• Die binnen 8 seconden aan staan (vergelijk met de iPad) en
• Die overal waar je internet toegang hebt, opereren.
• Batterijen houden het 8 uur uit
• Die automatische zichzelf updaten via het web
• Geen virus bescherming nodig hebben
• Een sandbox-omgeving hebben, waardoor problemen in het ene deel van de computer niet de performance van het andere deel kunnen aantasten
• Geen programma’s die je moet aanschaffen en updaten
• En waar je je gegevens op het internet opslaat

Dit klinkt gaaf en de iPad heeft voor veel mensen het idee van een Chromebook al begrijpbaar gemaakt. Natuurlijk zijn er ook nadelen, zoals de problemen bij Amazon met hun cloud duidelijk hebben gemaakt. Maar de voordelen zijn wel erg interessant voor consumenten en voor bedrijven en opleiders.

Twee videos ter introductie : voor consumenten (de eerste) en bedrijven (de tweede – die nog meer voordelen van chromebooks aangeeft, overigens).
Opvallend voor marketeers: het grote verschil in “huisstijl” tussen de twee films – het maakt voor mij duidelijk dat Google nog niet echt een marketing powerhouse is. Het lijken wel twee verschillende producten.

Apple – Aanraking
Google – Stem
Microsoft – Beweging

Apple – Aanraking

Vertaald: Apple heeft sterk ingezet op Aanraking/Touch als beste interface met onze devices. Sinds de eerste iPod, waarbij je kan navigeren door je MP3s met je vingers en de Macbooks met een Touchpad breidt Apple de toepassingen uit van aanraking. Er is al een patent gesignaleerd, waarbij de aanraking met tien vingers tegelijk nodig is om een computer te bedienen. Het lijkt soms wel of Steve Jobs een intense hekel heeft aan toetsenborden, draaiwielen en dergelijke – Alles wat uit een computer steekt, kortom.

Google – Stem

Google is in een enorm tempo stemherkenning aan het toevoegen aan al haar producten. Zeker als je een Android telefoon hebt, zoals ik, is dit zeer zichtbaar. Google denkt dat zoeken op een mobiel het meest eenvoudig (en veiligst!) is met je stem.
Dit leek mij tot vorig jaar een bijna onmogelijke opgave, maar het lijkt of Google het gaat lukken. Dus stel ik dagelijks mijn navigatie in, door mijn einddoel in mijn Android te spreken. Zoeken op het web doe ik door mijn zoektermen in te spreken. Vertaling van woorden in een andere taal doe ik met Google Translate. En dat alles met twee handen aan het stuur.

Microsoft – Beweging

Met de komst van Kinect (werknaam: Natal) heeft Microsoft via haar XBOX divisie laten zien dat beweging als een manier om een computer te bedienen, haar domein op dit moment is. Het is erg leuk om diverse spelletjes te doen, maar er is al een site gemaakt voor veel meer toepassingen met de mogelijkheden van Kinect. Als je het nog niet eerder geprobeerd hebt: ga het doen – het is bijna bizar hoe snel je het normaal vindt dat een computer je beweging volgt en begrijpt.

Conclusie: Kies je Lichaamsdeel

Drie bedrijven, drie specialisaties voor een user interface. Mooi dat iedereen de markt tot nu toe zo goed heeft verdeeld.
Ik verwacht dat de komende jaren deze interfaces elkaar gaan overlappen. Je lichaam wordt dus meer en meer het verlengstuk van je computer. Wel zo handig: ons lichaam heeft er een paar miljoen jaar over gedaan om via ons lichaam een goede interface te hebben met de de werkelijke wereld. (wil je meer weten waar dit heen gaat: Check de Fluid Interfaces groep van de MIT Media Lab of check de video van SixthSense van dezelfde groep)

In 2009 was de uitdaging: kan je mensen vaker de trap laten nemen? Met bijzonder resultaat.
De nieuwe uitdaging: kan je mensen meer laten houden aan de snelheidsbeperkingen in het verkeer? Middel: een snelheidscamera, die je ook fotografeert als je je aan de snelheid houdt. En dan doe je automatisch mee aan een loterij, met als inzet: de boetes van de mensen die te hard reden!

En of het werkt? Check it out:

Maar het merendeel van relevante data zitten vast. Tot nu toe werden deze data keurig netjes bewaard, zoals we al eeuwen doen: in opbergkasten of hun moderne versie: op servers of harde schijven. Waarom zou je veranderen? En bovendien: kennis (en data) is macht, nietwaar?

