Jim Stolze (zie foto) werkt voor Ilse Media. Hij is een van de weinige mensen die geprobeerd hebben om een Nederlandse Podcast over Marketing te maken, waarvoor hij alleen al onze bewondering verdient.

Aandacht en Geluk
Een keer per jaar worden de bloggers van Marketingfacts uitgenodigd op een boottocht, die dit jaar over het IJ ging. Tijdens deze tocht had ik eindelijk tijd om een keer bij te praten met Jim. We kwamen er achter dat we naast podcasting nog een interesse hadden: aandacht.

We spraken over een aantal aspecten, zoals je met meerdere onderwerpen tegelijkertijd bezighouden: geeft je dit veel voldoening en geluk ? Ik vertelde Jim van de frustraties van Howard Rheingold, die erachter kwam dat studenten tijdens zijn zeer gewilde colleges gewoon hun mail zaten te checken, te chatten of een spelletje te spelen. We concludeerden dat werkelijke aandacht zeer belangrijk is, zeker voor persoonlijke relaties.


Jim’s experiment: even geen online interactie
Zonder dat ik het toen wist, was Jim al aan het plannen voor een experiment over Geluk. Volgens Jim is de belangrijkste factor hiervoor sociale interactie. En dus aandacht. Het experiment houdt in: zou Jim’s geluk minder/meer worden, als hij zijn online leven tijdelijk helemaal neerlegt en dus geen tijd en aandacht geeft/krijgt voor zijn sociale leven online ? Gisteren is hij hiermee begonnen en heeft waarschijnlijk tijdens het schrijven van deze post de eerste tekenen van een online cold turkey.

Hij legt het zelf hieronder even uit:

Mijn ideen over Jim’s experiment
Natuurlijk gaat het Jim lukken, dit experiment. Zijn vrienden moeten gewoon even wat andere communicatiekanalen gaan gebruiken, maar that’s it. Zijn Long Tail aan semi-vrienden zal misschien wat minder lang worden, maar that’s it. Geen grote schade daar. Ik geloof dat je eigenlijk pas na 3 maanden iets zou kunnen zeggen over het verschil dat je voelt als je wel/niet online bent. Kijken of Jim het zo lang kan volhouden.

Maar de vraag: “geeft online alleen happiness?”, is boeiend. Ik heb een paar jaar volgehouden dat het mogelijk moest zijn. Er waren mensen die met elkaar gingen trouwen, terwijl ze elkaar alleen maar online kenden. Ik heb tot op de dag van vandaag kennissen, die ik alleen van een online community ken. Dus online

Voor echt geluk is online en offline interactie nodig
Maar ik moet toegeven: die argumenten had ik in de tijden van een beginnend internet, waarbij je als internetter behoorlijk moest verdedigen tegen de gevestigde orde. Ik kijk er nu duidelijk anders tegenaan. (zie: “Grenzen aan het leven online”)

Ook in online communities is het bekend dat “alleen maar” online elkaar kennen, problemen oplevert in het leven van een online community: op een gegeven moment is het blijkbaar nodig om de gezichten en stemmen van die mensen die je online kent, te zien en te horen. Mensen blijven zonder offline kennismaking wel doorgaan met elkaar, maar de kans dat er werkelijke verdieping plaatsvindt in relaties, wordt gering geacht.

Dit is ook mijn eigen ervaring: je kan heel leuk met iemand online praten, maar we zijn wezens met meer dan alleen hersens en ogen die kunnen lezen. Non-verbale communicatie wordt in dit kader vaak genoemd. Ik denk dat het aloude “in elkaars ogen kijken” blijkbaar veel meer overdraagt dan zien wat de kleur van de ogen van de ander is. Ik denk daarom dat het altijd een combinatie zal moeten zijn van Virtual & Real-life Happiness.

Het experiment van Jim blijft boeiend en ik ben dan ook benieuwd wat de uitkomst gaat worden. Een ansichtkaart van mij gaat zodadelijk op de bus. Stuur hem ook even een kaart:

Jim Stolze
P.O. Box 201
3140 AE MAASSLUIS
The Netherlands

of bel hem : 31 6 55196630

Heeft hij ook wat geluk in deze donkere dagen.

Content is King, dat weten we al uit de beginjaren van het internet.

