Waar was je nou, afgelopen maand ?!!?
Ja, ja, ik weet het: het is er weinig van gekomen de afgelopen maand. Mijn excuses. Sorry!

Op de dag nauwkeurig een maand geleden had ik de laatste van een aantal superenthousiaste artikelen geschreven over nieuwe ontwikkelingen bij Google en Opera. Ik leek de smaak te pakken te hebben.

Interim opdracht klaar (excuus 1)

Maar nee: het viel net samen met het beëindigen van mijn interim opdracht en dus had ik even adempauze nodig – blijkbaar. En zo kroop de tijd ongemerkt over de voor mij zo heilige 1 week, die tussen mijn artikelen ligt, de afgelopen 2 jaar. Noem het gerust mijn stalen verslaving of discipline.

Blogger’s Block (excuus 2)

Het had ook te maken met een artikel waar ik al een jaar over zit na te denken : over de nieuwe ICT afdeling die er moet gaan komen en hoe online marketeers beter kunnen omgaan met de oude ICT afdeling. Maar ik kom daar niet makkelijk uit: ik twijfel tussen al te voorzichtig en al te bot dit onderwerp bespreken. Blogger’s Block dus.

Vakantie (excuus 3) en goede voornemens

Toen kwam er ook nog vakantie bij en ik had geen zin om vanuit Spanje een slordig postje via mijn mobiel te doen. Dan zo maar: ik had blijkbaar behoefte aan blog vakantie. Maar wees gerust: ik heb de tijd goed gebruikt: nog een keer gekeken waar ik het Werkelijk over wil hebben hier (over wat nieuw is en werkt voor de internet marketing manager – nog steeds, maar dan nog concreter) ; nieuwe onderwerpen bedacht (een stuk of 10 tenminste) en mijn besluit om het iets persoonlijker hier aan te pakken.

Dit betekent, dat ik je iets meer zal vertellen over mijn dagelijkse zakelijke (!) beslommeringen en mijn werkende leven. Dat vond ik altijd niet nodig, want dat zou maar afleiden. Tot ik merkte dat ik leuke/interessante informatie niet beschreef om deze reden. En dat is ook weer zonde.

Dus: ik ben vandaag begonnen met alweer mijn nieuwe interim opdracht als internet marketing manager. Contractueel mag ik niet zeggen voor welk bedrijf ik werk, maar het is een financiële dienstverlener, die onderdeel is van een groter financieel concern. (Nu weet je nog niets).
De opdracht is om te kijken naar een merk wat ze voeren en of dit aangepast kan worden, zowel offline als online. Een erg leuke uitdaging met erg leuke mensen, die enthousiast en ambitieus zijn : wat wil ik nog meer ?

Vanochtend alvast begonnen met het plannen voor een campagne op radio en internet, dus ik sprong direct in het diepe. Kortom: blog vakantie is over !

Zoals je wellicht weet : ik ben gefascineerd door de tijd en verandering. Uiteraard in combinatie met (internet) marketing. Daarom wil ik je deze plaat niet onthouden, die ik net heb gevonden. Hoe ik erover denk kan je lezen in een eerder bericht van mij. Maar nu: de History of Micro Media (met hartelijk dank aan David Armano, de maker.

Marketing : steeds korter

Een kort bericht om een leuk feit te vertellen :

Dit blog is terecht gekomen op nummer 82 van de Marcom Top 100. Dit is een lijst van 100 meest populaire/goede sites over internet marketing.

De bepaling is voor een deel afhankelijk van de stemmen van de leden van Marketingfacts, Google Rank, Technorati Rank en de opinie van de oprichters van Marketingfacts. Dat betekent dat u/jij als lezer zeker een stem hebt hierin. Mocht je dit blog aardig vinden: stem op dit blog.

Een tijd lang bungelde ik tussen nummer 111 en 126, maar nu ben ik toegetreden tot het Walhalla. Okay, ik zeg dit met enige ironie, maar ik voel het als een eer dat ik door lezers binnen die 100 ben gekomen. Want er staan niet de minste sites in.