Data Are Relations

En dat is zonde, zegt bijvoorbeeld Sir Tim Berners-Lee. Hij is een voorstander van “Linked data” – een idee, waarbij data zelf (en niet de documenten of websites waar ze in zitten) met elkaar kunnen linken. Het is dan ook een afgeleid idee van het idee van het semantische web.
In 2009 kwam hij naar TED om het idee uit te leggen. Ik vind het lastig om hem te zien presenteren – het lijkt soms of hij de woorden eruit moet persen. Toch gooit hij er zoveel energie tegenaan, dat ik ook het vervolg van zijn presentatie kan aanbevelen – linkeddata: een jaar later. Hij geeft als voorbeeld http://www.openstreetmap.org, waar veel vrijwilligers in korte tijd de wereld in kaart brengen.

Hij vertelt verder dat we de ruwe data vrij moeten laten. En een mooie: “Data are relations” – data vertellen niet alleen wat ze zijn, maar ook waar ze aan gelinked zijn. En data bouwt verder op andere data en linkt met andere data. En die combinatie geeft vaak een nieuwe rijkdom aan inzicht, aan relevantie en belang. Kortom: ook hier een netwerk-effect, wat we ook van het normale internet hebben gezien.

De ladenkasten blijven dicht…

Voor internet liefhebbers zijn de toepassingen van zijn ideeën niet moeilijk om te zien: als je eenmaal een mashup hebt gezien, begrijp je dat onze wereld interessanter kan worden, als je meerdere lagen met data combineert tot een nieuw inzicht.

Dus, zou je zeggen: iedereen enthousiast en de ladenkasten van bedrijven, instanties en overheden vliegen open? Ehm….nee. Dat gaat nog even duren, denk ik. Veel van onze “brick”-instanties ontlenen nog erg veel prestige aan het feit dat zij de gegevens voor zich houden. En dus krijg je vrij bizarre situaties als het bestaan van de Kamer van Koophandel, waar je voor een paar euro informatie krijgt, die je sinds tijden gewoon kan opzoeken op Google Maps of Google.

…maar niet in de UK !

In de UK zijn ze gelukkig al wel goed bezig. Daar houdt o.a. de Guardian een blog bij over “Free Our Data”, waar je prachtige voorbeelden kan zien van de UK overheid, die meer en meer data sets openbaart en die binnen korte tijd gebruikt worden voor overzicht van waar openbaar geld heengaat. Kijk op het bijbehorende blog en je krijgt bijna het idee dat de Guardian een revolutie wil ontketenen: van gemeente data, fietspaden, busroutes en nog veel meer.
Het (eind-?) resultaat is vrij spectaculair: de vrijgave van COINS – kortgezegd: een gedetailleerd overzicht van alle overheidsuitgaven van den UK. Met als gevolg dat lezers van the Guardian de kostendeclaraties van parlementsleden konden checken – met pijnlijke gevolgen.

Wow.

Hebben wij dan zoiets niet in Nederland? Toch wel: Opendatanederland.nl, maar hier zit nog niet dezelfde hoeveelheid energie achter als in de UK. Misdaadkaart.nl combineert locatie met persberichten van Nederlandse politiekorpsen. Maar daar blijft het wel bij.

Marketing en Open Data

Voor marketeers is het niet moeilijk om te zien wat er zou gebeuren als onze overheid hetzelfde zou doen: de data van een partij, die zo’n deel heeft in onze economie, moet wel interessante info opleveren, zeker als die overheid verantwoordelijk is voor het in stand houden van hele branches, zoals: Cultuur, onderwijs, verkeer & waterstaat, defensie om maar een paar te noemen.

Ook alle subsidies lijken mij boeiend voor bedrijven: je maakt duidelijker of een bedrijf in aanmerking komt voor een subsidie – of dat zijn concurrent er al mee vandoor is gegaan. (dan krijg je direct een beter idee van subsidie-misbruik)

Maar ook de overheid als data verzamelaar boeit mij:
- data van verkeersongelukken door de jaren heen en een verzekeraar kan een app bouwen, die je waarschuwt bij een gevaarlijk verkeerspunt.
- data van alle files, waardoor je file voorspellingen kan geven – waardoor je spreiding van verkeer bevordert (handig voor de transport sector)
- geef de data van hoeveelheid regen, stof, gevaarlijke stoffen op een locatie (voor de milieuconsultants)
- alle nieuwbouwprojecten (voor winkeliers en Ikeas), verbouwingsaanvragen (hypotheekverstrekkers en milieudiensten), visvergunningen, jachtvergunningen, rioolrechten, WOZ-niveaus; volgens mij zijn zelfs de hoeveelheden weggepompt water door de waterschappen boeiend voor bedrijven!

