Big Data en wij

In mijn presentatie over cloud computing kwam je het wellicht al tegen : “Big Data”. Het betekent dat er hoeveelheden data op ons afkomen die niet meer te managen vallen, laat staan dat ze opgeslagen kunnen worden.
Een soortgelijke lawine aan data komt op de moderne marketeer af – sociale netwerken, RSS feeds, email, nieuws en dergelijke. Stelde ik een paar jaar geleden “Kan email anders?” en had ik een burnout van sociale netwerken, nu kan je diezelfde vraag verbreden naar alle informatie. De pogingen om dit toch wel te doen heet “curation”. De beste Nederlandse vertaling vind ik nog wel “informatie verzorging”.

Twitter overload

Een aardig voorbeeld was mijn Twitter gedrag: drie jaar geleden was Twitter bizar en bijzonder – het was een klein clubje bijzondere mensen, die je vrij gemakkelijk kon bijhouden. Nu zijn er bijna 800 mensen die ik volg(de), uiteraard een onbegonnen zaak. Maar de online mores waren dat je elkaar volgt. En dus werd het instrument Twitter minder en minder relevant voor mij.

Door mijn zomervakantie werd ik mij hier van bewust – ik begon Twitter minder aansprekend te vinden. Niet zo vreemd – ik kon bijna niet meer oppikken waar ze mee bezig waren of welke relevante informatie ze aanwezen. Het moest anders.
Dus ben ik nu bezig om mensen te ontfollowen, een vreselijke taak. Want er zijn enorm veel leuke en boeiende mensen op Twitter. Maar ik moet mijzelf beperken. (hierover later meer in een aparte blogpost).

Info tools

Uiteraard zijn er de afgelopen jaren hiervoor speciale tools ontstaan, zoals Tweetdeck, Twitterific en dergelijke. Doel hiervan is om de informatiestroom in te dammen en te kanaliseren. Hetzelfde zie je bij RSS Readers en sinds vorige week probeert Gmail met een logaritme je belangrijkste conversaties bovenaan in de inbox te zetten.
Het is dus een fenomeen dat iedereen raakt, die met moderne informatie middelen te maken heeft. “Curate or Die” wordt het motto de komende tijd.

Robert Scoble, online curator

En dus is dit een interessant voor de socioloog van het internet, Howard Rheingold. Hij is nu weer bezig met een nieuw boek en “online curation” is daarvan een onderdeel. In de onderstaande video interviewt hij Robert Scoble, de online curator bij uitstek. Op de Next Web conferentie in 2008 liet hij al zien waarom: hij toonde de zaal een krankzinnig snel scrollende lijst met tweets van al zijn volgers. Naar eigen zeggen had hij hierover controle. Daarnaast publiceert en becommentarieert hij op zowat elke online netwerk, site en podcast, dus de man sjouwt wat informatie achter zich aan.

In de tussentijd heeft ook Scoble diverse tools nodig en adviseert hij deze aan beginnende curators. Van Tweetdeck tot Listorious tot gewoon, Twitter. Het gebruik varieert : de ene om specifieke mensen en informatie te vinden, de ander om een gevoel te krijgen waar de informatiegolven zich heen bewegen.

Zijn marketeers curators ?

Ik denk dat het voor veel mensen interessant is, laat staan voor marketing managers en marketeers. We worden al geacht om als een “spin in het web” te zitten – dus wordt het des te belangrijk om deze vaardigheid van curation zo snel mogelijk onder de knie te krijgen. Je moet er niet aan denken dat je CEO straks eerder iets weet over je markt dan jij. (Alsof je nog niet genoeg te doen hebt…)

Chatroulette is een programma, waardoor het toeval bepaalt met wie je in een (video)chat terechtkomt.

Gevolg: volkomen onbekenden komen in contact met elkaar, met alle gevolgen van dien. Want natuurlijk is 25% van de contacten een perverseling. Toch blijft het een enorme rage. Vooral jonge kids vinden het gruwelijk spannend om te kijken wat er gebeurt, als je met totaal onbekenden in contact wordt gebracht. (Hide the children.)

