 14 jaar interviewde hem en nu, bijna 40 jaar later, kunnen we het horen en zien.

Een mooi voorbeeld wil ik je niet onthouden: Dipity.com

Ik hoorde hiervan op de podcast van Net@Nite van Leo Laporte’s TWIT-netwerk. De CEO werd geinterviewd. Wat Dipity in essentie doet: ze nemen feeds over een onderwerp, checken wat de tijdsvermelding is en zetten het dan op een tijdslijn.

An sich niet zo revolutionair zou je zeggen. Maar kijk eens naar een (nog kort) overzicht van The Beatles. Bestaand uit feeds en toegevoegde informatie. Het zorgt ervoor dat je beter of meer inzicht krijgt over een onderwerp. Het is ook te bekijken via Listview (focus is op de tijd) , Flipbook (soort Coverflow) en Mapview (geprojecteerd op een globe)), waardoor je op meerdere manieren kan kijken door de informatie.

YouTube+Dipity=TimeTube
Nog leuker wordt het in combinatie met Youtube: videos op een rij met tijdsvermelding. Dit is een eigen mashup van Dipity met Youtube, genaamd TimeTube. De beperking die je hier veel meemaakt is dat YouTube niet bestond voor 2005. Een beperkt overzicht daardoor, maar wel entertaining en informatief. Nu maar hopen dat er steeds meer filmpjes op YouTube (en elders) komen, die van voor 2005 dateren.

Dan is het bijvoorbeeld leuk en boeiend om te kijken naar de opkomst en groei van Obama, Rita Verdonk, Geert Wilders of de oorlog in Irak. Niet alleen zie je hierdoor onbekend materiaal, je ziet ook hoe mensen waren voor dat ze “ontdekt” waren. En je ziet hun ontwikkeling.

Een kort overzicht:
* Henk Jan suggereerde o.a. Xobni met verwijzing naar een artikel erover op zijn blog. Dit ziet er voor Outlook-gebruikers interessant uit, hoewel het mij moeite kost om voor te stellen hoe het precies werkt. (ik zit op Apple of Gmail tegenwoordig). Het ziet er voor mij enorm complex uit, maar ik kan mij daarin vergissen.
* Bart gaf aan dat het van tevoren filteren van mail hem al jaren rust geeft. Een goed idee.
* Jacques kwam met een hele lijst met o.a. gmail-hacks, referenties, software en suggesties om mijn leven met mail beter te maken. Dank mannen, dank!

Inbox Zero
Dankzij de tips ben ik wat dieper gaan spitten en kwam uit bij verschillende interessante bronnen:

Briljant is 43 Folders van Merlyn Mann. Hij heeft al in 2005 geschreven over de gevaren van email. In de vele reacties op zijn posts zie je precies dezelfde dingen waar ik en jullie al over schreven! Als je leest wat mensen beschrijven, dan zijn onze problemen nog maar een verkoudheidje vergeleken bij hun zware virusinfectie. Kortom: we hebben een universeel probleem te pakken.

Inclusief de schatting hoeveel tijd mensen kwijt zijn met het regelen van hun email: “medewerkers op kantoor zijn 0.5 tot 3 uur kwijt met het lezen van (slechte) email”. CNN doet nog een duit in de zak met de constatering dat E-mails ‘hurt IQ more than pot’. Hier moet wat gedaan worden, dat is duidelijk.

De 2 jaar daarop besteedt Mann aan een goed werkend systeem met de naam: “Inbox Zero”. Absoluut de moeite waard om te lezen. Je kan zijn presentatie voor de Google Academy bekijken. (1 uur)

Getting Things Done
Mann verwijst weer door naar Getting Things Done, een boek van David Allen. Henk-Jan is daar al fan van, voor mij was het een eerste kennismaking. Of toch niet: op Nu.nl is er een serie over Lifehacking. Ook de site Lifehacking.nl is de moeite waard van het bekijken.

Halverwege een conclusie
Het wordt mij duidelijk: Email is een meerkoppig monster. Het is niet even een kwestie van een paar foefjes leren, nee: het heeft ook ons gedrag beinvloedt, waar je ook weer rekening mee moet houden. Kortom, je kan hier techniek op loslaten, maar handiger is eerst: Een systeem om met mail om te gaan.