Uiteraard zal ik proberen om de kwaliteit van dit blog hoog te houden, zo niet hoger te krijgen. Ik heb al gesprekken gevoerd met Victor, om een nieuwe site rond dit blog te bouwen.

Maar zonder jullie stem zou dit leuke feit niet gebeurd zijn.

Daarom : hartelijk dank !!

Bloggen is gemakkelijk, zegt men.
Elke malloot met een internetverbinding kan een blog beginnen en zijn onzin over de wereld uitzaaien.

Dat is leuk voor het algemene publiek, maar het klopt niet. Men vergeet “Blogger’s block”. Een familielid van writer’s block, maar met een geheel andere uitwerking.

Een voorbeeld : Je leest een blog, artikel, Twitter-post, mail of iets anders. Je raakt geinspireerd. Snel pak je je blog erbij en begint te schrijven. Het begin is eenvoudig : “ik las net op (url)…”. Ehm, tja – zo begin je eigenlijk het stuk na te schrijven wat je net las. Dus geef je je eigen draai er aan. Je checkt nog eens wat bij Wikipedia, je denkt aan wat boektitels en al snel kom je er achter dat je stuk vreselijk oppervlakkig is : de gemiddelde internet-collega heeft hier werkelijk niets aan ! Die volgt dat blog natuurlijk ook en heeft dat boek ook allang gelezen !!

Je begint een spade dieper te steken. Management theorien, sociologische en psychologische inzichten worden erbij getrokken, plus wat obscure “Journals”, die geen enkele Nederlandse blogger leest. Je sprinkelt wat informatie van een Tech-Podcast erbij, maar…nu ben je te diep gestoken. Je ziet dat je insteek zichzelf tegenspreekt, getuigt van een veel te korte termijn-perspectief of je kan geen enkel bewijs vinden voor wat je liefst als Nieuws ! Nieuws ! de wereld in wil slingeren.

Kortom : nu stel je veel te hoge kwaliteitseisen voor jezelf en zo publiceer je ineens niets. Of, zoals in mijn geval, heb je tientallen titels in voorraad staan en gaat je publicatie-frequentie dramatisch omlaag.

Daarom vanaf nu : wat lichtvoetiger nieuws, met hier en daar wat oorsponkelijke inzichten. Ik hou rekening dat je geen zware internetontwikkeling-lezer bent en zal slechts af en toe de spade diep steken. (promise)

Jan Kees is een mede-blogger, die mijn blog al meer dan een jaar volgt. Hij reageerde op mijn laatste blog van eind Juli met het volgende commentaar, wat ik jullie niet wil onthouden :

Ik zou microverzekeringen in Duitsland beginnen, daar zijn ze erg risicomijdend en verzekeren ze alles.

Persoonlijk denk ik dat je geen risico’s moet verzekeren die je zelf zou kunnen dragen. Op de korte termijn levert dit misschien wel een financieel risico op, maar op de lange termijn bespaart dit een hoop.

Een lastig punt bij microverzekeringen is de kosten/baten verhouding tussen premieopbrengsten en afwikkelingskosten. Als je een verzekering ontwikkeld waarbij je Ipod verzekert is tegen verlies en diefstal op Mystery Land, hoe controleer je dan dat het apparaat daadwerkelijk op dat moment verloren is gegaan?

Een ander obstakel dat ik zie is de verhouding premie/waarde van het te verzekeren object of de gebeurtenis. Alles is te verzekeren maar hoe unieker de verzekering, hoe minder de wet op de grote getallen geldt en hoe hoger de premie wordt. De inschatting van het risico wordt ook lastig. Hoe verzeker ik me voor het risico dat mijn schoonmoeder op bezoek komt op mijn wekelijkse kaart- of film avondje en wat is dan eigenlijk de schade?

Je kunt natuurlijk gaan bundelen zoals bij peer to peer leningen plaatsvindt, maar waar het bij leningen om een commodity gaat en de vergoeding voor het risico deels gebaseerd is op een objectieve maatstaf (het interbancaire rentepercentage), geldt dit bij verzekeringen niet.

Ik denk dat je vriend wel eens gelijk zou kunnen hebben met zijn longtail uitzondering.

Leuk onderwerp om een keer over door te filosoferen trouwens.