Tot zover is het al redelijk leuk. Maar dan blijkt het internet weer een enorme vloed aan creativiteit te brengen: want het geeft de mogelijkheid om op allerlei manieren met elkaar interactie te hebben. Dus nodigt Obama je uit om met hem te dansen, reageren de meeste mensen geestig op een vreemde foto, en is er al een kaart gekomen, waarop iedereen te vinden is die dacht dat hij/zij anoniem op Chatroulette was.

Een van de leukste is Ben Folds, in het echte leven een popmuzikant. Hij zag Chatroulette en realiseerde zich dat het een prachtig podium was. En dus begon hij te zingen en piano te spelen voor de mensen op Chatroulette. Hij deed verzoeknummers of begon te zingen over wat hij zag en het leidde al tot een leuke serie videos. Maar daar bleef het niet bij: wat zou er gebeuren als hij dit deed bij zijn normale optredens ? En dus krijgen onbekenden ineens een hartaanval als ze een pianospeler zien voor een volle zaal.

Wat is het volgende idee?

Het is maar weinig mensen gegeven om twee keer in hun leven een succesvolle viral te maken. Het is de popgroep”Ok Go” gelukt. Ze hebben een van de eerste (nu klassieke) hits gescoord met hun video Here it Goes, waarbij draaiende fitness loopbanden een prominente rol spelen.  Nu hebben ze de onderstaande hit met “slechts” bijna 3 miljoen kijkers na minder dan een week.

De les? Creativity pays ! (gelukkig). En nu maar wachten tot 2014, wanneer ze weer een succesvolle video uitbrengen.

(Dat zij het ook niet altijd mazzel hebben: voor hetzelfde nummer hebben ze een eerdere video gemaakt, die bleef steken op iets minder dan 1 miljoen).

32.560 kilometer heb ik aan het einde van mijn huidige opdracht afgelegd – niet eens een heel jaar.

Het hoort bij het werk wat ik heb gekozen, daar heb ik zeker geen spijt van. Maar je zit wel eens te denken aan het verkeer, aan het grote treinongeluk in Belgie en wat dat zou betekenen voor je familie – als het fout zou gaan. Toen ik langskwam bij de site van Edwin Duys, zag ik daar onderstaande video – en kon niet meer ophouden met kijken.

Prachtig schoon geweld.

Buckle’ up, iedereen.

Soms lijkt het alsof het internet net zo complex aan het worden is als IT uit de jaren ’80. Zo was het niet bedoeld: het was het idee om zo gemakkelijk mogelijk voor iedereen ideeen te laten zien aan de wereld. De onderstaande video is een voorbeeld van het laatste: Jamie Bell maakthe het voor zijn kunstopleiding. Geen zorgen: hij is geslaagd.

Zie het als de illustratie bij Bill Bryson’s boeiende boek “A Brief History Of Nearly Everything” : maar dan leuker en korter.

Het is weekend. En dus gooi ik een totaal niet marketing-gerelateerde video er tussendoor. Waarom ? Omdat het mij inspireert. En omdat ik denk dat het belangrijk is. Nee, ik heb geen problemen met overgewicht of eten, integendeel. Maar ik gebruik dit blog ook om bijzondere zaken te laten zien, die relevant zijn.

Jamie Oliver kan je misschien beschouwen als een beetje hippe, handige jongen in de keuken – in de tussentijd is hij veel meer dan dat: hij laat mensen weer koken met plezier, binnen een budget en tijd die beperkt is/zijn. Hij laat mensen bewust worden van andere keukens en waarom de kwaliteit van producten zo immens van belang is. En last but not least ( het allermoeilijkste: ) hij laat zelfs instituten als de (Engelse) overheid er achter komen dat het haar bevolking op een vreselijke manier voedt. Hij is van marketeer uitgestegen tot een man met een Doel.

Hoe hij dat doet ? Met passie, met visie, met inzicht en met een ongelofelijke sociale capaciteiten.

Geniet van Jamie Oliver bij TED.com over “Teach every child about food”

Dit komt misschien als een schok, maar ik word meer en meer aangezien voor een echte journalist.

Zonder dollen: ik sta nu blijkbaar steeds vaker op standaard perslijsten, waardoor ik nu weet waar al die briljante blogposts van mijn vrienden vandaan komen.