Dat was een lastige les om te leren, maar de meeste bedrijven hebben hem geleerd: iedereen heeft nu wel een website met redelijke informatie erop. Toen kwam Google, dat zijn zoekmachine zo inrichtte, dat alleen Relevante Content voor de consument bovenaan stond. Het gevolg is het ontstaan van een miljardenindustrie, omdat elk bedrijf graag bovenaan bij de resultaten wil staan en daarom zijn content goed verzorgd op zijn site.

Het “Leve Koning Content” klonk wel, maar het ging allemaal niet van harte. Google dwong. Maar toch: bedrijven hebben deze stap inmiddels wel gemaakt. Hiermee is relevante informatie online een nieuw instrument in de concurrentiestrijd tussen bedrijven geworden.

Ik geloof dat deze nieuwe vorm van concurrentie nog nieuwe ontwikkelingen zal meemaken, die ik hierna schets.

Welke informatie hebben we nu wel en nog niet ?
Verreweg de meeste bedrijvensites hebben productinformatie, PR, Corporate informatie. Info die is gericht op de verkoop of het imago, zodat bezoekers zo goed mogelijk de verkoopfunnel kunnen vinden & induiken. Want dat is immers het doel van de website?

Informatie die niet zo doelgericht is, blijft daarmee buiten beeld. Denk hierbij aan informatie helemaal aan het begin en aan het einde van een verkooptraject, zoals (uitgebreide) supportinformatie of informatie die meer over een bedrijfstak gaat of onderwerpen die buiten de commerciële interesse van een bedrijf liggen. In deze laatste categorie kan je gerust fora, discussies, video, commentaar en online klachten scharen.

Maar ook afwezig is informatie als vergelijkingen tussen producten, informatie over concurrenten, hoe aankoopprocessen werken, wat mensen precies doen binnen een fabriek of kantoor, bij wie je moet zijn voor klachten en hoe zo’n klachtenprocedure werkt. Of hoe een product wordt gemaakt, waar het wordt gemaakt in de wereld, of het kinderhandjes waren of volwassenen handen. Niet boeiend commercieel, maar voor een deel van consumenten interessant en van invloed op het resultaat van hun oriëntatiefase.
En dan natuurlijk objectieve informatie – iets wat bedrijven ook lastig vinden om te geven. Verder wordt de informatie op de site niet vaak ververst, ook een aspect wat Google belangrijk vindt. Persberichten en aandeelhoudersvergaderingen wijzigen nog wel eens, maar daar houdt het mee op.

Is het interessant om deze missende informatie alsnog online te zetten? Ik denk het wel: als consumenten het relevant vinden, zal het een site helpen om bovenaan de zoekresultaten te komen. Er zullen veel meer links naar de site toekomen, dan als je pure productinformatie er op zet.(En, maar dan doe ik een grote assumptie, misschien zien bedrijven de vermelding van dit soort informatie wel gewoon als een goede service naar hun klanten.)

Wikipedia als vuller van een content-gat?
Wikipedia heeft niet voor niets zoveel verkeer: het bevat veel van de bovenstaande informatie en eindigt zeer hoog in de zoekresultaten van Google. Een bewijs te meer dat consumenten behoeften hebben aan deze informatie. En het wordt regelmatig ververst, er wordt over gediscussieerd en..het wordt gezien als objectief door mensen. Het gevolg is dat Wikipedia vaak bovenaan in de resultaten komt, zelfs als mensen bewust in de aankoopfase online zoeken.

Als Wikipedia het heeft over de samenstelling van de Dolly Dots, dan is het voorstelbaar dat bedrijven zich daar niet mee bezig houden. Maar als Wikipedia in de Top-3 eindigt voor een interessant woord voor een bedrijf, dan zou dit toch bellen laten rinkelen op diverse kantoren?

De volgende stap: Elke bedrijf een uitgeverij

1. Strijd om bovenaan de content ladder te staan.
2. Nog een braakliggend terrein op contentgebied.

Dit betekent volgens mij maar een ding: dat het mogelijk is om bovenaan Google te staan en blijven staan. Simpelweg door een Molotov-cocktail aan content los te laten op je eigen site. Maar dan ook echt een lawine: tekst, audio, video, het hele scale. Alle mogelijke informatie is dan te vinden op je site. Wikipedia verbleekt bij de informatie die je op de site kan vinden.

