De eerste reactie was natuurlijk onzekerheid : wat is hier gebeurd? WTF gaat iemand mij hakken? Op Google+ en Twitter kreeg ik gelukkig snel reacties, nadat ik mijn probleem had gepost.

Het was een obscure groep hakkers, die zichzelf Turkse hakkers noemt en een probleem heeft met Nederland. Ja, inderdaad erg duidelijk. Maar gelukkig had ik goed geluisterd naar +Jacques Soudan, die mij een automatische backup voor WordPress had aanbevolen. Dit had ik dus al. Nog een keer de laatste versie van WordPress geinstalleerd en ik was alweer van het probleem af.

De “Turkse” hakkers hadden blijkbaar dit goed gepland, want de volgende dag kreeg ik diverse tweets en mails dat ik “Op NU.NL stond!”.

Teveel eer. Maar ik moet het toegeven: het voelt toch wel raar om je eigen site op een lange lijst te staan. Alsof je het kwaad zelf vertegenwoordigt. Maar goed, als je dit lot deelt met PietPaulusma.nl en Ponyparkslagharen.com dan weet je dat je in gezelsschap bent van serieuze verzetshelden en dat verzacht het leed weer.

Apple organiseerde een besloten bijeenkomst. Deze embed ik hier.

Uiteindelijk lees ik ze allemaal, maar in de tussentijd groeit er een angstwekkende kolom papier naast mijn hoofd. Het gaat dan om de volgende meesterwerken:

• Chris Brogan – Trust Agents 
• Kees Zegers – Startkapitaal
• Cor Hospes – Geld verdienen met sociale media
• Alexander Bard, Jan Soderqvist - Netocracy
• Simon Sinek – Start with why
• Nancy Duarte – Resonate
• Brian Halligan, Dharmesh Shah - Inbound marketing
• Christopher Vogler - The writer’s journey

Ik denk dat dit redelijk standaard werken zijn voor mensen met dezelfde online marketing interesse als ik. Benieuwd wat zij er uit halen.

De meeste mensen hebben hun online reputatie wel onder controle. Maar ook de meest oplettenden worden verrast: een rare foto die zonder je medeweten online is gezet, een genant verhaal uit je studententijd. “Derden” kunnen voor vervelende verrassingen zorgen door prive gegevens online te zetten.

Familiearchieven online

Sinds kort heb ik een bijzondere variant hiervan ontdekt: familie archieven die online komen. Wees niet verbaasd als je familieverleden van de afgelopen 200 jaar al ergens online staat.

Verleden met scherpe kantjes

Dit zijn op het eerste gezicht geen schadelijke data. Maar er kunnen scherpe kantjes aan zitten: ziekte, welvaart, leeftijden, goed/slecht gedrag – er is veel uit af te leiden. Natuurlijk hebben deze gegevens geen impact op je. Maar moord, diefstal, oorlogsmisdaden, overspel, moetjes, echtscheiding, houden van slaven: wat zegt het over wie jij bent?

Een voorbeeld: we maken ons erg zorgen dat data van ons DNA ooit in de handen komen van verzekeraars: die zouden zien of we een verhoogde kans hebben om een ernstige ziekte te krijgen, met navenante stijging van je ziektekostenpremie. Zoals in dit voorbeeld. Of je hebt een familie met relatief veel criminelen – wie garandeert je dat toekomstige werkgevers hier niet op gaan letten?

Verleden tijd is een zwart gat

Ik maak misschien een heuvel van een molshoop. Maar ik probeer mij voor te stellen dat binnen korte tijd alle informatie van en rond iemand eenvoudig beschikbaar is. En dan is het verleden en de bescherming daarvan nog wel een zwart gat. Toch vreemd dat we steeds scherper gaan letten op de bescherming van de privacy, maar dat we het verleden daar nog niet toe rekenen.

Het was ergens begin jaren ’90 en het was normaal om als de dood te zijn om je echte naam te gebruiken. Ik was geen lid van een online dienst als AOL of De Digitale Stad. Dus werd het mijn email adres bij Euronet, of een woordspeling op mijn achternaam. Al dan niet gecombineerd met een vroege webmail-dienst: bigfoot.com. Netfox, netvos, footvos, bigwolf, dat soort werk. Uiteindelijk ben ik lang blijven hangen op “webwolff”.

