Dit overzicht laat zien dat we sinds een aantal decennia steeds vaker en meer bestanden, foto’s, kennis, videos en dagelijkse gedachten delen. En hoe het idee dat je samen zaken kan delen steeds meer in andere delen van ons leven kruipt. Van GreenWheels en Witte Fietsen naar peer-to-peer bankieren. Technologie en groepen mensen zorgen ervoor dat er op “samen-gebruik”-gebied geïnnoveerd wordt als nooit tevoren.

Rachel Botsman en Roo Rogers zijn de auteurs van een book dat heet “What’s Mine Is Yours”, noemen deze ontwikkeling Collaborative Consumption;  Het bovenstaande overzicht laat iets van deze ontwikkeling zien. En er is een grotere versie.

(Deze blogpost kwam tot stand via een Tweet van Howard Rheingold, gevonden in mijn versie van Paper.li en de website Good.is – iemand nog bewijs nodig voor delen?)

Dat moet nog even wachten. Tot die tijd: Crimson fox.

Internet Godfather

De invloed van zijn denkbeelden is behoorlijk groot : hij beschreef als eerste de Virtual Community, Virtual Reality en in 2002 kwam zijn laatste boek uit : “Smart Mobs”. (check ook de site van smartmobs.com) Dan was ik nog niet vergeten dat hij een van de senior editors was van de Whole Earth Review (samen met Kevin Kelly en Stewart Brand, mede-hippies en nu allen internet-iconen). De Whole Earth Review was weer een soort van voorganger van de “Whole Earth ‘Lectric Link”, oftewel de Oer-online Community “The Well”. Onder andere over zijn ervaringen daar schreef hij het eerste boek over de Virtual Community. Hij werd later de eerste executive editor was van HotWired, de online pendant van het invloedrijke blad “Wired”. Ook hier waren Kevin Kelly en Stewart Brand bij betrokken.

Internet socioloog

Vrijwel allemaal zijn zijn boeken beschrijvingen van nieuwe technologie en de invloed die dit heeft op mensen en menselijk gedrag. En toch is hij geen socioloog. Toch is zijn perspectief op dingen anders dan anderen : hij bekijkt technologie voornamelijk vanuit mens zijn en niet vanuit de techniek. Hierdoor heeft hij een scherpe blik voor zowel de voor- als nadelen van nieuwe techniek en de nieuwe mogelijkheden daarvan.

Smart Mobs kwam uit in 2002 en beschreef opvallende ontwikkelingen van groepen mensen, die met de hulp van nieuwe instrumenten, nieuwe vormen van samenwerken aan het uitvinden waren. Rheingold deed een aantal voorspellingen aan het eind van het boek. En omdat we nu midden in de tijd zitten dat we sociale netwerken hebben, het niet vreemd vinden dat marketeers interesse hebben in het beginnen van een online community – is zijn boek en de ontwikkeling van de visie daarin, erg interessant.

Speciaal voor Mobile Monday Amsterdam was hij afgelopen maandag 1 juni als spreker aanwezig om terug te kijken op wat hij had voorspeld in SmartMobs. Een interessante spreker, een goede locate en een interessant onderwerp : genoeg reden om zijn presentatie te embedden in dit blog.

Yup, of je het nu wilt of niet: bloggen begint aangevuld en voor een deel vervangen door video-blogs, kortweg vlogs genoemd. Howard Rheingold neemt je in 6 minuten mee door deze nieuwe wereld, die sterk aan het groeien is, mede dankzij goedkope camera’s en makkelijke upload- en editting software.

Videos geven mij af en toe het gevoel dat ik wel erg eenvoudig mijn blog vul. Maar uiteindelijk gaat het erom dat ik jou, de lezer/kijker, een idee geef over wat er voor innovatie er is op gebied van marketing en waarom dit belangrijk gaat worden.

Voor marketing managers en marketeers: waarom is vloggen belangrijk?

1. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden 
2. Er zijn steeds meer video camera’s in de wereld 
3. Het is aantrekkelijke en aandachttrekkende content 
4. Het is een deel entertainment, informatieoverdracht en communicatie
5. Het kan een onderwerp veel sneller en soms diepgaander behandelen dan “alleen maar” tekst
6. We zijn verslaafd aan beeld en veel van ons zijn meer beeldend ingesteld dan tekstueel/auditief
7. Video geeft je een goede manier om samen te werken, zelfs op afstand
8. Het is gewoon leuk ! (en dus interessant)

Geen oponthoud nu meer : dit is de video van Howard:

Het gaat hier over een verslag van een officeparty van the Well, de moeder van alle online communities (en dus social networks). En dus erg interessant.

Het is bijna archeologie: mensen die 20 jaar geleden aan een reporter proberen uit te leggen wat ze aan het doen zijn met elkaar. Doet mij denken aan de verhalen die we tegenwoordig vertellen over Twitter. Of Hyves. Of…(vul in).

Interessant wat je ze hoort zeggen over hun online community, zoals wat het is, wat het voor hen heeft betekend, hun televisie kijkgedrag, het idee dat er meer communities zoals de WELL zullen ontstaan, hoe ze zich online gedragen, etc.

Je kijkt ook naar meer dan alleen het begin van sociale netwerken: in de video zie je o.a. Stewart Brand en Howard Rheingold, die beiden Wired magazine zijn begonnen, Global Business Network, the Long Now foundation en die allebei boeken hebben geschreven, die een grote invloed hebben op het internet leven van vandaag.

Je beseft pas echt hoe idioot ze zijn geweest als je hoort dat hun computer 16K geheugen had, dat de kamer vol stond met modems, die continue doorbrandden.

Kortom: kijk naar deze video en besef je dat er ergens op de wereld (waarschijnlijk ergens in San Francisco…) mensen zitten te werken aan een ding/concept/idee, dat we over 20 jaar met een vertederende glimlach bekijken.

Zijn laatste project gaat over Aandacht en hoe hij (en wij) moeten strijden om de aandacht van ons publiek. Een bizar beeld uit deze Vlog: man houdt verhaal over aandacht van mensen die naar hun laptop kijken voor een publiek van mensen die naar hun laptop kijken.

We hebben aandacht nodig
Een wijze les voor mij, die met veel plezier saaie verhalen heeft doorstaan met twitteren en/of te praten via een backchannel: we verbreken het contact en daarmee een stilzwijgend contract tussen spreker en luisteraar. En daarmee de basis voor elke vorm van informatie- en kennisoverdracht.

Ben je geen professor, spreker of presentator? Let de volgende keer op hoe goed je je voelt als je gesprekspartner naar je kijkt en tegelijkertijd zijn Outlook bekijkt en bewerkt. Een gesprek voelt niet goed zonder de aandacht van de ander(en).

Nieuwe afspraken voor aandacht?
Kortom: er was vroeger een stilzwijgende afspraak hoe we met elkaar praatten. Dankzij het internet en mobieltjes is die afspraak nu aan het afbrokkelen. En zo langzamerhand wordt het tijd om te kijken of we hiervoor nieuwe afspraken moeten maken. Het is al normaal om mobieltjes uit te doen bij een concert of in een restaurant. Is het binnenkort normaal om mensen te vragen de laptops uit te doen en om de spreker diep in de ogen te kijken?

Lange tijd geleden heb ik ooit een vurig pleidooi gehouden voor het internet, toen dit nog niet zo populair was. Mijn tegenstander verloor, maar een argument van hem heb ik niet vergeten: “Informatie kan je verspreiden, maar Aandacht kan je niet verdelen”.

Het lijkt een onmogelijke opgave : algemeen is bekend dat een vergadering effectief niet meer dan 8 mensen moet bevatten. Een bedrijf idealiter niet meer dan 150 mensen. Dit heeft met de inrichting van onze hersens te maken – meer en je verliest iets aan herkenning, coördinatie en communicatie.