Waarom nemen bedrijven deze stap niet?
Ik denk wel dat bedrijven het zouden kunnen: de ruimte ligt er. En het moet toch aantrekkelijk zijn: bovenaan staan en blijven staan in Google bij je gewenste woorden en categorieën. Ook de informatie om het gat te vullen is aanwezig: wie beter dan bedrijven hebben de meest complete informatie en de middelen om dit om te zetten naar interessante content?
Maar bedrijven zien zichzelf nog niet als uitgeverijen of mediabedrijven. Was de website al een kwestie van hangen en wurgen, om echt als een uitgever te gaan denken is gewoon een brug te ver. En om objectieve informatie te maken, is ook nog een stap verder. Om maar niet te denken aan het online discussiëren met klanten.

Begrijpelijk.
Maar of het een goed argument blijft, durf ik te betwijfelen. Het biedt namelijk een concurrent die hier wel vaardigheden in ontwikkelt, te veel kansen. En als een concurrent niet wil, dan biedt het ruimte aan bestaande uitgeverijen die dit gat in de markt met plezier zullen vullen. Als ze maar een manier vinden om uit deze activiteit een slaatje te slaan.

Mijn conclusie: er komt meer content van bedrijven online
Ik denk dat meer en meer bedrijven de noodzaak gaan voelen om permanent met veel content online aanwezig te zijn. Om nieuwe ontwikkelingen direct op de site te zetten, om in discussie te gaan met hun klanten, om te bloggen of hun leven ervan afhangt.  Zolang het maar bedrijven tot winnaar maakt in de informatiecategorie en zolang dat maar commercieel resultaat oplevert. ]]> http://www.onedaycompany.nl/internet-strategie/content-concurrentie-maakt-bedrijven-uitgeverijen/feed/ 0 http://www.onedaycompany.nl/internet-strategie/de-verandering-van-pr-door-het-internet/ http://www.onedaycompany.nl/internet-strategie/de-verandering-van-pr-door-het-internet/#comments Fri, 01 Aug 2008 23:06:00 +0000 Ewout Wolff http://www.onedaycompany.nl/testing/02/08/2008/de-verandering-van-pr-door-het-internet/

Ik ben benieuwd wat jullie vinden van deze presentatie. Het gaat over de veranderende rol van PR door internet. Veel plezier ermee!

Het onderhouden van Public Relations is een hachelijke zaak geworden in het internettijdperk. Vroeger kon je alles in de pers gooien. Combineer het met grote advertenties en klaar was je.

En toen kwamen de hobbels in de weg: Nederland ging beleggen met heel simpele productjes. Aegon’s Spaarbeleg is er groot van geworden. En toen ging het mis en nu staan ze te boek als “Woekerpolissen”. Een programma als Radar heeft er bijna elke uitzending veel plezier mee. De ombudsman van de branche veegt met de eigen branche de vloer aan. En dan is er nog een online vergelijker/tussenpersoon die én alle premies haarfijn laat zien met voor- en nadelen en die daarnaast ook geen goed woord over heeft voor de eigen branche (en die link van Spaarbeleg gaat niet meer naar Spaarbeleg – dat is nu onder het Aegon-vloerkleed geschoven).

Kortom: tijd voor een goede PR-campagne?!

Aegon zette afgelopen zaterdag een paar joekels van advertenties in de bekende landelijke kranten: “Het doel van AEGON is om het niet mooier te maken dan het werkelijk is”. Verder geen toelichting.

Het begin van een revolutie? Gaat Aegon het inderdaad maken zoals de gemiddelde burger het eigenlijk wil: duidelijk wat de kosten en opbrengsten zijn, duidelijk wat de voorwaarden zijn met een heel Bekend & Betrouwbaar Merk er bovenop?

Daar lijkt de campagne met de bijhorende website www.hetdoelvanaegon.nl op te wijzen. Aegon schrijft zelf ter toelichting:

“AEGON heeft zich ten doel gesteld mensen te helpen hun (financiële) doelen te realiseren. Om dat doel te bereiken is vertrouwen nodig. Dat vertrouwen krijg je alleen als je eerlijk bent. Daarom zijn we gestart met een mentaliteitscampagne die er geen doekjes om windt. Onze campagne ‘Eerlijk over…’ gaat verder dan transparant communiceren. We willen zeggen waar het op staat. En doen wat we zeggen.”