Het meest gebruikte heb ik nog niet eens genoemd: denk aan al die miljoenen euro’s, die nu uitgegeven worden door marketeers, om meer kennis te krijgen over hun klanten en hun omgeving.

Alleen daarom al zouden marketeers moeten mee schreeuwen: Laat Onze Data Vrij !

Een prachtig voorbeeld. Wat kan het betekenen voor andere branches dan de fantasy/entertainment/game-branche ?

Bijgaand vind je een documentaire van 54 minuten over de mensen die uit grijze massa’s data fascinerende boodschappen weten te maken.

Journalism in the Age of Data from geoff mcghee on Vimeo.

Van Zinga, Etsy tot Fus.io – allemaal namen waar je wel eens van hebt gehoord, of gaat horen. Wees dus voorbereid op alle conferences, YouTube filmpjes en PR-berichten en neem deze lijst even rustig door. Veel DNA-sequencing, hier en daar wat open source verhalen, smart meters en green energy. Kortom: voor iedereen wat.

Waar het op neerkomt? Data en digitale objecten manipuleren op een scherm. Op een indrukwekkende manier. Zie eerdere videos van dit soort touch-gedreven user interface. Het blijft indrukwekkend, hoewel het nog steeds wat onpraktisch oogt. Gooi het in een Nintendo Wii en je krijgt misschien massaal practisch gebruik. Blijft over een indrukwekkende video (toch weer)

g-speak overview 1828121108 from john underkoffler on Vimeo.

Het gaat om de YouTube Disco.
Niet wat je verwacht: geen draaiende discobal, nee. Maar YouTube staat stijf van de muziek en de bijbehorende videos. Dus wat is leuker dan die muziek gestructureerd aan te bieden, als in een jukebox ?

Je kan aangeven wat je favoriete artiest of band is en dan krijg je alle liedjes te zien, die op YouTube te vinden zijn. Dat is niet alles – je kan gerelateerde bands vinden en een eigen mix van nummers maken. Het blijkt namelijk dat enorm veel mensen YouTube op zetten om naar muziek te lusiteren/kijken.

Kortom : YouTube Disco staat voor Discovery. Hoe lang denk je dat het gaat duren voor YouTube liedjes gaat verkopen op deze manier ? Ik geef het een half jaar. Zeker als je nu al videos kan kopen. Begint YouTube eindelijk geld op te leveren voor Google.

Toegegeven: het is wat geeky om dit zo graag te wensen, maar het is waar ik de afgelopen week het meest om gevraagd ben binnen Twitter. Ebay verkocht deze invites en op marktplaats zijn ze ook al gespot. Sinds de introductie eind mei van dit jaar is iedereen geïnteresseerd in hoe het nou echt is.

Dan krijg je dit scherm te zien (hieronder) en het is duidelijk: Google Wave is nog experimenteel, niet gevuld met vrienden en het crasht nog regelmatig. Dit is precies de reden waarom je jezelf adviseur internet marketing mag noemen – dit wil je je klanten besparen.

Dus ga ik nu een maand of zo waven, voordat ik jullie waarschijnlijk helder kan maken wat het is, wat het niet is, waarvoor het wel en waarvoor het niet goed is. Wees niet verbaasd als ik er regelmatig niet ben

Group buying – te simpel ?

Het idee klinkt eenvoudig en aanlokkelijk: veel mensen in een keer zijn interessant voor bedrijven, vandaar groepskortingen, collectief voordeel, bulkkortingen en dergelijke. Dus was al eind jaren 90 het eenvoudig om de samenbrengende kracht van het internet te combineren met dit idee. Dus : online groepen verzamelen (als ze dit niet zelf al hadden gedaan) en gezamenlijk inkopen.