Waarom zouden dan een miljoen mensen zonder verbinding met elkaar, online een encyclopedie maken, die in kwaliteit tenminste het zelfde is als de Encyclopedia Brittanica ?
Waarom zouden wetenschappers die niet in dienst zijn van een bedrijf, complexe chemische problemen oplossen, die Procter en Gamble online heeft gezet ?
Waarom zouden Chinese fabriekjes, die geen onderlinge eigenaarschap hebben, gezamenlijk een auto bouwen ?
Waarom zouden dan duizenden eenpitters, eenzamen en zonderlingen, gaan samenwerken met gevestigde bedrijven, alweer zonder verbinding en verbondenheid aan elkaar ?
En hoe komt het dat het ze lukt om software te maken, die de industrie-standaard (Windows) steeds ernstiger bedreigt ?
Waarom zouden duizenden Nederlandse FireFox-gebruikers een woordenboek aanvullen, aanpassen, net zolang totdat dit een even goede thesaurus is, als die van Microsoft ?

Second Life, Facebook, Myspace, YouTube, Human Genome Project, SETI@home – de voorbeelden kunnen nog wel even doorgaan. Massa’s mensen werken bewust of onbewust gezamenlijk aan een dienst of product.

Opvallend dat zo luchtig wordt gedaan over het fenomeen “netwerken”, waar ook weer het bovenstaande fenomeen onder gezet kan worden. Hoe zeer normaal, natuurlijk en menselijk die netwerken en hun effecten zijn, ze blijven mij verbazen.

Kevin Kelly heeft er al in 1990 in “Out of Control” een paar leuke voorbeelden gegeven. De simpelste was die van een voetbalstadion, waar mensen precies op het juiste moment met elkaar “de wave” doen. Dat vinden we normaal. Ook in Howard Rheingold’s boek, Smartmobs, worden diverse voorbeelden gegeven van massale menselijke samenwerking – oproepen tot een protestmars via sms bijvoorbeeld. (zoals gebeurde in de Filippijnen)

Waar dit heen gaat ? Geen idee, maar ik probeer toch een aantal voorbeelden uit mijn brein te peuren :
* Laat al die Tom-Tom gebruikers gaan aangeven waar de file staat, zodat iedereen achter hen er gebruik van kan maken.
* Maak met al die GSM’s met camera foto’s van elke straat in Nederland, zodat we niet alleen GPS-coordinaten hebben, maar ook de foto’s die daarbij horen.
* Laat elke Nederlander continue zijn mening kan geven over onderwerpen, zouden we dan niet veel beter een idee krijgen waar de maatschappelijke discussie heengaat
* Wat als elke Polar Horloge zijn gegevens kan opsturen naar een centraal punt – zouden we dan niet beter een idee krijgen van hartziektes & afwijkingen ?
* Laat elk leeg ziekenhuisbed een klein signaal versturen – zouden we dan niet veel beter weten waar de ambulances wel en niet heen moeten rijden. Scheelt levens en misschien krijgen we een accuraat beeld van onderbezetting van ziekenhuizen.
Deze voorbeelden kunnen nog veel uitgebreider worden, als al onze appraten met elkaar kunnen praten. Maar over het semantic web hebben we het later nog wel eens.

Er zijn ook negatieve voorbeelden van dit fenomeen : in Wired van Oktober 2007 wordt verhaald van een massale aanval van oa russische hackers op de informatie-infrastructuur van Estonia. Wat bijna echt lukte.

Maar laten we positief blijven en voor de Grote Doelen gaan :

Waarom zouden we geen armoede kunnen bestrijden hiermee ? Onwetendheid is een belangrijke veroorzaker van armoede, honger, ziekte en dood. Een SMS naar elke inwoner van Afrika met daarin de dichtsbijzijnde medicijnen, prijzen van voeding of manieren om effectief water te filteren – het zou helpen.
Wat als lijders aan een ziekte allemaal hun DNA-materiaal zouden opsturen – zou dit niet sneller een medicijn opleveren ?
Wat als elke Westerling achter een computer of GSM elke 5 minuten zou geven om een (deel van een) probleem van iemand uit de Derde Wereld op te lossen – hoeveel zou dit niet helpen ?

Kortom : er wordt via het internet een samenwerk-infrastructuur gebouwd, die duidelijk meer kan dan MP3′s met elkaar uitwisselen.

Binnenkort meer, veel meer in dit theater.