Ja, het haar en de kleding is weer bijzonder, maar kijk ook eens hoe mensen in een heel vreemd programma eind jaren 80 zitten te doen, wat wij nu normaal vinden op een webpagina. Genieten voor de geschiedenis-liefhebbers.

Maar je ziet het memo nooit ! Daarom het maar eens opgezocht. En het bestaat nog, hoewel in verschillende vormen. Je kan het vinden in de archieven van CERN : http://info.cern.ch/Proposal.html.

Wat valt hieraan op ?

Je zou mij dit document 1000 keer kunnen laten lezen en nog zou ik het internet er niet mee hebben verbonden. Het is verder tamelijk vaag en algemeen. De baas van Berners-Lee op dat moment, Mike Sendall, heeft er op geschreven “Vague, but exciting” (!).

Wat mij verder opvalt is dat het oorspronkelijke stuk is geschreven op een Mac (voor de afficionados) en wat ik niet wist: Berners-Lee vertelt dat hij in 1980 een eigen software programma heeft geschreven om zijn informatie te structureren. Toen hij bij CERN ging werken miste hij dit programma en begon hij het voor zichzelf te gebruiken. Omdat hij merkte dat meer mensen het nuttig vonden, stelt hij voor om het zo te maken, dat het over verschillende operating systems (Mac, Windows e.d.) te gebruiken is.

Een ander opvallend detail: hij merkt op dat “Discussions on Hypertext have sometimes tackled the problem of copyright enforcement and data security. These are of secondary importance at CERN, where information exchange is still more important than secrecy.”. Twintig jaar later en we zitten nog steeds vast aan dit probleempje.

Er zijn nog meer opvallende zaken te vinden in dit kleine document, maar dat is minder boeiend voor de lezer van dit blog. Een wil ik je toch niet onthouden. Om uit te leggen hoe het systeem zou werken zegt hij dit: “To find information, one progressed via the links from one sheet to another, rather like in the old computer game “adventure”.

Mocht ooit iemand het idee hebben dat computerspelletjes niet serieus zijn: wijs haar of hem dan op deze regel: het blijkt dus dat een computer spel een belangrijke rol heeft gespeeld bij het begin van het internet. Games zijn dus vanaf nu officieel serieus

Je hebt gehoord van het begrip “desintermediaition” – de ontwikkeling dat een intermediair niet langer meer nodig is en verdwijnt.

Werving- en selectiebureaus en interim management-bureaus hebben op dit moment last van dit fenomeen; Wat deze situatie helemaal bijzonder maakt, is dat deze bureaus van meerdere kanten tegelijkertijd bedreigd worden in hun voortbestaan. Een squeeze tussen twee Sumo worstelaars in zelfs.

Internet sites in plaats van intermediairs

Al een paar jaar geleden was het duidelijk met sites zoals Linkedin: vraag mensen hun CV uitgebreid te beschrijven en laat dat goed vindbaar zijn voor Google – ziedaar de ouderwetse kaartenbak van een tussenpersoon. Nu was het voor iedereen mogelijk om redelijk makkelijk, snel inzicht te krijgen in het profiel van een kandidaat. Er was maar weinig meer nodig om personeel-intermediair te worden.

Dat kon niet zonder consequenties blijven, dus zijn er nu talloze websites, die interimmers en opdrachtgevers willen verbinden, voor een fractie van de prijs van een traditioneel intermediair. Ininterim, een dochter van intermediair was niet de eerste, maar wel de meest geruchtmakende van dit soort sites. Je schrijft je als zelfstandige in, vult je CV in, je wensen, je uurtarief en klaar. Een kleine greep: Freep, You2b, Freelance.nl en M!Freelance.

Deze sites zijn verontrustend voor de gevestigde intermediairs, maar nog niet echt bedreigend: dergelijke sites bestaan niet lang en hebben nog niet het vertrouwen van opdrachtgevers.

Sumo worstelaars in het strijdperk

Veel bedreigender voor intermediairs is een ontwikkeling, die je nu ziet ontstaan bij ABN Amro en Achmea. Deze hebben Associates.nl en Myler.nl respectievelijk opgericht. Het idee achter deze organisaties wordt goed verwoord door de directeur van Associates.nl, Arno Zondag :

‘Enige jaren geleden, toen ik verantwoordelijk was voor de inkoop van externen, had ik met een collega bedacht deze inkoop te centraliseren voor de gehele organisatie. We brachten zo het aantal leveranciers van de bank terug van 600 tot slechts 20. Onze verwachting was dat we zzp’ers vervolgens tegen lagere tarieven en betere voorwaarden konden inhuren bij de overgebleven intermediairs. Echter, het gemiddelde tarief kroop juist omhoog, terwijl de kwaliteit van de cv’s die we te zien kregen, daalde. Zzp’ers klaagden tegenover ons dat intermediairs niks voor hen deden. Sommigen zagen hun intermediair pas één uur voor ze met een potentiële opdrachtgever gingen praten!’