Zo heb ik mij ook genoemd op Higherlevel.nl in het begin. Tot 2007: toen begon ik mijn eigen bedrijf en vond ik het handig om mijn opgebouwde posts als webwolff om te zetten naar mijn werkelijke naam.

Zoals Amanda ook al aangeeft: tegenwoordig is het niet meer normaal om te beginnen met een alias – het is zelfs een sport om zo snel mogelijk bij een nieuwe dienst je naam te claimen.

Google Plus verplicht je zelfs om jezelf zo bloot mogelijk te geven. Het enige nadeel is wel dat je dikke vrienden was met een paar leuke aliassen op Twitter, die je nu in geen velden of wegen kan herkennen op Google Plus. Virtueel nudisme heeft zo zijn prijs.

Ja, het haar en de kleding is weer bijzonder, maar kijk ook eens hoe mensen in een heel vreemd programma eind jaren 80 zitten te doen, wat wij nu normaal vinden op een webpagina. Genieten voor de geschiedenis-liefhebbers.

Kijk naar de eerste iPod en je herkent hem al bijna niet – was dat ding zo dik en lelijk in het begin? Of kijk naar de Nokia’s van nog maar een paar jaar geleden – wat een lelijke bakstenen zijn dit ineens geworden!

Hoe zou het zijn als je wat verder achteruit kijkt en kinderen gadgets laat zien van voor hun geboorte? Wat zouden ze zeggen over deze dingen van Mars? Kijk, huiver en geniet.

Sinds 1998 wordt mijn dagelijkse zoektocht naar kennis en informatie begeleid door Google doodles, tekeningetjes, illustraties en….een PacMan spelletje. Iedere dag weer. Om iets speciaals van die dag te belichten – een verjaardag, een begin, een einde of gewoon: een jubileum.

Iedereen heeft wel zijn eigen favorieten, ik zal hier een paar bijzonder bekende laten zien en een paar persoonlijke favorieten: ( http://www.google.com/logos/)

De doodles begonnen mij eigenlijk pas op te vallen in 2000 – we hadden de komst van het jaar 2000 overleefd en Google vierde dat met deze doodle:

Nieuwjaar Doodle (1 januari 2000)

Piet Mondriaan Dag (7 maart 2002)

Koninginnedag Doodle (30 april 2003)

Mars Rover Doodle (15 januari 2004)

Happy Halloween Doodle 31 Okt 2004

Verjaardag van Louis Braille (4 Jan 2006)

Earth Day (22 April 2007)

1 April 2007 (Tisp)

30 April 2008 (koninginnedag)

Google bestaat 10 jaar (27 sept 2008)

Large Hallidon Collider (10 sept 2008)

Eerste dag van de Herfst van Eric Carle (20 maart 2009)

Elfstedentocht (2 januari 2009)

Verjaardag van Samuel Morse (27 april 2009)

Onverklaarbaar Fenomeen (5 september 2009)

Diverse stripfiguren, US (23 juli 2009)

Asterix en Obelix bestaan 50 jaar (20 oktober 2009)

Uitvinding van de barcode (7 oktober 2009)

Sluitingsceremonie van de Winterspelen (28 februari 2010)

30ste verjaardag van PacMan (21 mei 2010)

John Lennon’s 70ste verjaardag (9 oktober 2010)

Een bijzondere collectie. Zo bijzonder, dat ik mij kan voorstellen dat deze serie nog bekeken wordt als Google al weer verdwenen is – ze zijn ongemerkt geliefd en een onderdeel van onze cultuur geworden.

Je ziet verschilende fasen : in het begin weinig activiteit (de handshake), dan oplopende stroom en de fase waarbij de volledige bandbreedte wordt gebruikt.