Een moedige stap, wat we van dit bedrijf ook wel gewend zijn. Maar wat als het niet waar is? Wat als het een PR-verhaaltje is? Dan wordt misschien het wankele vertrouwen van consumenten alleen maar meer aangetast. We hopen dat er bewijs komt en dat Aegon voorbeelden laat zien waar niet alleen de financiële branche, maar ook andere branches van kunnen leren. Kortom: we worden graag getuige van een mooie start van helder praten met klanten of het einde van campagnes, waar Public Relations vroeger zo groot mee is geworden.

(dit artikel verscheen eerder op www.marketingfacts.nl)

Het vervolg: jullie suggesties
Okay, we gaan voort op Email moet anders. Ik vrees dat ik een flinke inspiratiebron gevonden heb met deze korte verzuchting. Er blijkt een hele wereld aan ellende en oplossingen te zijn!

Een kort overzicht:
* Henk Jan suggereerde o.a. Xobni met verwijzing naar een artikel erover op zijn blog. Dit ziet er voor Outlook-gebruikers interessant uit, hoewel het mij moeite kost om voor te stellen hoe het precies werkt. (ik zit op Apple of Gmail tegenwoordig). Het ziet er voor mij enorm complex uit, maar ik kan mij daarin vergissen.
* Bart gaf aan dat het van tevoren filteren van mail hem al jaren rust geeft. Een goed idee.
* Jacques kwam met een hele lijst met o.a. gmail-hacks, referenties, software en suggesties om mijn leven met mail beter te maken. Dank mannen, dank!

Inbox Zero
Dankzij de tips ben ik wat dieper gaan spitten en kwam uit bij verschillende interessante bronnen:

Briljant is 43 Folders van Merlyn Mann. Hij heeft al in 2005 geschreven over de gevaren van email. In de vele reacties op zijn posts zie je precies dezelfde dingen waar ik en jullie al over schreven! Als je leest wat mensen beschrijven, dan zijn onze problemen nog maar een verkoudheidje vergeleken bij hun zware virusinfectie. Kortom: we hebben een universeel probleem te pakken.

Inclusief de schatting hoeveel tijd mensen kwijt zijn met het regelen van hun email: “medewerkers op kantoor zijn 0.5 tot 3 uur kwijt met het lezen van (slechte) email”. CNN doet nog een duit in de zak met de constatering dat E-mails ‘hurt IQ more than pot’. Hier moet wat gedaan worden, dat is duidelijk.

De 2 jaar daarop besteedt Mann aan een goed werkend systeem met de naam: “Inbox Zero”. Absoluut de moeite waard om te lezen. Je kan zijn presentatie voor de Google Academy bekijken. (1 uur)

Getting Things Done
Mann verwijst weer door naar Getting Things Done, een boek van David Allen. Henk-Jan is daar al fan van, voor mij was het een eerste kennismaking. Of toch niet: op Nu.nl is er een serie over Lifehacking. Ook de site Lifehacking.nl is de moeite waard van het bekijken.

Halverwege een conclusie
Het wordt mij duidelijk: Email is een meerkoppig monster. Het is niet even een kwestie van een paar foefjes leren, nee: het heeft ook ons gedrag beinvloedt, waar je ook weer rekening mee moet houden. Kortom, je kan hier techniek op loslaten, maar handiger is eerst: Een systeem om met mail om te gaan.

Ik ga daar eens rustig over puzzelen. Waarschijnlijk zal ik met jullie blijven discussiëren hierover, juist omdat het zo’n groot deel van ons prive/zakelijke leven uitmaakt. I keep you posted. Suggesties voor meer materiaal, reacties: meer dan welkom. Het probleem email gaat nog even niet weg.

Email begon zo mooi: met iedereen snel en flexibel communiceren.

Nu wordt het steeds meer een hel: mensen zitten dagelijks urenlang hun inboxen uit te mesten. Want o wee als je te laat antwoordt. Dat dit vreemde vormen aanneemt, heb ik eerder beschreven.

De ene email lijkt op de ander
Het vervelendst is volgens mij dat vrijwel alle emails hetzelfde eruit zien in de inbox. Dit betekent in mijn geval dat ik niet snel kan zien of er zeer dringende mails zijn tussen de veelheid aan minder belangrijke boodschappen.
De meeste mensen zie ik dit oplossen door consequent achter de computer te zitten en stuk voor stuk de mails door te nemen. Bij een klein onderzoekje wat ik heb gehouden, bleek dit soort email-”management” zo’n 2 uur per dag te kosten!