Ik ga daar eens rustig over puzzelen. Waarschijnlijk zal ik met jullie blijven discussiëren hierover, juist omdat het zo’n groot deel van ons prive/zakelijke leven uitmaakt. I keep you posted. Suggesties voor meer materiaal, reacties: meer dan welkom. Het probleem email gaat nog even niet weg.

Nu wordt het steeds meer een hel: mensen zitten dagelijks urenlang hun inboxen uit te mesten. Want o wee als je te laat antwoordt. Dat dit vreemde vormen aanneemt, heb ik eerder beschreven.

De ene email lijkt op de ander
Het vervelendst is volgens mij dat vrijwel alle emails hetzelfde eruit zien in de inbox. Dit betekent in mijn geval dat ik niet snel kan zien of er zeer dringende mails zijn tussen de veelheid aan minder belangrijke boodschappen.
De meeste mensen zie ik dit oplossen door consequent achter de computer te zitten en stuk voor stuk de mails door te nemen. Bij een klein onderzoekje wat ik heb gehouden, bleek dit soort email-”management” zo’n 2 uur per dag te kosten!

Sorteren van “echte” post…
Wat vreemd is: we behandelen “echte” post op een heel andere manier. Ik durf namelijk te wedden dat een blauwe envelop door iedereen direct herkend wordt. Of een rouwenvelop; een verjaardagskaart, een bankafschrift. Maar ook: de DM-brief; het reclamekrantje en natuurlijk: de handgeschreven brief.

Eigenlijk is je brievenbus een toonbeeld geworden van Positionering: vrijwel alle poststukken maken je duidelijk, wat je van hun inhoud kan verwachten. Gevolg: ik kan zelfs bij een overvolle brievenbus zeer snel scheiden tussen Afval, Facturen, Persoonlijke berichten, Bewaren en Scannen. Geen blauwe envelop of factuur die ik mis. Persoonlijke brieven lees ik vrijwel direct – de rest kan wel even wachten. Goed systeem!
Dat dit goed werkt, is niet bijzonder: er is een evolutie van zo’n 2 eeuwen overheen gegaan.

….is ook de oplossing bij email?
Op email gelegd betekent dit dat ik een manier zoek om mijn email te differentiëren, waardoor ik hetzelfde gemak heb met sorteren. Het houdt in dat ik simpelweg kan aangeven in mijn mail software wie belangrijke personen/instanties zijn in mijn zakelijke of persoonlijke leven. Die krijgen een duidelijke kleur of grootte van de mail of een icoon. Je kan je zelfs voorstellen dat je van tevoren aangeeft welke prioriteit mail heeft, afhankelijk van het tijdstip of dag.

Is dit niet veel werk van tevoren? Nou, nee: de meeste email systemen hebben een adresboek, dus wat is er makkelijker dan zeggen: iedereen in mijn adresboek krijgt een speciale behandeling? Ik krijg in mijn inbox maar weinig nieuwe email adressen te zien. En als ik ze zie is het of spam (zeldzaam) of nieuwe klanten of oude vrienden – twee categorieen die ik graag zie. En makkelijk te herkennen als aparte categorie.

De speurtocht naar betere email-softeware begint
Is dit zo’n revolutionaire gedachte? Ik kan het mij niet voorstellen. Toch zie ik dat de meeste email clients zich nu focussen op technische performance, spam weren en
intelligent filteren. Ik heb nog geen systeem ontdekt dat het bovenstaande doet.

Waarschijnlijk kijk ik hiervoor niet ver genoeg. Misschien is dit een gewone functie van Outlook of I-mail. Maar ik heb het nog niet ontdekt. En toch geloof ik dat dit een goed idee is. Ik ga de komende tijd op zoek naar een product dat hier op lijkt. Mocht je zelf al ervaring hebben: laat het mij weten. Als TNT Post zo’n product heeft of wil gaan voeren: ik heb interesse.