Tijd om wat serieuzer na te denken over mijn rol, mijn verantwoordelijkheid en mijn ethiek ten opzichte van het nieuws. Dagen van twijfel volgden, maar toen vond ik gelukkig een mooi stanaard template, over hoe je als een volleerde pro het nieuws verslaat :

Okay, dit is gewoon een heel leuke parodie van de Muppets op Bohemian Rapsody. Gewoon, als leuk tussendoortje voor de mensen die nog weten wat Bohemian Rapsody van Queen was.

Wel opvallend: normaliter zag je dit soort leuke filmpjes eerst op TV, daarna op internet. Deze parodie heb ik echt eerst gevonden via YouTube. Ik moet nog maar zien of ik hem zal zien op TV. Toch een teken van de tijd: internet eerst, wellicht TV daarna.

O en waarom videoconferencing in de titel ? Dat moet je kijken tot het einde van de video. Dan begrijp je het.

Ja, eigenlijk zijn we een software bedrijf. En dan heb je niet zoveel te verkopen in een winkel. Maar ja, onze concurrent is razend succesvol ermee, dus moesten we ook wat. Dus openden we toch maar een winkel en kopieerden alles van onze concurrent. Maar het is niet zo spannend om in onze winkel te zijn : we verkopen voornamelijk spullen van anderen waar onze software op draait.

Dus had John van Marketing een goed idee: hij had gelezen over social marketing en dacht: laten we een flash mob maken in onze eigen winkel! Dat is leuk op YouTube en dat geeft klanten het idee dat het gaaf & spannend is. Dus repeteerden we een dansje op de Blacked Eyed Peas met onze gekleurde shirts aan en klapten en gilden erbij. Jake nam het allemaal op en nu zijn we een enorm succes op YouTube !! Zie je wel dat we niet een saaie winkel zijn met oude mensen erin!

Weer een bewijs dat sociale marketing werkt !

Kijk, bedenk dat een marketeer dit heeft bedacht en huiver, huiver, huiver: wat er gebeurt als grote bedrijven sociale netwerken gaan gebruiken in hun marketing. Spontaniteit gegarandeerd!

Ik geef het graag toe: mijn werk vraagt even iets teveel van mij om een briljante post er deze week uit te gooien. Maar toen kwam ik deze film over Pixar tegen – het lampje dat ik al volg sinds ergens in de jaren ’80. Zijn bekende intro van elke Pixar film gaat meestal goed, tot die ene keer..

Neem vaker de trap. Beweeg, dans, spring. Maar laat die moderne verleiding vooral links liggen.
Ik ben benieuwd wanneer de bedenkers van dit idee komen met een manier om al die miljoenen mensen van achter hun schermen vandaan te krijgen

Regelmatig kom ik het verhaal tegen van Tim Berners-Lee, de vader van het moderne internet. Hij zou, uit frustratie over het moeilijke uitwisselen van informatie binnen CERN, een memo hebben geschreven om dit te verhelpen. Wat het begin van het internet bleek te zijn.

Maar je ziet het memo nooit ! Daarom het maar eens opgezocht. En het bestaat nog, hoewel in verschillende vormen. Je kan het vinden in de archieven van CERN : http://info.cern.ch/Proposal.html.

Wat valt hieraan op ?

Je zou mij dit document 1000 keer kunnen laten lezen en nog zou ik het internet er niet mee hebben verbonden. Het is verder tamelijk vaag en algemeen. De baas van Berners-Lee op dat moment, Mike Sendall, heeft er op geschreven “Vague, but exciting” (!).

Wat mij verder opvalt is dat het oorspronkelijke stuk is geschreven op een Mac (voor de afficionados) en wat ik niet wist: Berners-Lee vertelt dat hij in 1980 een eigen software programma heeft geschreven om zijn informatie te structureren. Toen hij bij CERN ging werken miste hij dit programma en begon hij het voor zichzelf te gebruiken. Omdat hij merkte dat meer mensen het nuttig vonden, stelt hij voor om het zo te maken, dat het over verschillende operating systems (Mac, Windows e.d.) te gebruiken is.

Een ander opvallend detail: hij merkt op dat “Discussions on Hypertext have sometimes tackled the problem of copyright enforcement and data security. These are of secondary importance at CERN, where information exchange is still more important than secrecy.”. Twintig jaar later en we zitten nog steeds vast aan dit probleempje.