Het commentaar in Blogger is slecht te lezen, vandaar deze verduidelijking. De reactie vond ik te leuk om “verborgen” te laten.

Ik zie het overal om mij heen :alles wordt steeds kleiner, korter.

Emails worden steeds meer kattebelletjes, in plaats van digitale brieven met een kop en staart.
Sites werden Blogs werden nu Twitters. Telefoongesprekken werden SMSjes werden alerts. Kranten werden nieuwssites werden Nieuwsbrieven werden RSS feeds voor je Google Reader.
De berichten worden korter, ze komen sneller naar je toe dan de informatie vroeger en dit geeft je de mogelijkheid om dingen te doen, terwijl de informatie over andere dingen ertussen door komt.

Dus ik kan nu autorijden, terwijl ik de files en flitsers check op het LCD-schermpje van mijn radio, en daarna mijn voicemail en SMSjes op mijn GSM. Mijn afspraken en mails op mijn PDA en de route op mijn TomTom. Binnen 10 minuten of tegelijkertijd.

Korter, sneller en tussendoor. Ideaal.

Op mijn laptop maak ik werk voor mijn klanten, terwijl NU.nl klaar staat voor mijn nieuwsbehoefte en Google Chat zinnetjes van vrienden of bekenden tussen alles door roept. En mijn koptelefoontjes vertellen mij over de laatste podcasts uit Engeland, Nederland en de Verenigde Staten. Ik ben op de hoogte, van het meest belangrijke tot de grootste onzin-dwars door elkaar.

Kort, snel en tussendoor. Grenzeloos.

Een voor een bezwijken alle media en alle vormen van informatie via die media aan dit trio, net zolang tot de gigantische brei met informatie opgedeeld is in mini-partjes. En die kleine stukjes informatie kruipen daardoor steeds makkelijker in je leven. Net zolang tot je leven met die informatie fragmenteert in staccato-stukjes.

Gisteren las ik mijn dochters voor uit de Negerhut van Oom Tom. Geen gemakkelijke kost voor jonge dametjes. Mijn telefoon trilde en in een reflex bekeek ik het SMS-je.
Ik weet niet wat het was, maar ik voelde daarna dat er iets gebeurd was. Ik keek op om twee fronsjes te zien. Ik bespaar je het korte familie-conflict, maar de twee dames maakten duidelijk : zij wensten geen gefragmenteerde, maar een complete papa, die heel zijn aandacht besteedde aan maar een ding : hen.

Het digitale leven kent dus nog wel degelijk grenzen.
En ik vermoed dat we de komende jaren wel meer grenzen gaan ontdekken : het aantal gelegenheden breidt al uit, waar je je GSM moet uit zetten.

Wees niet verbaasd als je binnenkort ergens verzocht wordt om niet te SMS-en of te mailen.

Ook niet tussendoor.

Ik heb zojuist een vreemde operatie uitgevoerd : ik heb oude stukken die ik heb geschreven op een ander blog, overgezet naar dit blog.

Vreemd, omdat je op die manier letterlijk teruggaat in de tijd. Vreemder, omdat ik mij wat illegaal hierdoor voel. Want het “oude” blog beschreef ik in de tijd, dat ik nog voor een werkgever werkte.

Waarmee de vraag komt : van wie is de tekst die ik in die tijd op het internet zette ?

Ik denk dat ik het antwoord weet : van mijn toenmalige werkgever en van mij. Dit laatste omdat ik met naam en toenaam de stukken schreef. Maar toch voelt het raar om je eigen stukken te kopieren.

In ieder geval staan de kopien (alles van voor februari 2007) nu “veilig” op mijn eigen blog.

Ik kijk vanaf vandaag wat meer respectvol naar de problemen van mensen die gedupeerd worden door kopien van hun eigen werk.

Dit stukje schrijf ik op een totsenbord zo groot als een lucferdoos. Omdat mijn nagels niet zijn afgeknipt bij mijn polsen, zie je dat ik soms een letter mis. Verre van ideaal, maar als noodoplossing kan het er mee door. Ik stop nu omdat het turen naar het scherm wat migraine laat opkomen (next time doe ik weer gewoon)