Wat is een goed tarief  voor een interimmer ?

Sterk afhankelijk van inhoud opdracht, lengte opdracht – in het kort: opbrengst versus risico wat je loopt. Daarnaast nog veel andere aspecten als: lengte reistijd, branche, soort bedrijf, wel/niet aardige collega’s e.d.. Maar ! Voor Interim werk ga ik uit van 110 euro per uur gemiddeld. Mind you: dit was 2 jaar geleden 130 euro. Verder : consulting/kleinere klussen worden daarmee 120 euro per uur tot 140 euro, sterk afhankelijk van de soort vraag.

Hoeveel moet ik vragen voor Trainingen/presentaties?

Vraag nooit minder dan 750 euro per dagdeel. Als je je verhaal enigszins voorbereidt, betekent het dat je veel meer dagen van tevoren in de training/presentatie steekt. Betekent dit dat trainingen/presentaties eigenlijk extreem goedkoop zijn voor klanten ? Antwoord: ja. Maar voor de ZZP-er is het voordeel: promotie; kennismaking met potentiële opdrachtgevers, trainen van je presentatieskills en : je komt nog eens onder de mensen.

Mijn eigen gevoel is dat trainingen en presentaties voor een kwaliteits professional niet de moeite waard zijn voor het geld dat je ervoor krijgt. Wees niet verbaasd als je dagen hebt gewerkt op een presentatie en dat je dank bestaat uit een flesje wijn. Van mindere kwaliteit. Zelfs de grootste bedrijven in Nederland vinden het normaal dat een freelancer iets gratis voor ze doet. Ze hebben de (vaak verkeerde) indruk dat ze hiermee de interim manager/freelancer een gunst doen: “want dat is weer mooie reclame voor je”. Check streng van tevoren of dit inderdaad zo is. Wees niet bang om een redelijk bedrag te vragen. De reactie hierop geeft meestal aan hoe serieus geïnteresseerd men is en welk publiek zal luisteren.

Staan tarieven onder druk ?

Ja. Zie bovenstaand antwoord. Er niet op ingaan betekent : geen opdracht. Zelfs de grootste bedrijven van Nederland hebben doodleuk naar vaste leveranciers gezegd: 20% eraf, of anders geen opdrachten meer.

Is het nu een goede tijd om interimmer te worden?

In het algemeen : Nee, nog niet. Gemiddeld genomen wordt er op dit moment door freelancers ernstig geleden – en daar zit geen gram humor in. Maar er is niet 1 markt. Dus sommige delen van de freelance-markt boomen alweer en sommige delen helemaal nog niet. Hangt dus sterk af wie je bent/wat je kent.

Moet ik mijn oude werk opgeven en blind de markt instormen ?

Nee. Stomste wat je kan doen. Geloof a.u.b. niet in de Amerikaanse verhalen dat je dit de enige manier is. De meeste ondernemers beginnen gewoon voorzichtig en rustig. Pas als blijkt dat er (constante) vraag naar je aanbod is, kan je hier aan gaan denken.
Ik heb ooit het advies gekregen om 1 dag in de week voor mijn eigen bedrijf te gaan werken, naast mijn fulltime baan. Vandaar: One Day Company. Advies was: merk je dat er meer constante vraag is: doe het dan 2 dagen in de week, daarna 3, etc, etc.   The rest is history.
Freelancers die slim zijn, maken een deal met hun (oude) werkgever: ik blijf 4 dagen voor je werken i.p.v. 5. Of: ik ga weg bij je zonder vergoeding te vragen, maar we maken een deal dat je mij tenminste nog 1 jaar regelmatig opdrachten geeft. Ik kom regelmatig freelancers tegen, wiens oude werkgever na jaren nog steeds een van de grootste/beste klanten is.

BV of eenmanszaak ?

Hangt er vanaf. Meestal als je net begint en geen bijzondere belangen hebt, zijn er een aantal subsidies die gewoon ondernemerschap interessant maken.

Moet ik mij inschrijven bij de KvK ?

Ja, natuurlijk. En ook een VAR krijgen. Ben je van een hoop gezeur af. Veel opdrachtgevers/intermediairs voor freelancers nodigen je niet eens uit als je geen VAR hebt.

Moet ik mij inschrijven bij bureaus ?