Sorteren van “echte” post…
Wat vreemd is: we behandelen “echte” post op een heel andere manier. Ik durf namelijk te wedden dat een blauwe envelop door iedereen direct herkend wordt. Of een rouwenvelop; een verjaardagskaart, een bankafschrift. Maar ook: de DM-brief; het reclamekrantje en natuurlijk: de handgeschreven brief.

Eigenlijk is je brievenbus een toonbeeld geworden van Positionering: vrijwel alle poststukken maken je duidelijk, wat je van hun inhoud kan verwachten. Gevolg: ik kan zelfs bij een overvolle brievenbus zeer snel scheiden tussen Afval, Facturen, Persoonlijke berichten, Bewaren en Scannen. Geen blauwe envelop of factuur die ik mis. Persoonlijke brieven lees ik vrijwel direct – de rest kan wel even wachten. Goed systeem!
Dat dit goed werkt, is niet bijzonder: er is een evolutie van zo’n 2 eeuwen overheen gegaan.

….is ook de oplossing bij email?
Op email gelegd betekent dit dat ik een manier zoek om mijn email te differentiëren, waardoor ik hetzelfde gemak heb met sorteren. Het houdt in dat ik simpelweg kan aangeven in mijn mail software wie belangrijke personen/instanties zijn in mijn zakelijke of persoonlijke leven. Die krijgen een duidelijke kleur of grootte van de mail of een icoon. Je kan je zelfs voorstellen dat je van tevoren aangeeft welke prioriteit mail heeft, afhankelijk van het tijdstip of dag.

Is dit niet veel werk van tevoren? Nou, nee: de meeste email systemen hebben een adresboek, dus wat is er makkelijker dan zeggen: iedereen in mijn adresboek krijgt een speciale behandeling? Ik krijg in mijn inbox maar weinig nieuwe email adressen te zien. En als ik ze zie is het of spam (zeldzaam) of nieuwe klanten of oude vrienden – twee categorieen die ik graag zie. En makkelijk te herkennen als aparte categorie.

De speurtocht naar betere email-softeware begint
Is dit zo’n revolutionaire gedachte? Ik kan het mij niet voorstellen. Toch zie ik dat de meeste email clients zich nu focussen op technische performance, spam weren en
intelligent filteren. Ik heb nog geen systeem ontdekt dat het bovenstaande doet.

Waarschijnlijk kijk ik hiervoor niet ver genoeg. Misschien is dit een gewone functie van Outlook of I-mail. Maar ik heb het nog niet ontdekt. En toch geloof ik dat dit een goed idee is. Ik ga de komende tijd op zoek naar een product dat hier op lijkt. Mocht je zelf al ervaring hebben: laat het mij weten. Als TNT Post zo’n product heeft of wil gaan voeren: ik heb interesse.

Ik heb al een aantal jaren het voorrecht om Howard Rheingold te kennen. Godfather van de online community. Hij blijft als een antropoloog het menselijk gedrag online verkennen.
Hij is tegenwoordig professor voor nieuwe media.

Zijn laatste project gaat over Aandacht en hoe hij (en wij) moeten strijden om de aandacht van ons publiek. Een bizar beeld uit deze Vlog: man houdt verhaal over aandacht van mensen die naar hun laptop kijken voor een publiek van mensen die naar hun laptop kijken.

We hebben aandacht nodig
Een wijze les voor mij, die met veel plezier saaie verhalen heeft doorstaan met twitteren en/of te praten via een backchannel: we verbreken het contact en daarmee een stilzwijgend contract tussen spreker en luisteraar. En daarmee de basis voor elke vorm van informatie- en kennisoverdracht.

Ben je geen professor, spreker of presentator? Let de volgende keer op hoe goed je je voelt als je gesprekspartner naar je kijkt en tegelijkertijd zijn Outlook bekijkt en bewerkt. Een gesprek voelt niet goed zonder de aandacht van de ander(en).

Nieuwe afspraken voor aandacht?
Kortom: er was vroeger een stilzwijgende afspraak hoe we met elkaar praatten. Dankzij het internet en mobieltjes is die afspraak nu aan het afbrokkelen. En zo langzamerhand wordt het tijd om te kijken of we hiervoor nieuwe afspraken moeten maken. Het is al normaal om mobieltjes uit te doen bij een concert of in een restaurant. Is het binnenkort normaal om mensen te vragen de laptops uit te doen en om de spreker diep in de ogen te kijken?