Waarom ik dit toch laat zien op een online marketing weblog? al was het maar omdat het er geestig uitziet en toch iets esthetisch heeft. Maar het belangrijkste: het is een standaard onderdeel van het online leven, maar bijna niemand heeft het er over. Hoe complex dit simpele downloaden van een plaatje is. Hoe op een of andere manier de datapakketjes weten wanneer ze moeten vliegen, in welke volgorde. En dan de client en server, die blijkbaar wel iets kunnen met die duizenden pakketjes.

Zo werkt het internet dus echt. Iedere keer als je met je muis klikt.

Packet Flight: HTTP request @ 40X from Carlos Bueno on Vimeo.

Big Data en wij

In mijn presentatie over cloud computing kwam je het wellicht al tegen : “Big Data”. Het betekent dat er hoeveelheden data op ons afkomen die niet meer te managen vallen, laat staan dat ze opgeslagen kunnen worden.
Een soortgelijke lawine aan data komt op de moderne marketeer af – sociale netwerken, RSS feeds, email, nieuws en dergelijke. Stelde ik een paar jaar geleden “Kan email anders?” en had ik een burnout van sociale netwerken, nu kan je diezelfde vraag verbreden naar alle informatie. De pogingen om dit toch wel te doen heet “curation”. De beste Nederlandse vertaling vind ik nog wel “informatie verzorging”.

Twitter overload

Een aardig voorbeeld was mijn Twitter gedrag: drie jaar geleden was Twitter bizar en bijzonder – het was een klein clubje bijzondere mensen, die je vrij gemakkelijk kon bijhouden. Nu zijn er bijna 800 mensen die ik volg(de), uiteraard een onbegonnen zaak. Maar de online mores waren dat je elkaar volgt. En dus werd het instrument Twitter minder en minder relevant voor mij.

Door mijn zomervakantie werd ik mij hier van bewust – ik begon Twitter minder aansprekend te vinden. Niet zo vreemd – ik kon bijna niet meer oppikken waar ze mee bezig waren of welke relevante informatie ze aanwezen. Het moest anders.
Dus ben ik nu bezig om mensen te ontfollowen, een vreselijke taak. Want er zijn enorm veel leuke en boeiende mensen op Twitter. Maar ik moet mijzelf beperken. (hierover later meer in een aparte blogpost).

Info tools

Uiteraard zijn er de afgelopen jaren hiervoor speciale tools ontstaan, zoals Tweetdeck, Twitterific en dergelijke. Doel hiervan is om de informatiestroom in te dammen en te kanaliseren. Hetzelfde zie je bij RSS Readers en sinds vorige week probeert Gmail met een logaritme je belangrijkste conversaties bovenaan in de inbox te zetten.
Het is dus een fenomeen dat iedereen raakt, die met moderne informatie middelen te maken heeft. “Curate or Die” wordt het motto de komende tijd.

Robert Scoble, online curator

En dus is dit een interessant voor de socioloog van het internet, Howard Rheingold. Hij is nu weer bezig met een nieuw boek en “online curation” is daarvan een onderdeel. In de onderstaande video interviewt hij Robert Scoble, de online curator bij uitstek. Op de Next Web conferentie in 2008 liet hij al zien waarom: hij toonde de zaal een krankzinnig snel scrollende lijst met tweets van al zijn volgers. Naar eigen zeggen had hij hierover controle. Daarnaast publiceert en becommentarieert hij op zowat elke online netwerk, site en podcast, dus de man sjouwt wat informatie achter zich aan.

In de tussentijd heeft ook Scoble diverse tools nodig en adviseert hij deze aan beginnende curators. Van Tweetdeck tot Listorious tot gewoon, Twitter. Het gebruik varieert : de ene om specifieke mensen en informatie te vinden, de ander om een gevoel te krijgen waar de informatiegolven zich heen bewegen.

Zijn marketeers curators ?