Maar in de eerste internet crash sneuvelde het concept bitterlijk. Waarschijnlijk op het ontbreken van de zo belangrijke factor “vertrouwen” tussen de leden onderling. Want je kan natuurlijk wel met zijn allen inschrijven op een luxe stereotoren voor weinig, maar als iedereen bang wordt en op het laatste moment zich terugtrekt dan zit of de rest, of de site eigenaar of de verkopende partij met de gebakken peren.

De recessie helpt een handje

Begin dit jaar schreef ik dat deze recessie wellicht het vlammetje kon zijn, dat de nieuwe pogingen tot group buying tot wasdom kon brengen. En toen was ik natuurlijk helemaal iChoosr vergeten : het Belgische internet concept, dat zo bevlogen presenteerde bij de NextWeb in 2008. Vooral het idee dat je “gewone” mensen zover kon krijgen om gezamenlijk stookolie (hoezo, hip & trendy ?) te kopen, sprak toch wel aan. iChoosr heeft wel degelijk effect, anders krijg je het niet zo aan de sto(o)k met de branchevereniging van stookolieleveranciers in Belgie.

iChoosr, energie en De Pers

iChoosr is nu samen met De Pers gaan samenwerken om te kijken of er voor beide partijen winst zit in energie. Hier zie je de inschrijfpagina. Op 5 mei ging het allemaal gebeuren : dan ging voor het eerst in de Benelux een krant proberen collectief goedkopere energie regelen voor zijn klanten. Mensen hadden vanaf eind April de tijd gehad om zich in te schrijven. De manier waarop iChoosr werkt is dat ze met de ingeschrevenen naar leveranciers toegaan, die mogen bieden via een veiling. En nu komt het belangrijke : de inschrijvers mogen achteraf bepalen of ze met die prijs tevreden zijn en dus het contract aangaan, of dat ze niet tevreden zijn en gewoon weglopen van de deal. Met deze laatste vondst voorkomen ze dat mensen niet durven in te stappen of alsnog tijdens het proces natte voeten krijgen.

En nu dus group buying met De Pers. Ik ben erg benieuwd.
Ik voel wel wat voor een grote club, die al dat zoeken op het internet lekker makkelijk maakt en je niet achteraf laat twijfelen of je wel een goede deal hebt gehad. Het mag voor mij wel een stuk verder gaan. Zo te zien op het forum van de inkoopsite Nederlandse iBood is er genoeg animo voor.

(Ik zal overigens binnenkort een artikel op mijn blog posten over een ander online veilingsysteem, wat in de b2b behoorlijke impact maakt. Dan zal ik ook een case maken waarom (online) veilingen niet beperkt zullen blijven tot producten en goederen, maar zich zullen uitbreiden tot diensten. Al dan niet in combinatie met group buying. )

Lessig is professor Rechten en weet vreselijk veel van intellectual capital. Denk: patenten, copyright en dergelijke. Regelmatig geeft hij aan dat de historische reden om copyright te verlenen aan een auteur totaal anders was dan we nu zien: het was het doel om tijdelijk de makers vruchten te laten plukken van hun werk, voor het werk weer terugviel in het publieke gebied. Doel was dus : innovatie belonen.

Nu zien we met bedrijven zoals Disney, dat copyrights worden verlengd tot het einde der tijden. Gevolg : fijn veel geld voor de houder van de copyrights (vaak niet de makers zelf!), maar geen lol voor het publiek. En als je het mij vraagt, nog veel erger : het huidige copyright systeem lijkt eerder innovatie te stoppen, dan dat het innovatie ruimte geeft. Want innovatie bouwt meestal voort op het werk van iemand anders, mixt daar een nieuw idee doorheen, draait het geheel helemaal om en…. maakt op die manier iets wat de wereld nog niet eerder heeft gezien.

Op zijn blog Lessig.org heeft hij een goede manier gevonden om met de hulp van het werk van een ander aan te geven wat de kern van zijn boek is. De video heet Kutiman-Thru-you-01 en is een geweldige mix/ mashup van audio en video van verschillende makers op YouTube.

Een mooi voorbeeld van wat er kan gebeuren als informatie en de ideeën daarin gevat, volkomen vrij zijn. En gemixt, gedraaid, vervormd kunnen worden tot je een volkomen nieuw concept ziet staan.  Waardoor een 8-jarig jongetje met zijn trompet ineens onderdeel uitmaakt van een vlekkeloos orkest, compleet met flitsende videoclip.