PC’s bestaan al zo lang in ons leven, dat je bijna vergeet dat ze er nog maar 25 jaar zijn. En onderstaand bericht geeft volgens mij aan dat ze over de top heen zijn – we gaan meer naar mobiele devices, zelfs al hebben we ander gedrag dan de Japanners gehad :

De rol van PC’s in Japanse huizen wordt minder, omdat het ooit zo machtige monopolie van processing power bedreigd wordt door gadgets zoals smart phones die je kan gebruiken als zak computers, geavanceerde game consoles met internet verbinding, digitale video recorders met terabytes geheugen.

Volgens Associated Press:

Japan’s PC market is shrinking, leading analysts to wonder whether Japan will become the first major market to see a decline in personal computer use some 25 years after it revolutionized household electronics — and whether this could be the picture of things to come in other countries.

“Consumers aren’t impressed anymore with bigger hard drives or faster processors. That’s not as exciting as a bigger TV,” Masahiro Katayama, research group head at market survey firm IDC said. “And in Japan, kids now grow up using mobile phones, not PCs. The future of PCs isn’t bright.”

Deze ontwikkeling gaat hard door: overal worden chips in gestopt. En dit zal
doorgaan. De PC is dan het ding wat thuis staat, waar je bijvoorbeeld
(web-)TV mee kijkt. Maar je gaat dat dikke ding zeker niet meer ergens mee
naar toe nemen.

Dat deden we vroeger.

Er is, kortom, geen sprake meer van verveling. Van onnuttige tijd.
En dat is wel fascinerend : In de Long Tail wordt gesproken over de nog onontdekte aspecten van een economie van overvloed, waar er geen gebrek is aan keuze. De enige uitzondering hierop lijkt mij ledige tijd te zijn ! Die saaie, taaie minuten die je vroeger moest besteden met wachten, zuchten, op je horloge kijken en wensen dat je ergens anders was – het verdwijnt in rap tempo.

Geen keuze uit soort tijd – tijd gaat verdwijnen.

Ik werd onlangs, toen ik naar Zuid-Limburg reed met de trein, met de neus op de feiten geduwd : de coupe zat continue vol met mensen die gewoon hardop mobiel zaten te bellen of te gamen. Alles om maar te voorkomen dat het saai werd. Terwijl ik vroeger behoorlijk goed kon wegdromen bij het langszoevende landschap.Altijd wel een nieuw idee, als ik uit een trein stapte.

Deed mij denken aan een oude cartoon : familie grotbewoners zit om het vuur. Zoon vraagt aan vader : “Pa, wat deden we eigenlijk voordat het vuur was uitgevonden ?”. Nog even en we weten al helemaal niet meer hoe het was zonder het internet.

Maar heel, heel langzaam kom ik er achter dat ik die vervelende saaiheid begin te missen. Die momenten van stilte, waarin je gedwongen wordt te luisteren naar jezelf. Waarin je combinaties maakt met wat je ziet en wat je normaliter hoort en denkt. Of gewoon : stilte.

Het wordt lastig – want op een of andere manier lonkt de kriebel van een belangrijke email, het laatste nieuws op een site, een podcast, een post op een weblog. Want altijd is er wel wat belangrijks op de wereld. Kortom : het internet verlaat je niet.

Hoed je voor de nieuwste verslaving. Bescherm je tijd.

Emails worden steeds meer kattebelletjes, in plaats van digitale brieven met een kop en staart.
Sites werden Blogs werden nu Twitters. Telefoongesprekken werden SMSjes werden alerts. Kranten werden nieuwssites werden Nieuwsbrieven werden RSS feeds voor je Google Reader.
De berichten worden korter, ze komen sneller naar je toe dan de informatie vroeger en dit geeft je de mogelijkheid om dingen te doen, terwijl de informatie over andere dingen ertussen door komt.

Dus ik kan nu autorijden, terwijl ik de files en flitsers check op het LCD-schermpje van mijn radio, en daarna mijn voicemail en SMSjes op mijn GSM. Mijn afspraken en mails op mijn PDA en de route op mijn TomTom. Binnen 10 minuten of tegelijkertijd.

Korter, sneller en tussendoor. Ideaal.

