Dankzij een prachtig artikel van Amanda Hess in Good Technology (“Eternal shame of your first online handle”) moest ik denken aan mijn eerste online naam en wanneer ik die gebruikt heb.

Het was ergens begin jaren ’90 en het was normaal om als de dood te zijn om je echte naam te gebruiken. Ik was geen lid van een online dienst als AOL of De Digitale Stad. Dus werd het mijn email adres bij Euronet, of een woordspeling op mijn achternaam. Al dan niet gecombineerd met een vroege webmail-dienst: bigfoot.com. Netfox, netvos, footvos, bigwolf, dat soort werk. Uiteindelijk ben ik lang blijven hangen op “webwolff”.

Zo heb ik mij ook genoemd op Higherlevel.nl in het begin. Tot 2007: toen begon ik mijn eigen bedrijf en vond ik het handig om mijn opgebouwde posts als webwolff om te zetten naar mijn werkelijke naam.

Zoals Amanda ook al aangeeft: tegenwoordig is het niet meer normaal om te beginnen met een alias – het is zelfs een sport om zo snel mogelijk bij een nieuwe dienst je naam te claimen.

Google Plus verplicht je zelfs om jezelf zo bloot mogelijk te geven. Het enige nadeel is wel dat je dikke vrienden was met een paar leuke aliassen op Twitter, die je nu in geen velden of wegen kan herkennen op Google Plus. Virtueel nudisme heeft zo zijn prijs.

We zijn eraan gewend: ieder jaar nieuwe gadgets, die sneller, beter, anders zijn. Je hebt nog niet een nieuwe iPhone of je wordt alweer gek van verlangen naar de volgende iteratie. En dan hebben we het niet over apps.

Kijk naar de eerste iPod en je herkent hem al bijna niet – was dat ding zo dik en lelijk in het begin? Of kijk naar de Nokia’s van nog maar een paar jaar geleden – wat een lelijke bakstenen zijn dit ineens geworden!

Hoe zou het zijn als je wat verder achteruit kijkt en kinderen gadgets laat zien van voor hun geboorte? Wat zouden ze zeggen over deze dingen van Mars? Kijk, huiver en geniet.