Een klein voorproefje wat ons te wachten staat, als meer informatie en ideeën vrij mogen zijn.

Google Voice heet deze nieuwe dienst en deze biedt net als GrandCentral één nummer per gebruiker die vervolgens automatisch doorschakelt naar zowel het thuis-, werk- als mobiele toestel. Voor elke van deze toestellen kunnen aparte regels worden opgezet, zoals het niet doorschakelen van werktelefoontjes naar de huistelefoon.

In de pers worden de mogelijkheden van voicemail belicht, zoals de optie om alle voicemails om te laten zetten in tekst en die naar je email adres te laten mailen. Ook kunnen deze berichten met andere Google Voice-gebruikers gedeeld worden. Even handig vind ik dat je al je SMS-teksten kan bewaren en doorzoeken. En je kan het, net als Skype, gebruiken om goedkoop internationaal te bellen. Bekijk de functionaliteiten voor meer info over de nieuwe dienst.

Op Youtube zijn direct meerdere video’s te vinden over Google Voice, waardoor je een behoorlijke indruk krijgt van de vernieuwde dienst.

Google, voor al uw communicatie

Natuurlijk is dit zware concurrentie voor de telecom business. En voor Skype ook trouwens – naast nog een paar andere bedrijven.

Het meest bijzondere is toch wel dat hiermee Google echt het zware geschut inzet voor de hegemonie van je communicatie. Zagen we hier de afgelopen jaren al wat voorverschijnselen, nu komen alle ontwikkelingen goed bij elkaar.

Dat laatste klinkt niet alleen poetisch, zo is het ook : door deze service kan Google altijd met je meegaan – van je computer tot je smartphone tot je telefoon tot je telefoon thuis – kortom: overal kan Google je helpen. Waar je je ook bevindt op deze wereld : je bent altijd bereikbaar via een (Google Voice-) telefoonnummer. En voor wie wie zou dit vooral interessant zijn ? Juist, het (internationale) bedrijfsleven. Dan heb je naast 1 URL waar je altijd te vinden bent, 1 telefoonnummer. Ongeacht wie je telecom provider is. Het zal bijzonder zijn om te zien als grotere bedrijven de komende tijd hun dure en complexe telefooncentrales zullen verruilen voor Google Voice. Die kans is er namelijk.

Was GrandCentral al sinds de overname in 2007 gesloten voor nieuwe gebruikers, Google Voice wordt binnenkort opengesteld voor gebruikers (eerst alleen nog in de US). Hieronder alvast een voorproefje.

Bel ze – nog heel even op de klassieke manier

Tot nu toe dan: Sinds een paar weken is het Amsterdamse Timboodle live gegaan met een muziek zoekmachine, die een eind moet maken aan het bovenstaande dilemma. Daartoe heeft het bedrijf verschillende invalshoeken gemaakt:

Zoekdiensten voor muziek

• State of Mind – Je geeft aan naar wat voor muziek je op zoek bent: melancholisch of juist blij, ingetogen, opgewonden of een van de cicra veertig andere gemoedstoestanden. Daarnaast kun je je zoekopdracht verfijnen door aanvullende criteria op te geven, zoals genre, toonaard, snelheid, metrum en het soort vocalen.
• Text-search is handig als je wel een paar flarden tekst weet, maar nergens het liedje kan vinden. Je hebt verschillende mogelijkheden om je zoekopdracht zo algemeen of juist zo specifiek te definiëren. Hele woorden, delen van woorden, een hele zin. Daarnaast kun je verder verfijnen met criteria zoals genre, het jaar waarin de muziek voor het eerst verscheen en dergelijke.
• Daarnaast levert TimBoodle inzichten in voorkeuren voor muziekgenres van mensen door doelgroepenselecties (onder kopje “People”). Een consumentenonderzoek onder 7500 Nederlanders is de basis van deze service. Aan de hand van aantal criteria kun je de doelgroep definiëren waarvoor je een commercial of programma aan het maken bent.

Hoe match je muziek met gevoelens?

Het moeilijkste bij muziek is: het is persoonlijk. Een lied dat voor mij aangrijpend is, kan voor een ander nietszeggend zijn. Dit is het lastige: hoe kan je zoiets ongrijpbaars matchen als emoties?