Ja. Check hier voor een overzicht van sites en intermediairs voor interim marketing. Hiermee heb je de “passieve” search gecovered en dan heb je dat alvast. Bedenk overigens dat voor meer gespecialiseerd/ weinig bekend werk (zoals interim internet marketing manager) er zeer weinig opdrachtgevers bereid zijn om direct contact te maken. Ze weten vaak niet eens waar ze zouden moeten zoeken, het kost tijd (die ze niet hebben) en ze hebben geen idee hoe ze kwaliteit kunnen ontdekken. Voor sommige interimmers zijn interim bureaus daarmee essentiële partners.

Hoeveel percentage zet een bureau op mijn tarief ?

Gemiddeld genomen : 20 tot 30%. Daarvoor doen ze sterk variërend werk: sommigen leveren kwaliteitsprestaties, anderen doen de match tussen jou en je opdrachtgever en zijn daarna passief.

Hoe groot is de kans dat ik een opdracht krijg via een van de vele freelance/interim sites?

Ik ben bij heel veel sites ingeschreven. Maar de kans op een opdracht schat ik nog laag in: die sites zijn vooral voor standaard/laag risico werk. Daarmee is het risico van een opdrachtgever relatief laag. Voorbeeld: een DTP-er voor 50 euro per uur: als deze niet bevalt, stuur je hem/haar gewoon weg. Een interim manager inhuren voor 4 maanden voor 120 euro per uur : da’s andere koek.

Waar komen je leads tot nu toe vandaan ?

Dit verschilt of het interim werk is of kleinere opdrachten. Voor interim opdrachten (mijn voornaamste activiteit) komen ze hier vandaan : 1. Mijn eigen netwerk/intermediair 2. Mijn eigen netwerk/direct 3. Twitter/intermediair 4. Reageren op een site/intermediairs 5. intermediair 6. Twitter/intermediair (Toelichting: mijn eigen netwerk wees mij op een opdracht bij een intermediair, wordt : netwerk/intermediair)

Heb je nog meer vragen? Mail het mij of reageer op deze blogpost.

Maar als Jeremiah Owyang zijn mond open doet, dan wordt het boeiend. Ik volg hem al een tijdje via Twitter en af en toe komen er spannende ideeën uit zijn toetsenbord. Hij begrijpt wat sociale netwerken zijn, maar wil dan ook graag vanuit meer strategisch perspectief kijken wat de drivers zijn voor deze vorm van menselijke samenwerking.

De toekomst en sociale samenwerking

De onderstaande presentatie kijkt terug en verder op het fenomeen sociaal samenwerken. Hij durft het aan om verschillende toekomstige fasen te definieren en een beeld te schetsen hoe dat er uit gaat zien en wat dat betekent voor bedrijven en merken. Dat is spannend.

Begin bij slide 5. De structuur is als volgt :

• User adoption of social networks ( 9 – 20)
• Methodology : a look at the future (21 – 23)
• The Five Areas (24 – 71)
  • Era of Relationships (26 – 36)
  • Era of Social Functionality (37 -46)
  • Era of Social Colonisation (47 -58)
  • Era of Social Context (59 -65)
  • Era of Social Commerce (66 -71)
• Impacts and Risks  (72 – 73)
• Recommendations  (74-75)

De vijf sociale tijdperken

Het meest boeiende zijn natuurlijk de tijdperken :

Era of Relationships ( 1995 – 2007 )
De begintijd van het sociale web : mensen vinden online een manier om met elkaar samen te werken en informatie te delen.

Era of Social Functionality  ( 2007 – 2012 )
Sociale netwerken gaan meer lijken op  “operating systems”. Mm…de voorbeelden die hij hier geeft (bijv. de tools die op Linkedin staan, tools op Facebook) geven aan dat er een mengeling plaatsvindt tussen sociale netwerken en applicaties. Ze staan dus niet meer los van elkaar, maar worden een combinatie. E-commerce gaat volgens Owyang combineren met sociale netwerken.

Era of Social Colonisation (2009 – 2011 )
Hier beschrijft hij een tijd, waarin je je persoonlijke informatie, je online vrienden & kennissen met je meesurfen over het internet, ongeacht waar je bent – op welke site of op welke locatie.

Voorbeelden waardoor dit kan zijn bijvoorbeeld OpenID en zelfs Facebook Connect wordt genoemd – middelen waardoor je je een keer identificeert en waarmee je vanaf dat moment overal kan aanmelden zonder je nog eens te moeten identiceren. Dat geldt hetzelfde voor je vrienden – die trek je gewoon met je mee naar een andere site of ander sociaal netwerk. Of je nu op een computer thuis zit of je mobiel internet gebruikt.
Negatief gezegd : je zit in een sociaal netwerk en dat laat je niet meer los – het gaat overal met je heen. Voorbeelden zijn bijvoorbeeld de roemruchte Diggbar en een nieuw social netwerk “GetGlue”, dat als payoff heeft : “The Network That Sticks With You”.