Er zijn nog meer opvallende zaken te vinden in dit kleine document, maar dat is minder boeiend voor de lezer van dit blog. Een wil ik je toch niet onthouden. Om uit te leggen hoe het systeem zou werken zegt hij dit: “To find information, one progressed via the links from one sheet to another, rather like in the old computer game “adventure”.

Mocht ooit iemand het idee hebben dat computerspelletjes niet serieus zijn: wijs haar of hem dan op deze regel: het blijkt dus dat een computer spel een belangrijke rol heeft gespeeld bij het begin van het internet. Games zijn dus vanaf nu officieel serieus

Je hebt het misschien gemist, maar er is een strijd gaande tussen Jonge en Oude mensen. Het zit namelijk zo: al 15 jaar hoor ik verhalen over “The NextGeneration” versus de “Oude Garde”.

De eerste groep begrijpt alles direct en helemaal. Kan 1000 dingen tegelijk en leeft nu al in een Brave New World, waar de Oudere Generatie alleen nog maar van kan dromen: heerlijk gamen, terwijl je je huiswerk doet, met vrienden telefoneert en 16 tabs van je browser open hebt staan. Je begrijpt en gebruikt direct de nieuwste tools en iPhone apps en doet daarnaast nog wat slordig programmeerwerk voor een Open Source Project.

De tweede groep kan alleen maar staren naar de bakelieten telefoons die niet meer werken met het digitale netwerk, printen al hun emails en gebruiken hun Blackberry’s om te telefoneren. Deze Oude Garde is iedereen die ouder is dan 18 jaar- hulpeloos, hopeloos. Veel te gefocust, te weinig Tabs open en laten we eerlijk zijn : veel te weinig gamend.
Wee deze mensen, ze vormen de nieuwe onderklasse van de maatschappij. Dankzij hen hebben we concepten als “The Digital Divide”.

Magische poeder in de pap?

Wat mij wel een beetje verbaasd is dat die Jonge Generatie Die Alles Beter Kan dat al 15 jaar lang al doet.
Dat is knap en sneu tegelijk: knap omdat er blijkbaar iets in de soep zit, waardoor je tot je 18e alles kan.
Sneu ook natuurlijk: want de magie houdt op te werken als je op een goede dag 18 jaar wordt. Als deze kennis breed beschikbaar wordt, zou het kunnen leiden tot massale suicide, als je het mij vraagt- want hoe is het om de ene dag nog te behoren tot De Nieuwe Mens, om de volgende dag af te glijden in de leegte van de Verloren Generatie?

Ik heb geen idee wie deze fabel de wereld in heeft geholpen, maar hij blijft erg goed hangen.

Generatie Sprookjes

Dat riekt naar Krantenkoppen en/of consultants – zouden zij dit veroorzaakt hebben?
Ik denk dat het toch de media moeten zijn geweest – ik kan mij niet anders herinneren dan dat de media alle highs en vooral de lows van internet extra benadrukken; Twitter alleen al heeft zowat iedere hoek van de virtuele kamer gezien. Een schooljongen prikt de ballon van Twitter door, “Twitter Hype Punctured” zegt ook een tweede studie, en “Twitter is 40% gebrabbel”.

Drie onderzoeken in het driejarig bestaan van Twitter? Nee, van Juni, Juli en Augustus 2009.

Mmm… Mag ik een verzoek doen? Als Twitter zo’n onzin is en internet alleen voor de jonge generatie : zullen we het dan bij 1 artikeltje laten en dan iets anders gaan doen? Laten we allemaal met liefde terugdenken aan die correcte verkiezing van Adformatie dat Twitter de Flop van het Jaar was in…2007. Sindsdien hadden we flink veel meer werk kunnen verrichten door allemaal te multitasken op andere gebieden, verdikke.

Of toch een heupzwaai?

Of zou het een bewuste tactiek zijn van de Oudere Generatie? Niet durven toegeven dat ze als de dood zijn voor hun baan/krant/bedrijf/belang en het internet afschuiven in de richting van de Jongere Generatie? Eerlijk toegegeven: die had ik nog niet gezien – wat een briljante zet!