Op mijn laptop maak ik werk voor mijn klanten, terwijl NU.nl klaar staat voor mijn nieuwsbehoefte en Google Chat zinnetjes van vrienden of bekenden tussen alles door roept. En mijn koptelefoontjes vertellen mij over de laatste podcasts uit Engeland, Nederland en de Verenigde Staten. Ik ben op de hoogte, van het meest belangrijke tot de grootste onzin-dwars door elkaar.

Kort, snel en tussendoor. Grenzeloos.

Een voor een bezwijken alle media en alle vormen van informatie via die media aan dit trio, net zolang tot de gigantische brei met informatie opgedeeld is in mini-partjes. En die kleine stukjes informatie kruipen daardoor steeds makkelijker in je leven. Net zolang tot je leven met die informatie fragmenteert in staccato-stukjes.

Gisteren las ik mijn dochters voor uit de Negerhut van Oom Tom. Geen gemakkelijke kost voor jonge dametjes. Mijn telefoon trilde en in een reflex bekeek ik het SMS-je.
Ik weet niet wat het was, maar ik voelde daarna dat er iets gebeurd was. Ik keek op om twee fronsjes te zien. Ik bespaar je het korte familie-conflict, maar de twee dames maakten duidelijk : zij wensten geen gefragmenteerde, maar een complete papa, die heel zijn aandacht besteedde aan maar een ding : hen.

Het digitale leven kent dus nog wel degelijk grenzen.
En ik vermoed dat we de komende jaren wel meer grenzen gaan ontdekken : het aantal gelegenheden breidt al uit, waar je je GSM moet uit zetten.

Wees niet verbaasd als je binnenkort ergens verzocht wordt om niet te SMS-en of te mailen.

Ook niet tussendoor.

Die mails waren eerst zo serieus als een notitie, een vergaderstuk. Ze waren meestal langer dan je beeldscherm. Ze hadden een begin, een midden en een eind. De mailer wilde graag een besluit of een actie van je en daar eindigde de mail dan ook mee.
Deze oerperiode van email was als een pasgeboren baby : het resultaat van een groot verlangen, puur en maagdelijk.

En toen was email ineens populair. Mailers werden frivoler met benutting van de mogelijkheden van email, zoals : links, filmjes en rare plaatjes als attachment.
Zelfs spammers en virus-makers gingen er moeite voor doen. Irritatie was het gevolg en de geboorte van anti-spam en anti-virus software.
Maar de inhoud van de ontvangen mails was nog leesbaar. De puberteit van mail was duidelijk aangebroken, vol ongein, verkenning van nieuwe mogelijkheden en de daarbij horende puisten.

Lastig werd het daarna : mensen schreven steeds meer emails, zowel zakelijk als persoonlijk. De inhoud is korter en bondiger en veelal gericht op actie. Een goede ontwikkeling, al was het maar voor het leesgemak. Lastiger is dat de schrijvers verwachten dat je daar stante pede op reageert. Mail is duidelijk volwassen geworden – efficient en effectief.

De nieuwste ontwikkeling luidt een nieuw tijdperk in : ik krijg steeds meer emails die geen kop of staart meer hebben en ze worden naar gemiddeld 15 mensen tegelijkertijd gestuurd. Het begin is een korte vraag en daarna volgt een stortvloed aan reacties en tegenreacties. (“reply to all”)
Vroeger constateerde iedereen dat zoiets gekkenwerk was, want dat zou betekenen dat je permanent je email in de gaten moest houden. Een normale vergadering werd belegd.

Nu wordt effectief een online vergadering gehouden via de mail. Maar wel een erg chaotische, waarbij je erg goed in de gaten moet houden wie wat zegt. En een die over een periode van een paar dagen kan worden gehouden, met prive-email gesprekken in de kantlijn, die in-en uit de discussie komen. Het allergste zijn het soort “discussies” die geen eind hebben.

Dus die discussie doen we nog eens dunnetjes over bij de eerste de beste vergadering, aargh !

Hier eindigt het leven van email – uitgewerkt als nuttig communicatiemiddel, ongelezen door steeds meer mensen, bijna niet meer te onderscheiden van spam-mail…gevolgd door discussiefora binnen bedrijven. Om te vullen tijdens saaie vergaderingen ;D