Volgens Owyang zijn een aantal impacts van deze tijd :

• Nieuwe technologie stelt elke website in staat om “social” te zijn, of die site daar nu aan mee werkt of niet.
• Sociale netwerken concentreren alle activiteit op het open web, waardoor bijvoorbeeld email minder gebruikt gaat worden (iets wat je nu al merkt bij Twitter en FriendFeed).
• Traditionele merk marketing wordt minder belangrijk, sociale recommendaties worden belangrijker.
• Corporate websites fragmenteren en gaan op in communities waar ze echt bestaan.

Okay, die laatste twee zijn behoorlijk vaag. Waar over traditioneel marketing gesproken wordt, kan ik mij iets voorstellen als je kijkt naar de aandacht die marketing van een bedrijf krijgt. Ja, als je volop in een sociaal netwerk zit, ben je inderdaad meer geneigd om aan je vrienden te vragen – wat vind je van dit merk of dat product ? Meer dan dat je afgaat op wat push-marketing van een fabrikant. Recommendaties zijn inderdaad groeiende – voor mij in ieder geval.

Het tweede – daar bedoelt hij mee dat corporate websites geen aandacht krijgen voor hun informatie, tenzij ze deze succesvol weten te verspreiden via sociale netwerken. Die informatie is dan in een sociaal netwerk werkelijk relevant en de website zelf wordt dan minder relevant – meer de plaats waar de informatie bewaard wordt.

Era of Social Context (2010 – 2012)
Samengevat : verregaande personalisatie van informatie van allerlei bronnen : website, feeds, applicaties tot en met de “social TV”.

Era of Social Commerce  (2011 – 2013)
Volgens Owyang zullen consumenten hun mening laten afhangen van wat de community aanbeveelt. Bedrijven gaan hun aanbod aanpassen aan de mening van de community. Er komen intermediairs, die namens communities gaan optreden, in plaats van voor bedrijven.

Herken ik dit in de praktijk ?

Era of relationships : Ja, dat heeft iedereen kunnen ervaren : je krijgt makkelijker contact met mensen.
Era of social functionality : Ja, sinds de komst van widgets merk ik dat websites steeds meer functionaliteit krijgen. En dus is het makkelijker om een boek te bestellen als je hem besproken ziet worden in Facebook. Presentaties, fotos, videos – je kan ze makkelijker onderdeel laten worden van je site, in plaats dat je naar een aparte site daarvoor hoeft te gaan. WordPress en Firefox zijn de ultieme voorbeelden van stapels van plugins. Hierdoor heeft bijvoorbeeld mijn website enorm veel meer capaciteiten gekregen dan ooit tevoren.
Era of social colonisation : Ja, je kan bij elke site je adresboek opladen en je kennissen/vrienden vinden die er al zijn. Je kan daardoor het gevoel krijgen dat zij met je mee reizen. Ik herken dit wel, ja : Als ik actief ben op Marketingfacts of op Higherlevel, dan zie ik vrijwel onmiddelijk in mijn stats dat mensen mijn site hebben bezocht. De laatste tijd is dit nog leuker en sterker te zien doordat dit verkeer wordt gevisualiseerd, zoals bij Twittercounter (hier in de rechterkantlijn te zien) en met Yahoo’s MyBlogLog. – je ziet bijna letterlijk mensen van Twitter je berichten volgen naar je website.

Maar of mijn site nu wordt geintegreerd met een sociaal netwerk? (laat staan : welk sociaal netwerk) – nee, daar ben ik het niet mee eens – het is natuurlijk handig voor een bedrijf om aanwezig te zijn op de plaats waar veel aandacht is en om deze aandacht terug te halen naar een website. Maar dat is wat anders dan dat het bedrijf een echte combinatie aangaat met een sociaal netwerk.

Era of social context : ja, herkenbaar: je krijgt steeds meer opties om te personaliseren. Alweer is Twitter een bijzonder voorbeeld, omdat het een verzamelaar is van micro-draadjes informatie. Afhankelijk van welke draad je oppakt, is je beleving van de dienst anders dan van een andere gebruiker. Hetzelfde geldt voor RSS-Readers.

Era of social commerce : Deze fase is verrweg het meest interessante voor bedrijven – immers : “commerce”.
Het beeld van een community die aanbevelingen doet en inkoopt voor haar leden is een oude, inclusief de intermediairs die hierbij passen : het gaat direct terug naar de denkbeelden van Hagel en Armstrong in hun boek “Net Gain: Expanding Markets Through Virtual Communities“. En eerlijk is eerlijk : dit boek heeft mij en een hele generatie webmarketeers geïnspireerd tot de dag van vandaag. Maar de timing was een beetje anders. Zou dan 14 jaar na het boek het idee alsnog kloppen?