Een paar weken geleden gebeurde er iets bijzonders op YouTube: een nieuw videokanaal werd geopend.

Het bijzonder was, dat hier een groep van artiesten eindelijk er de brui aan gaf: ze waren het spuugzat dat hun videos gratis online werd gezet en bekeken. En als straf kregen we : hun videos, maar dan in veel betere kwaliteit, gratis en wel en veel meer dan er ooit op YouTube stonden. Onder een kleine voorwaarde:

None of your driveling, mindless comments. Instead, we want you to click on the links, buy our movies & TV shows and soften our pain and disgust at being ripped off all these years.

Geestig natuurlijk, geheel in de geest van de groep. Maar ik bedacht mij dat ik eigenlijk al die jaren wel een verzamelbox van ze had willen hebben. En vond dit een goed gebaar, waar ik graag op wilde reageren. En kocht bij Amazon.de (scheelt in de verzendkosten) de verzamelDVD. Uiteraard zou deze actie hopeloos mislukken, maar ik als fan had een prettig gevoel om iets terug te doen.

Gratis marketing : werkt het ?

Opvallend aan deze ontwikkeling, is dat de Muziek- en Filmindustrie tot nu toe mordicus tegen dit soort ideeën was: DRM was de enige manier om de illegale downloads tegen te gaan. En al die tijd waren er mensen die ze vertelden: consumenten hebben helemaal niet zo de behoefte om slechte kopieën te downloaden, maar geeft ze tenminste een goed alternatief. Als de enige andere optie is om voor een CD €30 te moeten betalen, waarom denk je dan dat mensen illegaal blijven downloaden ?

Maar nu lees ik een paar dagen geleden een spectaculair bericht in Gizmodo over deze actie : De Pythons verkopen 23000% meer DVDs sinds/dankzij deze actie ! Zou gratis weggeven dan toch kunnen werken ? Zou Chris Anderson dan toch weer gelijk krijgen met zijn “Free, why $0,00 is the future of business” ? En zou Prof. Robert Cialdini hier vertellen dat ook nu weer het gratis weggeven van iets je over de streep trekt ? De ratio zou het prettig vinden.

Marketing by aardig vragen

Maar nu blijkt : er is ook een andere manier. Gewoon, aardig vragen helpt ook.
Is dit de toekomst ? Mensen lief vragen te betalen ? Laten we eens naar dit voorbeeld kijken:
Ik denk dat in dit geval twee groepen mensen de credit card hebben getrokken: oude Python-fans (zoals ik), die hun oude helden willen steunen en aan de andere kant: een hele jonge generatie, die dankzij YouTube nu geconfronteerd is met Python-mania. Het Python-channel heeft in dit geval vooral gewerkt als promotietool.
Plus: de waarde van het materiaal was zonder meer groot. Plus: er was een speciale DVD box, die een erg goede prijs/kwaliteitswaarde heeft. Plus: de emoties werden goed bespeeld: iedereen heeft wel eens het gevoel, dat hij eigenlijk iets stiekem zit te doen, door te kijken naar overduidelijk gejat materiaal. Deze actie was een goede manier om terug te betalen, een goede aflaat voor het schuldgevoel.  Dat is de rationele verklaring.

De geest van Wikipedia

Als ik iets meer zou filosoferen, dan zou ik zeggen dat het misschien ook wel een vorm van beloning is, die je krijgt als je een trouwe troep met fans hebt, bij wie je veel goodwill hebt. En die bereid zijn om je iets terug te geven als je zaken weggeeft. Zeker als je diensten waarde hebben en ze de prijs/kwaliteit redelijk vinden (voor de eerste keer). Gewoon, omdat de meeste mensen fatsoenlijke mensen zijn. Noem het de geest van Wikipedia – het idee dat er genoeg mensen zijn, die gewoon leuk willen meewerken en die beloning en kudos geven, waar die terecht zijn. Zonder druk, zonder dwang.

Wow, dat zou mooi zijn.

Over een paar dagen wordt Barack Obama de nieuwe president van de VS. Mooi, maar wat betekent het nu concreet voor innovatie, green tech en internet in de VS?