Intermediairs ontvingen een marge van rond de 15%, en de achterliggende keten aan leveranciers vroegen (per leverancier) gemiddeld 15%. Hierdoor ontstaat een inhuurketen, waardoor inleners substantieel hoge kosten hadden. ‘Het begon steeds meer op mensenhandel te lijken,’ zegt Zondag. (Bron: http://www.ditiszinvol.nl/journalistiek/publicaties/)

Myler en Associates werken iets anders dan de eerder genoemde freelance-sites. Het belangrijkste verschil is natuurlijk, dat de beide organisaties nu al of binnenkort de hele stroom freelancers- en interimmers van hun moederorganisatie voor hun rekening nemen.

Gevolgen

Achmea en ABN Amro zijn zonder enige twijfel enorme opdrachtgevers in interim land. Deze ontwikkeling betekent waarschijnlijk de nekslag voor veel intermediairs, die met de recessie toch al geen prettige tijd hebben. De lagere kosten zal voor beide bedrijven welkom zijn.

En voor de interim manager/freelancer? Op dit moment is het fantastich om iedere opdracht te krijgen. Prettig gevolg voor een interim manager – je staat in het bestand en je wordt door de opdrachtgever direct geselecteerd. Je prijs valt behoorlijk mee, want er hoeft geen marge betaald te worden voor een intermediair.

Ik ben wel erg benieuwd hoe Myler en Associates zich opstellen ten opzichte van zelfstandigen. Want het is duidelijk dat deze organisaties nu een geweldige onderhandelingspositie hebben – je kan je zo voorstellen dat deze goed gebruik kunnen maken van de huidige recessie. Als die positie te goed wordt, dan kan ik mij voorstellen dat dit interimmers terugdrijft in de armen van traditionele intermediairs, die door hun volume een betere onderhandelingspositie innemen. Of interim managers, die gezamenlijk een netwerk starten, om een tegenwicht te bieden. Of ze schrijven zich simpelweg niet in bij Myler en Associates.

Het zou ook zo kunnen zijn, dat de beide organisaties pure inkoopkanalen worden – waardoor je bijvoorbeeld onderhandelt met je directe opdrachtgever en dat Myler en Associates verder de administratieve afhandeling doen.

Een wervingsbureau dat ik onlangs sprak, vertelde mij dat in Nederland tot 2020 een personeelsprobleem zal zijn – en dus ook de kosten voor inhuur van freelancers, consultants en interim managers. Ik verwacht dus niet dat andere bedrijven zullen stilzitten als deze organisaties een succes worden.

Geef ik de interim management-bureaus op? Zeker niet – tot nu toe zijn 90% van mijn opdrachten via intermediairs gegaan, met bijna altijd tot volle tevredenheid. Ik moet nog zien of hun toegevoegde waarde werkelijk zo snel zal verdwijnen.

Vorig jaar oktober had ik het er al kort over, na de start van Ovi, het platform van Nokia. Altijd leuk om dan van Forbes het bericht te krijgen dat Nokia nu een “gigantic” appstore gaat introduceren ( daar zijn dus nog wat opstartproblemen) In de tussentijd ontvang ik vooral nieuws van de Iphone appstore. Daar kwam twee weken geleden het bericht vandaan dat er binnen 9 maanden 1 miljard apps gedownload waren.

Reden dus om daar nog eens naar te kijken, maar dan wat breder. Vandaar dat ik blij was met de onderstaande presentatie, die de appstore-mania uitgebreid en goed belicht.

Wat heb ik hieraan als marketing manager ?

Het mobiele internet ontwikkelt zich snel als interessante plaats om marketing op te zetten. Zeker als je doelgroep jong, nerdie en innovatief is – je zal erbij moeten zijn. Dat hoeft nog niet onmiddellijk een duik in het diepe te betekenen – veel bedrijven nemen nu bestaande internet applicaties en passen ze aan de (beperkende) eisen van het mobiele internet aan. En, zoals zo vaak : wanneer je denkt dat deze omgeving vroeg of laat kansen biedt, dan is het handig om ervaring op te doen, kijken naar de analytics die je ervandaan haalt – al was het maar om ervoor klaar te zijn als het mobiele internet echt gaat knallen.

Dat verhaal is er nu. Mocht je het niet meer of niet meer precies weten: start de video en kijk. Na afloop kan je besluiten dat de Koude Oorlog nog tenminste goed was voor een paar dingen. Een ding, zoals het internet.

History of the Internet from PICOL on Vimeo.

Zo zie je een aantal afbeeldingen van het veel-gehypte Second Life, een virtuele wereld op het internet, waar je geen regel tekst meer bent, maar een 3-D figuur. En met dit figuurtje kan je alles en meer (!) wat je in het echt kan. Zie de afbeelding : je kan dus ook vliegen door deze virtuele wereld.

Mocht je kinderen hebben : er wordt heel wat paniek gezaaid in ouders-met-kinderen-land over internet : zo zouden kinderen allemaal dingen doen, die je als ouder niet weet. Zoals altijd : de werkelijkheid valt mee – het blijven je eigen kinderen, nietwaar ? Wel vertelt Justine Pardoen in een van de artikelen dat ouders mee moeten gaan doen :als je niet weet wat je kind de hele dag doet op de MSN Messenger, ja – dan krijg je misschien wel eens een keer een verrassing.

(Mocht je hier meer over willen weten, check : Mijn Kind Online)