De tools zijn er en zijn laagdrempelig, zoals o.a. blijkt uit mijn recente artikel over iChoosr. (iChoosr zou je met een beetje goede wil kunnen beschouwen als een intermediair voor de community). Maar is het vertrouwen al groot genoeg voor de leden van los aan elkaar hangende netwerken? Ik weet het nog niet.

Wat ik weet van de theorie waarom mensen zich goed gedragen ten opzichte van elkaar, is dat ze de perceptie moeten hebben dat verkeerd gedrag repercussies zal hebben.

Laten we een voorbeeld nemen : Ik zit op Higherlevel en organiseer daar een collectieve inkoop van de iPhone. Dertig mensen geven zich op en verklaren dat ze mee willen doen. De iPhones worden ingekocht, maar nu blijkt dat 20 mensen zijn afgehaakt. Worden ze daarvoor gestraft?
Ik denk dat dat antwoord sterk afhangt van de kwaliteit van profielen van een lid van een netwerk. Kan ik ongestraft een onzin naam opgeven, dan zal ik makkelijk weg kunnen lopen van een transactie – niemand kent mij toch en de kans dat iemand mij weet te achterhalen is laag. Dat is bijvoorbeeld anders, als ik overduidelijk het echt ben. Denk bijvoorbeeld aan een profiel op Linkedin, of mijn profiel op deze site : mijn telefoonnummer, adres en foto maken de pakkans groter. Zou je dit combineren met mijn financiële gegevens, dan vergroot je de kans dat ik keurig zal doen wat ik beloofd heb.

Een klein voorbeeld : er zijn al incassobureaus, die berichten om te betalen achterlaten op Hyves-pagina’s. Door de sociale druk die hierdoor onstaat, zullen mensen eerder betalen. Ook kan ik mij van een site als Linkedin voorstellen dat ze binnenkort met een inkoop-/Ecommerce-idee komen : het is een serieuze site, waar alles op alles wordt gezet om de profielen zo goed mogelijk te laten zijn. Daarbij hebben veel eenpitters zich erg afhankelijk gemaakt van de site, waardoor ze wel zullen uitkijken om hun vermelding daar in gevaar te brengen.
Voor een deel van de leden van Higherlevel geldt hetzelfde. Maar omdat we tot nu toe de focus hadden op laagdrempeligheid heeft HL een minder sterke E-commerce mogelijkheid dan Linkedin.

Conclusie

Door zo in deze presentatie te duiken kom ik tot de conclusie dat de presentatie niet wereldschokkend is : het is een combinatie van ontwikkelingen die je kan constateren en bestaande ideeën over sociale netwerken en hun potentie. Een echt ander concept van het sociale netwerk onstaat niet.
Ook vind ik dat er wel heel gemakkelijk gestapt wordt over het feit dat de meeste online sociale netwerken op zichzelf een heel zwakke band veroorzaken tussen de leden. Meestal hangen de netwerken aan elkaar door al eerder bestaande vriendschappen – dat is wat anders dan dat een online site daar een hand in had.

Wat deze presentatie voor mij boeiend maakt, is de helicopterview en de terug- en vooruitblik. Hierdoor krijg ik wel het gevoel dat er nog maar weinig voor nodig is om de oude wens van E-commerce via een community werkelijkheid te maken. En dat is, na 14 jaar, echt leuk.

Het meest bekaaid komen bedrijven er vanaf : ze kunnen maar weinig anders dan meelopen met het sociale netwerk, zo lijkt het. De Community lijkt almachtig en het bedrijfsleven mag er achteraan hobbelen. Dat de werkelijkheid een meer diffuus beeld oplevert en zal opleveren, daarvan ben ik overtuigd: zeker als je beseft dat de sociale netwerken nog niet of nauwelijks door hun leden gefinancierd worden, maar des te meer door de partnerships en advertenties van bedrijven.

Maar genoeg geschreven : hierbij de presentatie van Jeremiah Owyang van Forrester.

Enorm veel plezier en verwacht dat ik (nog) meer over communities, stammen, hordes, gemeenschappen zal schrijven ! ;-D

Wat betekent dit voor marketing managers en marketeers ?