Lange tijd geleden heb ik ooit een vurig pleidooi gehouden voor het internet, toen dit nog niet zo populair was. Mijn tegenstander verloor, maar een argument van hem heb ik niet vergeten: “Informatie kan je verspreiden, maar Aandacht kan je niet verdelen”.

Internet werkt online conversie/verkoop, dat is al een paar keer aangetoond.

Wat opvallend genoeg een vraag voor veel mensen blijft is : wat is de impact van internet op je merk ? Respectievelijk : hoe ontvankelijk zijn mensen voor informatie over je merk ? Wat is hun beleving daarbij ?

Maar nu zijn er twee interessante onderzoeken gepubliceerd : een van de IAEE en een van Microsoft.

IAEE : Internet heeft impact op keuze voor merk en product
Het blijkt hoe meer jaren je online zit, hoe langer je gewend bent hoe internet werkt, des te meer de informatie van het internet impact op je heeft.
Wat de impact van online informatie is op merkbeleving wordt nu prachtig in beeld gebracht :

40% van alle Europeanen die online winkelen, zijn van gedachten veranderd over de aankoop van een merk na onderzoek op het internet. Voor Nederland, als meer ervaren surfland, ligt dit 4% hoger.

Dit geeft zeer duidelijk de kracht aan die sites hebben op het koopgedrag.

Een andere boodschap van het onderzoek : online shoppers zullen een grotere varieteit aan marketing boodschappen en informatie bronnen tot zich nemen om tot een aankoop beslissing te komen. Dit beinvloedt steeds meer hun merk- en productkeuze.

Opvallend vond ik dat meer dan de helft (59%) van de online shoppers de sites van bekende merken noemen als belangrijke informatiebronnen bij het zoeken naar of kiezen voor een bepaalde dienst of product.

Nog opvallender was dat zoekmachines (76%) nuttiger worden gezien dan persoonlijke aanbevelingen than personal recommendations (72%). Redelijk tegen-intuitief, die laatste. Zeker gezien de herontdekking van mond tot mond-reclame/buzz marketing in 2007.

Microsoft : Wanneer staan we open voor een merk ?

Dit onderzoek is gdaan in de UK, Frankrijk, Duitsland, Noorwegen, Canada en Brazilie. Er waren 600 deelnemers in elk land, waarvan de leeftijd varieerde tussen de 16 and 54 jaar.

Dit onderzoek laat zien dat de meeste internet activiteit plaatsvindt in de ochtend, met een andere piek in de avond.
Het grootste deel neemt “communicatie” in beslag – formeel in het begin van de dag, meer informeel aan het einde van de dag.

‘s Ochtends zijn we meer bezig met informatie te verzamelen, wat aan het einde van de dag wordt vervangen door behoefte aan entertainment.
Ook online transacties veranderen van karakter: betalen van rekeningen in de ochtend, naar betalen van online marktplaatsen en webshops aan het einde van de dag.

Onze gemoedstoestand varieert mee met deze activiteiten: ‘s ochtends hebben we nog een “open mind” wat zijn dieptepunt bereikt tussen 4 en 6 uur ‘s avonds.

Daarna worden we wat minder serieus en vervelen we ons, met een piek tussen 8 en 10 uur ‘s avonds. Wat dan ook de tijd is voor meer entertainment en verstrooiing.

Dit alles heeft impact op onze ontvankelijkheid om boodschappen te krijgen.

Niet geheel vreemd, staan we bij verschillende activiteiten anders tegenover verschillende vormen van adverteren/marketing. Hiernaast is een overzicht wat de soort activiteit was, de mindset van mensen, de mate van openheid voor advertenties, welke soort advertentie meer aansluit op dat moment.

Bijvoorbeeld: als we creatief bezig zijn staan we het minst open voor advertenties, bij algemeen surfen het meest.

Als je de lijst hierboven doorneemt, herken je waarschijnlijk veel van je eigen gedrag.

Leuk om te zien is dat we in bijna geen enkele gemoedstoestand kijken naar banners – tenzij deze echt relevant zijn. Nog leuker is dat het erop lijkt dat adverteerders en merken veel meer moeten investeren om mensen echt bij een relevante of leuke boodschap te betrekken.

Kortom: merken worden beinvloed door de informatie die we krijgen. Daarbij moeten merken wel rekening houden met de timing en gemoedstoestand van bezoekers. Hoe relevanter en hoe meer mensen echt betrokken worden bij een merk, des te meer slaat een advertentie aan.