Ik denk dat het voor veel mensen interessant is, laat staan voor marketing managers en marketeers. We worden al geacht om als een “spin in het web” te zitten – dus wordt het des te belangrijk om deze vaardigheid van curation zo snel mogelijk onder de knie te krijgen. Je moet er niet aan denken dat je CEO straks eerder iets weet over je markt dan jij. (Alsof je nog niet genoeg te doen hebt…)

Gevolg: volkomen onbekenden komen in contact met elkaar, met alle gevolgen van dien. Want natuurlijk is 25% van de contacten een perverseling. Toch blijft het een enorme rage. Vooral jonge kids vinden het gruwelijk spannend om te kijken wat er gebeurt, als je met totaal onbekenden in contact wordt gebracht. (Hide the children.)

Tot zover is het al redelijk leuk. Maar dan blijkt het internet weer een enorme vloed aan creativiteit te brengen: want het geeft de mogelijkheid om op allerlei manieren met elkaar interactie te hebben. Dus nodigt Obama je uit om met hem te dansen, reageren de meeste mensen geestig op een vreemde foto, en is er al een kaart gekomen, waarop iedereen te vinden is die dacht dat hij/zij anoniem op Chatroulette was.

Een van de leukste is Ben Folds, in het echte leven een popmuzikant. Hij zag Chatroulette en realiseerde zich dat het een prachtig podium was. En dus begon hij te zingen en piano te spelen voor de mensen op Chatroulette. Hij deed verzoeknummers of begon te zingen over wat hij zag en het leidde al tot een leuke serie videos. Maar daar bleef het niet bij: wat zou er gebeuren als hij dit deed bij zijn normale optredens ? En dus krijgen onbekenden ineens een hartaanval als ze een pianospeler zien voor een volle zaal.

Wat is het volgende idee?

De les? Creativity pays ! (gelukkig). En nu maar wachten tot 2014, wanneer ze weer een succesvolle video uitbrengen.

(Dat zij het ook niet altijd mazzel hebben: voor hetzelfde nummer hebben ze een eerdere video gemaakt, die bleef steken op iets minder dan 1 miljoen).

Het hoort bij het werk wat ik heb gekozen, daar heb ik zeker geen spijt van. Maar je zit wel eens te denken aan het verkeer, aan het grote treinongeluk in Belgie en wat dat zou betekenen voor je familie – als het fout zou gaan. Toen ik langskwam bij de site van Edwin Duys, zag ik daar onderstaande video – en kon niet meer ophouden met kijken.

Prachtig schoon geweld.

Buckle’ up, iedereen.

Zie het als de illustratie bij Bill Bryson’s boeiende boek “A Brief History Of Nearly Everything” : maar dan leuker en korter.

Jamie Oliver kan je misschien beschouwen als een beetje hippe, handige jongen in de keuken – in de tussentijd is hij veel meer dan dat: hij laat mensen weer koken met plezier, binnen een budget en tijd die beperkt is/zijn. Hij laat mensen bewust worden van andere keukens en waarom de kwaliteit van producten zo immens van belang is. En last but not least ( het allermoeilijkste: ) hij laat zelfs instituten als de (Engelse) overheid er achter komen dat het haar bevolking op een vreselijke manier voedt. Hij is van marketeer uitgestegen tot een man met een Doel.

Hoe hij dat doet ? Met passie, met visie, met inzicht en met een ongelofelijke sociale capaciteiten.

Geniet van Jamie Oliver bij TED.com over “Teach every child about food”

Zonder dollen: ik sta nu blijkbaar steeds vaker op standaard perslijsten, waardoor ik nu weet waar al die briljante blogposts van mijn vrienden vandaan komen.

Tijd om wat serieuzer na te denken over mijn rol, mijn verantwoordelijkheid en mijn ethiek ten opzichte van het nieuws. Dagen van twijfel volgden, maar toen vond ik gelukkig een mooi stanaard template, over hoe je als een volleerde pro het nieuws verslaat :

Wel opvallend: normaliter zag je dit soort leuke filmpjes eerst op TV, daarna op internet. Deze parodie heb ik echt eerst gevonden via YouTube. Ik moet nog maar zien of ik hem zal zien op TV. Toch een teken van de tijd: internet eerst, wellicht TV daarna.

O en waarom videoconferencing in de titel ? Dat moet je kijken tot het einde van de video. Dan begrijp je het.