De database van Timboodle omvat muziek uit meer dan honderd genres. Om hierbij te helpen zijn 23 muziekexperts gevraagd om binnen hun genre aan te geven welke muziekstukken de moeite waard zijn. Bekende songs, maar ook verborgen juwelen. Juist in die laatste categorie zit de grootste toegevoegde waarde van deze experts.

De wetenschappelijke basis en muzikale expertise

Om de muziek van de juiste kwalificaties te voorzien, was het nodig om mensen te hebben die voldoende muzikale kennis in huis hadden. Daarom zijn 19 studenten van de faculteit Muziekwetenschappen en het Conservatorium van Amsterdam in dienst om deze belangrijke klus te klaren. De keuze van gemoedstoestanden waarmee de muziekstukken in de database geclassificeerd zijn is gebaseerd op twee wetenschappelijke studies.(pdf)

Met de grondslag lijkt het met deze aanpak dus wel goed te zitten. Nu komt dus de periode die zo cruciaal is voor elke nieuwe zoekmachine: of hij wel goed en snel genoeg vindt wat de doelgroep nodig heeft. Helaas zijn de diensten op dit moment nog alleen voor professionals te verkrijgen, maar ik ben erg benieuwd wat de gebruikers ervan zullen vinden.

Toevoeging: een video over Timboodle met de oprichter Arno Prins bij Nu Zakelijk.

Inshared

En dat blijkt : de kern van het idee is om het oude idee van verzekeren terug te halen: we gooien geld in een gezamenlijke pot en kijken na een jaar hoeveel daarvan over is gebleven. Een deel van de pot is voor schade, een deel (20%) voor het runnen van het verzekeringsbedrijf. Wat overblijft, gaat terug naar de verzekerden.

Volgens dit aloude principes werkten verzekeraars vroeger. De zogenaamde “Onderlingen” werken nog steeds zo. Unive heeft ook leden. Maar Inshared introduceert het principe nu via het internet, met een twist.

Innovatie: controle over je eigen geld en betrokkenheid

Een kleine innovatie hierbij is, dat de uitkering naar rato van het hebben van beloningspunten plaatsvindt. Dus niet iedere verzekerde krijgt hetzelfde terug. Die beloningspunten krijg je voor : Elk jaar dat je lid bent; Elk product dat je afneemt; De hoeveelheid premie die je betaalt; Hoeveel Preventieve of milieubesparende maatregelen je hebt genomen;

Inshared doet dus iets bijzonders: het geeft haar klanten/leden controle over het eigen geld, beloont jaarlijks voor loyaliteit en voor behoedzaam omgaan met de verzekerde spullen. En het betrekt haar leden/klanten veel meer bij het bedrijf : het geeft ieder kwartaal inzicht in de premie- en kwartaalcijfers, goedgekeurd door KPMG. En aan het eind van het jaar krijg je boter bij de vis met een uitkering, waarbij je je eigen goede gedrag beloond ziet.

Die controle voor de klant en betrokkenheid zie je meer in de site : Dus zijn de voorwaarden leesbaar. Je kan foto’s van de oprichters en van de medewerkers (eindelijk) goed bekijken.

En 90% is 10% goedkoper uit

“En de prijs dan ?”, hoor ik je zeggen. Terecht. Als het bij het bovenstaande zou blijven, dan zou het een behoorlijk leuk PR-verhaal zijn. Maar in de prijs moet Inshared zich natuurlijk ook bewijzen.

Ook daar is aan gedacht. Inshared beweert op de site dat “in 90% van de gevallen zijn we 10% goedkoper” – blijkt uit onderzoek. Ongetwijfeld draait de site nu overuren, om aan alle vergelijkingsvragen en onderzoekers te kunnen voorzien. Mijn eigen kleine enquête leverde een premie op die een van de goedkoopste was. Daarbij heb ik nog niet eens naar de dekking gekeken. Dat laat ik graag over aan de verzekeringsspecialisten en vergelijkers.

Inshared zegt goedkoper te kunnen zijn omdat er zo min mogelijk mensenhanden aan te pas komen. En zoveel mogelijk van de dienstverlening is uitbesteed aan andere bedrijven. (toegegeven: 8 man personeel is inderdaad niet veel.). Dat het bedrijf zegt 20% van de pot (zie boven) voor eigen kosten nodig te hebben is inderdaad veel minder dan een gemiddelde verzekeraar.