P.S. : Een uitstekende site om onderzoek bij te houden is van Peter Wiegman : mediaonderzoek.nl

Zoals ik hiervoor schreef : nog even en het is normaal om “always on” te zijn. Dit betekent dat je altijd toegang hebt tot het internet, waar en wanneer ook.
Met geweldige voor- en nadelen – je bent altijd in staat om nuttige informatie te vinden, op de hoogte te zijn, te communiceren, te kopen, te schrijven, te consumeren.

Er is, kortom, geen sprake meer van verveling. Van onnuttige tijd.
En dat is wel fascinerend : In de Long Tail wordt gesproken over de nog onontdekte aspecten van een economie van overvloed, waar er geen gebrek is aan keuze. De enige uitzondering hierop lijkt mij ledige tijd te zijn ! Die saaie, taaie minuten die je vroeger moest besteden met wachten, zuchten, op je horloge kijken en wensen dat je ergens anders was – het verdwijnt in rap tempo.

Geen keuze uit soort tijd – tijd gaat verdwijnen.

Ik werd onlangs, toen ik naar Zuid-Limburg reed met de trein, met de neus op de feiten geduwd : de coupe zat continue vol met mensen die gewoon hardop mobiel zaten te bellen of te gamen. Alles om maar te voorkomen dat het saai werd. Terwijl ik vroeger behoorlijk goed kon wegdromen bij het langszoevende landschap.Altijd wel een nieuw idee, als ik uit een trein stapte.

Deed mij denken aan een oude cartoon : familie grotbewoners zit om het vuur. Zoon vraagt aan vader : “Pa, wat deden we eigenlijk voordat het vuur was uitgevonden ?”. Nog even en we weten al helemaal niet meer hoe het was zonder het internet.

Maar heel, heel langzaam kom ik er achter dat ik die vervelende saaiheid begin te missen. Die momenten van stilte, waarin je gedwongen wordt te luisteren naar jezelf. Waarin je combinaties maakt met wat je ziet en wat je normaliter hoort en denkt. Of gewoon : stilte.

Het wordt lastig – want op een of andere manier lonkt de kriebel van een belangrijke email, het laatste nieuws op een site, een podcast, een post op een weblog. Want altijd is er wel wat belangrijks op de wereld. Kortom : het internet verlaat je niet.

Hoed je voor de nieuwste verslaving. Bescherm je tijd.

Ik zie het overal om mij heen :alles wordt steeds kleiner, korter.

Emails worden steeds meer kattebelletjes, in plaats van digitale brieven met een kop en staart.
Sites werden Blogs werden nu Twitters. Telefoongesprekken werden SMSjes werden alerts. Kranten werden nieuwssites werden Nieuwsbrieven werden RSS feeds voor je Google Reader.
De berichten worden korter, ze komen sneller naar je toe dan de informatie vroeger en dit geeft je de mogelijkheid om dingen te doen, terwijl de informatie over andere dingen ertussen door komt.

Dus ik kan nu autorijden, terwijl ik de files en flitsers check op het LCD-schermpje van mijn radio, en daarna mijn voicemail en SMSjes op mijn GSM. Mijn afspraken en mails op mijn PDA en de route op mijn TomTom. Binnen 10 minuten of tegelijkertijd.

Korter, sneller en tussendoor. Ideaal.

Op mijn laptop maak ik werk voor mijn klanten, terwijl NU.nl klaar staat voor mijn nieuwsbehoefte en Google Chat zinnetjes van vrienden of bekenden tussen alles door roept. En mijn koptelefoontjes vertellen mij over de laatste podcasts uit Engeland, Nederland en de Verenigde Staten. Ik ben op de hoogte, van het meest belangrijke tot de grootste onzin-dwars door elkaar.

Kort, snel en tussendoor. Grenzeloos.

Een voor een bezwijken alle media en alle vormen van informatie via die media aan dit trio, net zolang tot de gigantische brei met informatie opgedeeld is in mini-partjes. En die kleine stukjes informatie kruipen daardoor steeds makkelijker in je leven. Net zolang tot je leven met die informatie fragmenteert in staccato-stukjes.