Godin beschrijft de historie van marketing : vroeger kon je consumenten interrumperen en manipuleren met advertenties, zodat ze je producten kochten. Dit model van Push werkt steeds minder goed.
De nieuwe manier van marketing (o.a. via het internet) is meer gebaseerd op het idee dat mensen graag tot een groep willen behoren die dezelfde interesse hebben als zij. Zoals: werk, geloof, sport, muziek, (woon-)gemeenschap : er zijn talloze manieren waarop mensen zich verenigen in groepen. Bij dit idee worden mensen veel meer verleid om deel te nemen aan een groep en is de groei organisch.


Tribes zijn niet eenvoudig
Voor hoe je dit moet doen is geen 5-stappen plan aanwezig: er is niet een eenvoudige set regels. En het kost veel energie en tijd. Godin noemt het ook een groot verschil of je een “stam” aan je bindt of zomaar een grote groep mensen. Dat laatste kan je makkelijk door maar veel te adverteren; de marketeers die dit doen zijn niet in de stam geïnteresseerd, maar in meer omzet. Voor het binden & boeien van een stam moet je veel meer moeite voor doen, aantrekken, verleiden en geboeid weten te houden.


Tribes zijn niet het gebied van Procter & Gamble
En om snel wat illusies weg te nemen: Godin gelooft niet dat de marketeers van Procter & Gamble dit kunnen bereiken: hun wasmiddelen zijn te weinig boeiend, trekken te weinig (langdurig) de aandacht van stammen mensen.

Aan de andere kant hoeft het niet zo ingewikkeld te zijn: als je om je heen kijkt valt het op, hoe snel mensen een groepje vormen – rond de meest alledaagse dingen en activiteiten. Natuurlijk valt Apple weer als een bedrijf dat dit kan, maar waarom zou HP niet veel nerds om zich heen kunnen verzamelen? Albert Heijn heeft al een “Vrienden van de Goede Wijn”, dus kan Exact boekhouders binden; Natuurmonumenten kan heel groen-minnend Nederland boeien; En is er niet al een grote groep mensen die online- en offline geboeid zijn door blogs als Marketingfacts, Frankwatching, Dutchcowboys, YouTube en Higherlevel?


Het is moeilijk, maar de voordelen spreken voor zich
De voordelen zijn navenant: wie zou niet een grote club fans willen hebben van je bedrijf? Mensen die bereid zijn om mee te denken, die kritisch zijn op het bedrijf en zijn producten, die het bedrijf door dik & dun steunen – ook in mindere tijden ?

Het laatste is niet gezegd over dit idee. Het grote voordeel is dat Godin het niet heeft verpakt als alleen een online community-idee, maar de verbinding vindt met al langer bestaande groepen. Daardoor wordt het meer benaderbaar, ook voor niet-internet-marketeers.

Dit is waar je de aantekeningen bij deze presentatie kan downloaden.
This is the place to download the accompagnying notes of this talk.

Virtueel Vertrouwen
In een van de parallelsessies genaamd “Hoe regisseer je vertrouwen in de virtuele wereld” zal ik optreden met journalist Tonie van Ringelestijn over de vraag: hoe ga je om met word of mouth en horizontale beïnvloeding op het internet? Met Arie de Zeeuw (Hoofd Corporate Affairs Vodafone) (check dit artikel over hen) , Gradus Vos (Officer Press Relations Ziggo) (hier ook een artikel over hen) en yours truly.

Dat wordt leuk.

Blogger of PR 2.0 – expert
Tot mijn verrassing ben ik niet gevraagd omdat ik blogger ben (hier) en bij Marketingfacts, maar vooral omdat ik iets te zeggen had over PR 2.0 in mijn presentatie. Ik zit dus meer in de expert-rol. Briljant.

De bovengenoemde artikelen over Vodafone en Ziggo zijn al behoorlijk voer voor de fantasie, maar wat dacht je van een gezellige site als StopVodafone.com ? Lijkt mij een behoorlijk lastige klus om dit soort initiatieven met je webcare-team te kunnen beantwoorden.

Ben verder benieuwd naar de kennis en vragen van de mensen in de zaal: als je kijkt naar de video van het congres van vorig jaar, blijkt daar grote interesse, maar nog weinig praktijkervaring uit. Ik moet dus niet doorslaan met allerlei heftige voorbeelden, maar het duidelijk en eenvoudig houden (altijd een uitdaging).

Dit heeft mij overigens wel getriggered om binnenkort een presentatie op Slideshare te zetten over online vertrouwen. Is altijd goed om je gedachten op een rijtje te zetten. En wie weet? Word ik daarna weer uitgenodigd op een congres – als Vertrouwen Expert.