Inshared heeft goed geleerd van de recente geschiedenis

Het lijkt erop dat Inshared zijn zaakjes goed voor elkaar heeft: een kleine, volautomatische organisatie zoals verzekerjezelf.nl, een moeder met diepe zakken voor promotie (zoals Ditzo), een nieuwe draai aan een oud verzekeringsidee en de zaken zoveel mogelijk uitbesteden aan goede partners, zoals FirstEuropa.nl ook deed.

Nu ik het toch over deze laatste heb: als dit concept aanslaat, dan zou het een interessante optie zijn voor het Achmea-concern om met Inshared Europa in te gaan. De meeste Europese versies van de naam heeft Inshared al gereserveerd.

Interessant om dit bedrijf in de gaten te houden, dus. Ik denk niet dat we het laatste van deze club hebben gehoord.

De belofte van online samenwerking

Vandaag kreeg ik in mijn mailbox goed nieuws: de aankondiging dat Letsbuyit nu echt (ja echt) binnenkort live gaat. En dat is leuk nieuws. Vooral omdat je de laatste tijd alleen maar meldingen kreeg van startups die mensen moesten ontslaan.

Ik hoorde een paar dagen geleden iemand zeggen dat 2009 het jaar van de sociale samenwerking zou worden. En omdat een recessie ophanden is, zou vooral Group Buying het erg goed doen.

Dat weet ik zo net nog niet: group buying heeft een vermoeiende en lastige historie, met alleen maar slachtoffers als overblijfsel.

Maar het idee blijft aantrekkelijk: wat als al die sociale netwerken nu eens Echt gingen werken: dat Facebook-groups bijvoorbeeld een demonstratie organiseren; dat Hyves-groups een eigen lening-service organiseren en ja: dat alle groepen het lukt om gezamenlijk met elkaar in te kopen ?

Ik begrijp nog steeds niet goed waarom dit concept niet zou kunnen werken. Maar om dit nu te lanceren, in het midden van een aanstormende recessie: ja, dat is moedig. Niet iedereen van dit soort sites die ik in Juni 2008 opnoemde heeft het namelijk overleefd. Check zelf de sites maar en kijk wat je daar ziet : Crowdsprout (in beta), Saveupwards, Swarmbuy (beta), Eswarm (beta).

Ik weet niet hoe jullie dit zien, maar als ik Eswarm op 1 augustus 2008 zie zeggen: “Eswarm set to launch” en het is nu eind Januari 2009, dan kan er maar een uitkomst zijn. (helaas).

We gaan het wel zien.

Tot die tijd moeten we gewoon trots zijn op het Nederlandsche Ibood.com, dat eigenlijk een vorm van group buying in zijn diensten heeft verwerkt.

Van de PalmPilot en Lanier…
Toen kreeg ik een ding, dat de PalmPilot heette. Je kon het beeld aanraken, wat een reactie gaf : tekeningetjes waren mogelijk, net als handschrift herkenning, die echt goed werkte. Nadien wilde ik het liefst fysiek contact met een computer. Dit werd ook nog eens geholpen door een geheel toevallige ontmoeting met Jaron Lanier, de bedenker van het concept Virtual Reality. In een krakkemikkerig zaaltje in de Jordaan vertelde hij wat 12 jaar later ging gebeuren.

Misschien is het ooit tijd om een aanrakings-overzicht te maken, maar dat is voor later.

..naar Han en CNN
Nu wil ik je een video laten zien, die bij presentaties de zaal minutenlang stil laat zijn. Het is Jeff Han, die je al eerder kon zien in een video van de TED-Conference. Hij heeft computerschermen uitgevonden, die je met je handen kan bedienen.
Hij heeft intussen zijn eigen bedrijf opgericht, Perceptive Pixel en de ontwikkeling staat duidelijk niet stil: de volgende video vind ik adembenemend mooi.

Deze versie is scherper, maar het kan zijn dat je computer het niet kan opstarten. De YouTube versie staat daarom hieronder embedded.

O, als je dacht dat je dit niet binnen 1 jaar zal zien: deze schermen zijn gemaakt door het nieuwe bedrijf. Dus ben ik benieuwd waar we ze het eerst gaan zien in Nederland. Ik hou mij aanbevolen voor dit soort touchscreen-spotters.