Gelukkig heeft hij al grotendeels uitgelegd wat hij wil gaan doen in de onderstaande video. Mocht je denken dat we in Europa nog wel een tijdje een voorsprong hebben op de VS in breedband en mobile: als hij zijn zin krijgt, dan gaan ze snel inlopen. En ja, het internet blijft een continue factor gedurende zijn presidentschap: de man heeft nu zo’n grote online community opgebouwd, hij laat hen niet meer los. En wat misschien nog wel belangrijker is: zij laten hem niet meer los. Wee zijn gebeentje als hij niet gaan opleveren wat zij willen: dan wordt het nog een boeiende tijd op het internet.

Dit is de volledige video die ook zeer inspirerend is, maar wat te lang voor dit blog.

Kerst en Oud & Nieuw is een goede tijd om met familie en vrienden bij elkaar te zijn. En om zakelijke en persoonlijke relaties te laten weten dat je hen erg waardeert. Dit doen we sinds jaar en dag door het sturen van kaarten of relatiegeschenken. Dit bezorgt TNT Post een hoop logistiek, want tussen Sinterklaas en Drie Koningen wil half Nederland de andere helft iets sturen.

Sinds een paar jaar is hier het online groeten en wensen bijgekomen: via email worden teksten, online kaarten en hele feestnummers naar elkaar gestuurd. Op sociale netwerken is het ook flink druk, want je moet die 9.528 “vrienden” nu ook wel als zodanig behandelen met Kerst. Dit gaat allemaal redelijk goed, zolang je maar een email adres of website kent.

Het wordt echter problematisch als je je online vrienden en kennissen eens wilt verrassen via de snail mail (= echte post). Dan blijkt in mijn geval dat ik van de helft van de mensen eigenlijk alleen maar een email adres, 06-nummer of Twitter-account heb. En dan maar hopen dat die gegevens niet verouderd zijn. En hoe raar het ook mag klinken: veel mensen vermelden geen vast adres op hun eigen website.

Maar: met het internet zijn we niet voor een gat gevangen: dus had ik de afgelopen dagen volcontinue de volgende schermen open staan: detelefoongids, de website van mijn contact, Google.nl, gmail en GoogleMaps.  Toen lukte het meestal wel om de juiste adressen te vinden. In sommige extreme gevallen moest ik eerst een paar BV’s opzoeken via de KvK-site, waar een (geheim?) adres eindelijk soelaas bood over de plaats waar mijn Nieuwjaarsgroet heen kon.

Mmm..het is duidelijk dat ik niet moet overdrijven: online kennissen zijn goed, maar online kennissen met echte adressen zijn beter.

Jim Stolze (zie foto) werkt voor Ilse Media. Hij is een van de weinige mensen die geprobeerd hebben om een Nederlandse Podcast over Marketing te maken, waarvoor hij alleen al onze bewondering verdient.

Aandacht en Geluk
Een keer per jaar worden de bloggers van Marketingfacts uitgenodigd op een boottocht, die dit jaar over het IJ ging. Tijdens deze tocht had ik eindelijk tijd om een keer bij te praten met Jim. We kwamen er achter dat we naast podcasting nog een interesse hadden: aandacht.

We spraken over een aantal aspecten, zoals je met meerdere onderwerpen tegelijkertijd bezighouden: geeft je dit veel voldoening en geluk ? Ik vertelde Jim van de frustraties van Howard Rheingold, die erachter kwam dat studenten tijdens zijn zeer gewilde colleges gewoon hun mail zaten te checken, te chatten of een spelletje te spelen. We concludeerden dat werkelijke aandacht zeer belangrijk is, zeker voor persoonlijke relaties.


Jim’s experiment: even geen online interactie
Zonder dat ik het toen wist, was Jim al aan het plannen voor een experiment over Geluk. Volgens Jim is de belangrijkste factor hiervoor sociale interactie. En dus aandacht. Het experiment houdt in: zou Jim’s geluk minder/meer worden, als hij zijn online leven tijdelijk helemaal neerlegt en dus geen tijd en aandacht geeft/krijgt voor zijn sociale leven online ? Gisteren is hij hiermee begonnen en heeft waarschijnlijk tijdens het schrijven van deze post de eerste tekenen van een online cold turkey.

