“Daarnaast was er ook weinig ruimte aan de andere kant van het spectrum: al een paar honderd jaar mag je in Nederland alles doen, maar fouten of mislukkingen maken is uit den boze.”

Wat ik daarmee bedoel is: we hebben ahw een laag plafond voor risico (lekker veilig blijven) en een hoge vloer (je mag niet falen). Als je daarbinnen blijft, is het wel okay. Zoals “gewoon je best doen is goed genoeg”. Want veilig.

En blijkbaar levert dit gedrag geen schade op, want zeg nou zelf: ja, de infra projecten falen, maar de uitvoerders mogen toch de volgende keer gewoon weer meedoen met het volgende infra project? Conclusie: we vinden dit blijkbaar toch acceptabel.

Niet dat je per sé moet winnen of je per sé succes moet hebben, maar je moet wel leren van je fouten en nee, gewoon goed je best doen is voor mij niet goed genoeg. Je moet wel met passie en bevlogenheid ergens in vliegen en als jij steeds faalt en een ander steeds succes hebt, moet je bij die ander in de leer gaan en niet stug volhouden, is mijn filosofie.

En daar zie ik het mis gaan, want alle infra projecten die je bijvoorbeeld noemt falen stuk voor stuk, maar vooral omdat er niet geleerd wordt uit het verleden.