En om maar niet achter te blijven, heeft Google Earth gisteren een update gedaan, waardoor de wereld op de kaart er nog echter en levendiger er uit gaat zien. Zie de foto hieronder: dit is niet 1 foto van New York, het is een serie foto’s, die op de 3D-modellen van NewYork zijn geplakt.

De scheiding tussen echt en virtueel is weer stuk verminderd. Nog heel even en de wereld is een website.

Begin je je al voor te stellen hoe het zal zijn om met je telefoon/camera voor je ogen, hierdoor heen te lopen? Of met je TomTom of Googlephone hierdoor heen koersen met je auto? Nog even en je hoeft niet meer op vakantie om een vakantiegevoel te hebben. En web surfen wordt misschien niet meer een activiteit die je met je handen doet, maar met je hele lichaam.

Nu begrijp ik waarom Google gestopt is met zijn virtuele wereld Lively : als je dit ziet, dan heb je toch geen aparte virtuele wereld meer nodig ?

Dat is mijn eerste reactie op het nieuws van ReadWriteWeb dat het zakelijke sociale netwerk XING mijn favoriete site van het moment, SocialMedian gekocht heeft.

SocialMedian is een voorbeeld van een sociaal netwerk op basis van nieuws. Dit houdt kortgezegd in dat je het nieuws die mensen met een speciale belangstelling selecteren. Bijvoorbeeld: je kan zou mij kunnen volgen als je benieuwd ben welk nieuws ik interessant vind om op mijn andere blog, OverGroen, te plaatsen. Of op gebied van online marketing.

Maar waarom vind ik dit dan vervelend nieuws? Xing is een goed en degelijk sociaal netwerk voor professionals, dat veel fans kent in Nederland. Dat ik gekozen heb voor het andere alteratief, Linkedin, doet daar niet aan af.

Het gevoel komt meer omdat ik Xing al een tijdje geen nieuwe dingen zie doen. En omdat ik de combinatie van deze twee absoluut niet begrijp. SocialMedian is voor iedereen, Xing is voor de zakelijke markt. SocialMedian is hip, de andere site moet toch meer degelijkheid uitstralen. Het is meer een dingetje wat ze met elkaar kunnen doen. Plus de CEO van SocialMedian verhuist naar Duitsland. En de overname som bedraagt slechts $4 miljoen met wat aandelen erbij. En dat is echt te weinig voor zo’n leuke site.

Dat wijst volgens mij erop dat SocialMedian en de kapitaalverstrekkers die achter ze staan, ernstig in geldnood zaten en dan maak je vreemde keuzes, weet ik uit ervaring. Xing belooft dat ze Socialmedian ook als onafhankelijke site zullen blijven ondersteunen, maar ik vrees het ergste: ik denk dat de verschillen en cultuur en de visies teveel verschillen om het voor beiden gezellig te laten zijn.

Het meest eerlijk ben ik als ik zeg dat dit soort berichten mij een flashback geeft naar 2001-2002, waarbij je leuke sites vreemde bokkensprongen zag maken, waarna ze na een jaar of zo opgingen in de mist. En dat is een verdrietig aspect aan deze periode in online.

Google Maps geeft je de mogelijkheid om naast Satelliet, Kaart en Terrein-view, ook foto’s te laten zien en artikelen in Wikipedia. Deze optie staat aan de linkerzijde van het navigatieblokje rechtsbovenaan. Je moet de opties “foto’s” en “Wikipedia” wel aanvinken:automatisch krijg je het niet te zien.

Ik weet trouwens niet of deze optie ook al te zien is, als je in je Google-profiel hebt aangegeven dat je Nederlands als taal wilt gebruiken. Mijn ervaring is dat dan een aantal opties pas later komen: vandaar dat ik mijn profiel op Engelstalig heb gezet.

Het effect vind ik bijzonder Rotterdam e.o., links de kust)

Natuurlijk is dit eigenlijk een eenvoudige mashup, maar Google blijft mij verrassen en verbazen met dit soort simpele, maar o zo doeltreffende mogelijkheden. Combineer dit dadelijk met Google Streetview en je weet precies hoe de straat eruitziet, waar je heen moet rijden.

Nu kijken welke bedrijven zo slim zijn om hun bedrijf, hun straat, hun pand en wat dies meer zo als een speer opgemerkt krijgen in deze nieuwe mogelijkheid. Zou wel gemakkelijk zijn: hier is ons adres, daar kan je parkeren en pas op het stoplicht daar.