Gisteren las ik mijn dochters voor uit de Negerhut van Oom Tom. Geen gemakkelijke kost voor jonge dametjes. Mijn telefoon trilde en in een reflex bekeek ik het SMS-je.
Ik weet niet wat het was, maar ik voelde daarna dat er iets gebeurd was. Ik keek op om twee fronsjes te zien. Ik bespaar je het korte familie-conflict, maar de twee dames maakten duidelijk : zij wensten geen gefragmenteerde, maar een complete papa, die heel zijn aandacht besteedde aan maar een ding : hen.

Het digitale leven kent dus nog wel degelijk grenzen.
En ik vermoed dat we de komende jaren wel meer grenzen gaan ontdekken : het aantal gelegenheden breidt al uit, waar je je GSM moet uit zetten.

Wees niet verbaasd als je binnenkort ergens verzocht wordt om niet te SMS-en of te mailen.

Ook niet tussendoor.

Ooit begon een revolutie : je hoefde geen brief meer uit te printen en te versturen, nee : je mailde hem naar je collega. Daarna werd het nog simpeler : je kon mailen naar iedereen, ook buiten je bedrijf. Wat een uitvinding was dat !

Die mails waren eerst zo serieus als een notitie, een vergaderstuk. Ze waren meestal langer dan je beeldscherm. Ze hadden een begin, een midden en een eind. De mailer wilde graag een besluit of een actie van je en daar eindigde de mail dan ook mee.
Deze oerperiode van email was als een pasgeboren baby : het resultaat van een groot verlangen, puur en maagdelijk.

En toen was email ineens populair. Mailers werden frivoler met benutting van de mogelijkheden van email, zoals : links, filmjes en rare plaatjes als attachment.
Zelfs spammers en virus-makers gingen er moeite voor doen. Irritatie was het gevolg en de geboorte van anti-spam en anti-virus software.
Maar de inhoud van de ontvangen mails was nog leesbaar. De puberteit van mail was duidelijk aangebroken, vol ongein, verkenning van nieuwe mogelijkheden en de daarbij horende puisten.

Lastig werd het daarna : mensen schreven steeds meer emails, zowel zakelijk als persoonlijk. De inhoud is korter en bondiger en veelal gericht op actie. Een goede ontwikkeling, al was het maar voor het leesgemak. Lastiger is dat de schrijvers verwachten dat je daar stante pede op reageert. Mail is duidelijk volwassen geworden – efficient en effectief.

De nieuwste ontwikkeling luidt een nieuw tijdperk in : ik krijg steeds meer emails die geen kop of staart meer hebben en ze worden naar gemiddeld 15 mensen tegelijkertijd gestuurd. Het begin is een korte vraag en daarna volgt een stortvloed aan reacties en tegenreacties. (“reply to all”)
Vroeger constateerde iedereen dat zoiets gekkenwerk was, want dat zou betekenen dat je permanent je email in de gaten moest houden. Een normale vergadering werd belegd.

Nu wordt effectief een online vergadering gehouden via de mail. Maar wel een erg chaotische, waarbij je erg goed in de gaten moet houden wie wat zegt. En een die over een periode van een paar dagen kan worden gehouden, met prive-email gesprekken in de kantlijn, die in-en uit de discussie komen. Het allergste zijn het soort “discussies” die geen eind hebben.

Dus die discussie doen we nog eens dunnetjes over bij de eerste de beste vergadering, aargh !

Hier eindigt het leven van email – uitgewerkt als nuttig communicatiemiddel, ongelezen door steeds meer mensen, bijna niet meer te onderscheiden van spam-mail…gevolgd door discussiefora binnen bedrijven. Om te vullen tijdens saaie vergaderingen ;D

Om de zoveel tijd hoor je het weer : een beroemdheid laat een idioot onderdeel van zijn/haar lichaam verzekeren.

De twijfelachtige eer gaat nu naar David Beckham, die blijkbaar te weinig aan voetballen toekomt bij Real Madrid. De ooit respectable krant The Times weet te vertellen dat Beckham zijn lichaam heeft verzekerd voor de recordsom van €149,6 miljoen

Om de verzekering rond te krijgen, moesten verschillende Engelse verzekeringsbedrijven samenwerken.

Ja, natuurlijk. Volgens mij is dit net zo’n flauw gerucht als Jennifer Lopez die haar kont voor 1 miljard dollar zou verzekeren of Mel Gibson zijn gezicht.

Samenvattend: Beroemd ? Even geen aandacht van de pers ? Laat een gerucht verspreiden dat je een lichaamsdeel voor een giga-som hebt ondergebracht bij een verzekeraar.
PR Verzekerd.