Hij legt het zelf hieronder even uit:

Mijn ideen over Jim’s experiment
Natuurlijk gaat het Jim lukken, dit experiment. Zijn vrienden moeten gewoon even wat andere communicatiekanalen gaan gebruiken, maar that’s it. Zijn Long Tail aan semi-vrienden zal misschien wat minder lang worden, maar that’s it. Geen grote schade daar. Ik geloof dat je eigenlijk pas na 3 maanden iets zou kunnen zeggen over het verschil dat je voelt als je wel/niet online bent. Kijken of Jim het zo lang kan volhouden.

Maar de vraag: “geeft online alleen happiness?”, is boeiend. Ik heb een paar jaar volgehouden dat het mogelijk moest zijn. Er waren mensen die met elkaar gingen trouwen, terwijl ze elkaar alleen maar online kenden. Ik heb tot op de dag van vandaag kennissen, die ik alleen van een online community ken. Dus online

Voor echt geluk is online en offline interactie nodig
Maar ik moet toegeven: die argumenten had ik in de tijden van een beginnend internet, waarbij je als internetter behoorlijk moest verdedigen tegen de gevestigde orde. Ik kijk er nu duidelijk anders tegenaan. (zie: “Grenzen aan het leven online”)

Ook in online communities is het bekend dat “alleen maar” online elkaar kennen, problemen oplevert in het leven van een online community: op een gegeven moment is het blijkbaar nodig om de gezichten en stemmen van die mensen die je online kent, te zien en te horen. Mensen blijven zonder offline kennismaking wel doorgaan met elkaar, maar de kans dat er werkelijke verdieping plaatsvindt in relaties, wordt gering geacht.

Dit is ook mijn eigen ervaring: je kan heel leuk met iemand online praten, maar we zijn wezens met meer dan alleen hersens en ogen die kunnen lezen. Non-verbale communicatie wordt in dit kader vaak genoemd. Ik denk dat het aloude “in elkaars ogen kijken” blijkbaar veel meer overdraagt dan zien wat de kleur van de ogen van de ander is. Ik denk daarom dat het altijd een combinatie zal moeten zijn van Virtual & Real-life Happiness.

Het experiment van Jim blijft boeiend en ik ben dan ook benieuwd wat de uitkomst gaat worden. Een ansichtkaart van mij gaat zodadelijk op de bus. Stuur hem ook even een kaart:

Jim Stolze
P.O. Box 201
3140 AE MAASSLUIS
The Netherlands

of bel hem : 31 6 55196630

Heeft hij ook wat geluk in deze donkere dagen.

Voor het geval je het niet weet: ik heb met veel plezier bij Fortis gewerkt van 1994 tot 1999. Het voelt nog steeds een beetje als thuis daar voor mij. Begin van mijn carrière, snelgroeiend bedrijf, start van internet meegemaakt, Fortis ging naar de Beurs, Fortis kaapte de Generale Bank voor de neus van ABNAmro weg – allemaal in 5+ jaar.

En vandaag werd bekend dat dit gigantische bedrijf ten einde is. Stonden de Belgische directeuren nog een paar maanden geleden te juichen dat ze aartsrivaal ABN Amro ten grave hadden gedragen, nu blijkt het begin van het einde te zijn geweest. Het geheel is te lezen in de opgang en ondergang van het bedrijf Fortis.

En zoals zo vaak met dramatische verhalen, kende dit verhaal ook een bizar einde : Fortis Topman Filip Dierkx liep gisteren opzichtig met wat papieren onder zijn arm naar een vergadering. Een fotograaf bekeek wat er stond op de paperassen en wat bleek ?

Letterlijk waren de verschillende scenarios te lezen met o.a. de regel: “Fortis sells its stake ABN AMRO for EUR xx (10 was er bijgekrabbeld door Dierckx) to XXX” (toevallig 3 x-en voor “ING”?)

Wat een verhaal. Zo een die je je kleinkinderen nog kan terugvertellen.

Ik wens iedereen bij Fortis, ABN AMRO, ING enorm veel sterkte, moed en vertrouwen. En laten we hopen dat het hiermee is afgelopen met alle onrust. De koers van het Belgische Dexia suggereert anders…;-(